MotoGP Qatar: Zarco στην πρώτη θέση της εκκίνησης!

Από την πτώση κατευθείαν στο ρεκόρ!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/3/2018

Στην απαιτητική, πάντα σκονισμένη πίστα του Κατάρ, με μία από τις μεγαλύτερες ευθείες και την δεύτερη υψηλότερη τελική μπήκε πριν από λίγο σειρά κατάταξης για τον αυριανό πρώτο αγώνα σε αυτή την τόσο απρόβλεπτη σεζόν που ξεκινά αύριο! Το 2018 παίρνει την σκυτάλη από μία σεζόν που τα είχε όλα, και δείχνει να θέλει να ξεκινήσει το ίδιο με εκείνη. Μακάρι βέβαια να μην την αντιγράψει πλήρως, γιατί ο καλύτερος Γάλλος όλων των εποχών, ο Zarco πάει να κάνει πάλι το θαύμα στο Κατάρ αύριο, εκεί που πέρσι ξεκινούσε τον πρώτο του αγώνα στην μεγάλη κατηγορία και δεν του έφτανε που έφευγε πρώτος εμπρός, αλλά ήθελε να κάνει και με εντυπωσιακό τρόπο, πιέζοντας να ανέβει πάνω από το ένα δευτερόλεπτο διαφοράς, μέχρι που δυστυχώς έπεσε…

Τώρα αυτή την εμπειρία, σε ένα παρόμοιο τρόπο προετοιμασίας με τον Marquez, την είχε λίγο πριν όταν έπεσε δοκιμάζοντας τα όρια της πρόσφυσης. Σήμερα η πίστα ήταν ιδιαίτερα σκονισμένη, με το τεχνικό γρασίδι και τις υπόλοιπες τεχνολογικές καινοτομίες που έχουν χρησιμοποιηθεί στο Κατάρ, να μην καταφέρνουν να κρατήσουν την σκόνη μακριά από την πίστα, εξαιτίας του ανέμου.

Έφυγε γρήγορα από τα pit ο Karel Abraham πέροντας την κουβέρτα μαζί τους στην Q1 κι ευτυχώς ο Tito Rabat το πρόσεξε και τον σταμάτησε πριν βγει στην πίστα...

Η Michelin έφερε ένα ελαστικό για την κατάταξη που είχε μικρή διάρκεια ζωής, αλλά εξαιρετική πρόσφυση ώστε να καταπολεμήσει την σκόνη, κι έτσι το Losail η καλύτερα φωτισμένη εξωτερική τοποθεσία του κόσμου μέχρι και πριν λίγα χρόνια (τώρα είναι η δεύτερη) μας χάρισε ορισμένα από τα χαρακτηριστικά της στιγμιότυπα, βλέποντας μέσα από τις λευκές ζελατίνες, τα πρόσωπα των αναβατών σε αγωνιστικό ρυθμό.

Ήταν μία μεγάλη ημέρα με αρκετά απρόοπτα και μικρές πτώσεις, με τον Zarco να πέφτει λίγο πριν το Qualification αλλά αμέσως μετά να σπάει το ρεκόρ που κρατούσε ο Lorenzo εδώ και δέκα ολόκληρα χρόνια! Το γεγονός πως έγινε σε μία από τις χειρότερες ημέρες τις πίστας κι αμέσως μετά την πτώση του, αυξάνει ακόμα περισσότερο το μέγεθος του άθλου!

Ο απίθανος Zarco λοιπόν έκανε άλλο ένα θαύμα και ταυτόχρονα έδειξε κι εκείνη την προσδοκία που υπήρχε σε πολύ κόσμο, πως φέτος είναι ικανός να ανακατέψει την τράπουλα ακόμα περισσότερο από πέρσι!

Λες και τα χαρτιά δεν είναι ήδη ανακατεμένα βέβαια, με τις εργοστασιακές Yamaha να πασχίζουν ακόμα να ολοκληρώσουν την εξέλιξή τους στο επίπεδο ανταγωνιστικότητας που επιθυμούσαν, τις Ducati να φαίνεται πως θα παίξουν ρόλο στην σκακιέρα και οι δυο τους φέτος και τον Marquez να είναι ο δικός του, μοναδικός, εαυτός, παραμένοντας εντυπωσιακότερος όλων.

