MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

MOTUL WSBK 2026 - Danilo Petrucci: “Είμαι σοκαρισμένος, κοιτούσα στην μία πλευρά και η BMW πήγαινε στην άλλη”

“Η BMW είναι εντελώς διαφορετική από την Ducati”
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

16/2/2026

Ο Ιταλός αναβάτης τερμάτισε μόλις στην 14η θέση στη σημερινή πρώτη ημέρα δοκιμών στο Phillip Island, 1,3 δευτερόλεπτα μακριά από την κορυφή και τον Nicolo Bulega και τα συναισθήματά του ήταν ανάμεικτα.

Αφενός το αποτέλεσμα αυτό ήταν ξεκάθαρα μία έκπληξη, αφού ο Ιταλός αναβάτης ήταν πέρυσι ιδιαίτερα ανταγωνιστικός στην ομάδα της Barni (Ducati), αφετέρου όμως φέτος με τη μεταγραφή του στην βαυαρική εταιρεία και με το φιάσκο (λόγω καιρού) των προηγούμενων τεστ, τόσο ο Petrucci, όσο και η ομάδα του δεν είχαν γράψει πολλούς γύρους σε στεγνή πίστα (η ομάδα έφυγε από το Portimao για να βρει στεγνό οδόστρωμα στη Valencia) και δεν είχαν καθόλου δεδομένα για τις ρυθμίσεις της μοτοσυκλέτας.

1

Δηλώσεις έκανε ο Ιταλός αναβάτης λοιπόν μετά την πρώτη ημέρα του διήμερου τεστ ενόψει της αρχής της σεζόν όπου μεταξύ άλλων είπε: “Ήταν μία πολύ έντονη και χρήσιμη ημέρα η σημερινή, καθώς καταφέραμε να γράψουμε επιτέλους μερικούς γύρους. Είμαστε ξεκάθαρα στην αρχή και ψάχνουμε τις ρυθμίσεις της μοτοσυκλέτας. Ειδικότερα, το πρωί, ζορίστηκα πολύ, αφού όπως έχω ξαναπεί η BMW είναι εντελώς διαφορετική από την Ducati κι αυτό σημαίνει πως έπρεπε να δουλέψω σκληρά στη γεωμετρία και τα ηλεκτρονικά. Το απόγευμα ωστόσο, ήμασταν πιο κοντά και είμαι χαρούμενος γι’ αυτό. Έχουμε πιθανότατα βρει τον τρόπο να βελτιωθούμε.

Γενικώς χρειάζομαι κάτι διαφορετικό χάρη στο μέγεθός μου (1,81 ύψος και βάρος 80 κιλά) και το στυλ μου και πρέπει να πω πως παρά το γεγονός πως η ομάδα μου δεν είχε καθόλου δεδομένα για μένα, ακολούθησαν τις οδηγίες μου και βρήκαμε μία καλή ισορροπία. Ασφαλώς έχουμε πολύ δρόμο μπροστά, αλλά δεν είμαστε μακριά από την οχτάδα. Δεν είχαμε κάνει πολλές στεγνές δοκιμές με την μοτοσυκλέτα, οπότε είναι αρκετά δύσκολο να γράψει κανείς χρόνους.

Στην αρχή, με το που βγήκα στην πίστα, κοιτούσα στην μία μεριά και η μοτοσυκλέτα πήγαινε προς την άλλη. Ήταν αρκετά σοκαριστικό. Η μοτοσυκλέτα έχει απίστευτες δυνατότητες, αλλά είναι πολύ εύκολο να χάσεις δέκατα του δευτερολέπτου σε κάθε στροφή. Στο Phillip Island, εάν είσαι καλός, μπορεί να είσαι πολύ γρήγορος, αλλιώς δυσκολεύεσαι πολύ, γιατί οι ταχύτητες είναι υψηλές. Βελτιώθηκα το απόγευμα, αλλά το πρωί δυσκολεύτηκα αρκετά.

2

Η μοτοσυκλέτα έχει μεγάλες προοπτικές που πρέπει να ανακαλύψουμε. Με τη βοήθεια της ομάδας και των μηχανικών, καταφέραμε να κάνουμε ένα βήμα προς τα εμπρός σήμερα. Ίσως βρήκαμε την βάση και έχουμε κάποιες ιδέες για αύριο, όμως έχουμε ακόμη αρκετή δουλεία μπροστά μας και είμαστε μακριά από το τι και πως θα ήθελα να οδηγώ. Δεν είναι ωραίο να βλέπεις τον εαυτό σου στην 14η θέση, αλλά περίμενα κάποιες δυσκολίες, είναι λογικό. Θα ήταν περίεργο αν ήμουν στην κορυφή από την αρχή.

Ακολουθώ τις ρυθμίσεις του Toprak. Δουλεύουμε πάνω σ’ αυτό και είμαι χαρούμενος με την πρόοδο. Το πρωί ήταν τραυματική εμπειρία, όμως μετά βελτιωθήκαμε και βρήκαμε την σωστή κατεύθυνση. Είναι όπως η διαδικασία που ακολουθείς για να φτιάξεις γλυπτό. Στην αρχή το σκιαγραφείς και έπειτα το ραφινάρεις.  Εμείς είμαστε αυτή τη στιγμή στο πρώτο στάδιο”.