MotoGP Qatar – FP1

Οι πρώτες ελεύθερες δοκιμές της σεζόν!
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

23/3/2017

Το πάρτι ξεκίνησε, η αναμονή τελείωσε! Πριν από λίγο ολοκληρώθηκαν τα πρώτα ελεύθερα δοκιμαστικά των MotoGP, για τον πρώτο αγώνα της σεζόν στο Losail, σε ένα… ξεσκόνισμα ουσιαστικά της πίστας, καθώς η σκόνη ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχαν να αντιμετωπίσουν οι αναβάτες της μεγάλης κατηγορίας, παρά το γεγονός ότι είχαν προηγηθεί οι ελεύθερες δοκιμές των Moto2 και Moto3. Ενδεικτικό είναι ότι το ποδαρικό των πτώσεων για φέτος έγινε νωρίς, με τον Sam Lowes και την Aprilia να παίρνουν αυτόν τον μη τιμητικό τίτλο, ενώ οι μοτοσυκλέτες σήκωναν σύννεφα σκόνης περνώντας την ευθεία τερματισμού…

Πολύ γρήγορα επίσης, μισή ώρα πριν το τέλος των δοκιμών, ο Vinales φρόντισε να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του μπαίνοντας στην κορυφή της λίστας των χρόνων, με τους Dovizioso και Marquez να βρίσκονται κοντά του, την στιγμή που ο επόμενος εργοστασιακός αναβάτης, ο Rossi βρισκόταν στην έκτη θέση.

Στους Marquez και Pedrosa δεν πήρε πολύ χρόνο για να εξοικειωθούν με τις συνθήκες και να βάλουν, προσωρινά, τις δύο μοτοσυκλέτες της Repsol Honda στην πρώτη τετράδα, στην τέταρτη και τρίτη θέση αντίστοιχα. Η είδηση όμως είναι η μαχητικότητα των Folger και Zarco, δύο rookies της κατηγορίας, που επιβεβαίωσαν την εξαιρετική κατάσταση γενικότερα των Yamaha M1, ακόμη και αυτών των δορυφορικών ομάδων. Αυτό βέβαια φαίνεται ότι δεν ίσχυε για όλους, καθώς ο Rossi στα μισά της διαδικασίας εξακολουθούσε να έχει ένα δευτερόλεπτο διαφορά από τον πρώτο χρόνο του Vinales, με δεδομένο μάλιστα ότι οι χρόνοι γενικότερα ήταν πολύ ψηλά σε σχέση με τα ρεκόρ της πίστας.

Λιγότερο από δέκα λεπτά πριν το τέλος της διαδικασίας, η κατάσταση στην κορυφή ήταν υπόθεση των Vinales, Marquez, Dovizioso και Pedrosa, με τους Lorenzo, Iannone και Rossi να βρίσκονται στην 10η, 11η και 12η θέση αντίστοιχα. Ο αναβάτης της Ducati όμως, βάζοντας το κεφάλι κάτω, έγραψε έναν πολύ καλό χρόνο που τον έφερε προσωρινά στην δεύτερη (!) θέση, την στιγμή που ο Abraham που τον ακολουθούσε βρέθηκε να σέρνεται στην άσφαλτο της πίστας. Τέσσερα λεπτά πριν το πέσιμο της καρό σημαίας, η διαδικασία θύμιζε συνθήκες αγώνα με όλους τους αναβάτες να βρίσκονται έξω από τα πιτς, με τον Lorenzo να γράφει αρχικά τον ταχύτερο χρόνο, πριν επιστρέψει στην κορυφή ο Vinales και οι Marquez με τον Pedrosa να βγάζουν τον Lorenzo εκτός πρώτης τριάδας. Η πτώση της σημαίας βρήκε όμως τον Folger στην τέταρτη θέση, τον Lorenzo στην πέμπτη τον Baz στην έκτη, τον Crutchlow στην έβδομη, τον Zarco στην όγδοη και τον Rossi στην ένατη θέση, με εμφανές πρόβλημα στο σωστό στήσιμο της μοτοσυκλέτας του.

Πέρα όμως από την κατάταξη των χρόνων σ’ αυτά τα πρώτα δοκιμαστικά, άξια αναφοράς ήταν ο ιδιαίτερος ήχος του νέου big bang κινητήρα της Honda –πολύ πιο οξύς απ’ ό,τι είχαμε συνηθίσει- η ανορθόδοξη τοποθέτηση των ηλεκτρονικών στην μοτοσυκλέτα του Lorenzo σ’ ένα κουτί κάτω από την ουρά –κόντρα στις αρχές της αεροδυναμικής- και οι δοκιμές στις αλλαγές μοτοσυκλετών, καθώς η πρόβλεψη του καιρού κάνει λόγω για βροχές και καταιγίδες, με όλα τα ενδεχόμενα για την πραγματοποίηση του αγώνα να είναι ανοιχτά. Οι επόμενες δοκιμές θα γίνουν αύριο το απόγευμα στις 17:00 ώρα Ελλάδας.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.