Βέβαια ο Zarco είχε κλέψει ήδη την παράσταση από την FP3 σε μία σπάνια στιγμή που οι ταχύτεροι χρόνοι εκεί, πράγματι αποτύπωναν πολλές από τις εξελίξεις αμέσως μετά. Ο Miller ήταν δεύτερος στην FP3 και ταχύτερος στην τελική κατάταξη ανεβαίνοντας στην Q2 ενώ ο Petrucci είχε τον τρίτο ταχύτερο χρόνο, ακριβώς όπως θα ξεκινήσει και αύριο δηλαδή. Βλέποντας τους Miller και Petrucci, τον Lorenzo να φτάνει δύο φορές κοντά στην pole position και τον Dovizioso να ξεκινά αύριο τέταρτος αλλά από «παρά τρίχα» να μην είναι στην πρώτη σειρά, δεν γίνεται παρά μην ασχοληθείς με την Ducati και να θυμηθείς τις εξαγγελίες για μία χρονιά γεμάτη επιθέσεις…

Αν αφήσεις τους απόλυτους χρόνους ο Dovizioso ήταν μέχρις στιγμής ο σταθερά καλύτερος αναβάτης, με συνέχεια εντυπωσιακούς χρόνους και εξαιρετική πιστότητα στην πορεία του. Ο Vinales μας χάριζε μερικά εντυπωσιακά ντριφταρίσματα, μερικούς γρήγορους γύρους, αλλά η απόδοσή του δεν ήταν σταθερή με τον Rossi να δείχνει εξαρχής πολλές περισσότερες ελπίδες για εκκίνηση της Yamaha από την πρώτη γραμμή, εκεί που έβαζες τον Marquez σίγουρα στην πρώτη θέση.. Τελικά ο Zarco θα αναλάβει να φύγει αύριο εμπρός από την πλευρά της Yamaha, και σίγουρα σκέφτεται πως θέλει μία συνέχεια διαφορετική από την προηγούμενη φορά που έγινε το ίδιο..

Αύριο λοιπόν ο Zarco θα φύγει μπροστά με τον Marquez πίσω του με την παραπάνω περσινή φωτογραφία να ξυπνά ακριβώς την ίδια εικόνα… Ο Rossi θα προσπαθήσει να εκτιναχθεί εμπρός, ο Crutchlow το ίδιο με τον Dovizioso να θέλει να τον περάσει στην πρώτη στροφή αν είναι δυνατό.. Η πρώτη εκκίνηση της χρονιάς θα είναι λοιπόν εκρηκτική και την αναμένουμε αύριο το απόγευμα, με μεγάλη ανυπομονησία!

 
Εκκίνηση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος
Διαφ.1ος/Προ.
1
Johann ZARCO
Yamaha
337.9
1'53.680
 
2
Marc MARQUEZ
Honda
341.9
1'53.882
0.202 / 0.202
3
Danilo PETRUCCI
Ducati
345.3
1'53.887
0.207 / 0.005
4
Cal CRUTCHLOW
Honda
343.6
1'54.072
0.392 / 0.185
5
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
344.6
1'54.074
0.394 / 0.002
6
Alex RINS
Suzuki
338.8
1'54.339
0.659 / 0.265
7
Dani PEDROSA
Honda
336.7
1'54.368
0.688 / 0.029
8
Valentino ROSSI
Yamaha
334.6
1'54.389
0.709 / 0.021
9
Jorge LORENZO
Ducati
338.7
1'54.431
0.751 / 0.042
10
Jack MILLER
Ducati
338.8
1'54.449
0.769 / 0.018
11
Andrea IANNONE
Suzuki
335.0
1'54.619
0.939 / 0.170
12
Maverick VIÑALES
Yamaha
338.9
1'54.707
1.027 / 0.088

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.