MotoGP: Ο Zarco δίνει την δική του εκδοχή για το διαζύγιο με την KTM
«Θα είναι άβολο να παρακολουθώ από την τηλεόραση»
Από τον
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
19/9/2019
Ο Zarco έδωσε την δική του εκδοχή για το διαζύγιο με την KTM το οποίο πήρε μία διαφορετική τροπή από αυτό που περίμενε ο ίδιος. Η αρχική συμφωνία να διακόψουν την συνεργασία τους στο τέλος της σεζόν, έγινε με συναίνεση και δίχως προβλήματα. Ο Zarco τόνισε πως από εκείνη την στιγμή δεν άλλαξε κάτι για εκείνον αλλά συνέχισε την προσπάθεια για το καλύτερο, κι ας ερχόταν πολύ συχνά κοντά στην τελευταία θέση του grid.
Το τηλεφώνημα της KTM για την άμεση διακοπή της αγωνιστικής του δράσης τον βρήκε απροετοίμαστο, χωρίς να το περιμένει. Η συμφωνία τους ήταν να οδηγεί μέχρι το τέλος της σεζόν και δεν περίμενε πως υπήρχε περίπτωση να τον κρατήσουν στην ομάδα, αλλά μακριά από την μοτοσυκλέτα!
Ο λόγος όμως είναι απλός, του το εξήγησαν και το μετέφερε ο ίδιος και στην Dorna, που αρχικά έκανε λόγο για κοινή απόφαση: Από τον αγώνα στο Aragon και μετά, η αγωνιστική μοτοσυκλέτα της KTM θα έχει πολλά νέα εξαρτήματα, πρακτικά θα είναι πολύ κοντά στην μοτοσυκλέτα του 2020, και η KTM δεν θα ήθελε ο Zarco να έχει εικόνα των αλλαγών. Ιδιαίτερα αν δεν χάσει αυτή την χρονιά και καταλήξει σε μία άλλη ομάδα.
Επίσης ο Mika Kallio προφανώς και είναι προτιμότερος ως αναβάτης εξέλιξης για το εργοστάσιο, που θα μαζέψει έτσι πολλά περισσότερα δεδομένα.
Ερωτώμενος ο Zarco για την εξέλιξη αυτή, απέφυγε να δώσει μία σαφή απάντηση, προφανώς και δεν ήταν χαρούμενος μιας και άλλο είχαν συμφωνήσει, αλλά από την άλλη καταλαβαίνει πλήρως τους λόγους που η KTM πήρε αυτή την απόφαση.
Πράγματι είναι απόλυτα λογικό που η KTM τον αποδέσμευσε εσπευσμένα. Είναι μία ομάδα που ακόμη αναζητά την σωστή κατεύθυνση για την εξέλιξη των αγωνιστικών της μοτοσυκλετών και σε αυτό το σημείο πρέπει να επικεντρωθεί σε αυτό αλλά και να προφυλάξει κάθε κεκτημένο.
«Είναι η πρώτη φορά εδώ και δέκα χρόνια, που θα περάσω Οκτώβριο μήνα στο σπίτι μου» δήλωσε ο Zarco. «Θα είναι λίγο άβολο να παρακολουθώ όλες αυτές τις ωραίες πίστες από την τηλεόραση, αλλά σκοπεύω να εκμεταλλευτώ τον χρόνο αυτό και να δουλέψω πολύ πάνω στην φυσική μου κατάσταση, ώστε να είμαι έτοιμος για οποιαδήποτε ευκαιρία έρθει».
Ευελπιστεί πως από τη νέα σεζόν θα έχει βρει καινούρια ομάδα, χωρίς αυτή την στιγμή να υπάρχει κάτι παραπάνω από εκδήλωση ενδιαφέροντος. Απολύτως τίποτα, παρόλο που γράφονται διάφορα στο internet, όπως είπε χαρακτηριστικά.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: