MotoGP Sachsenring – Μάχες για όλες τις θέσεις!

8η νίκη από pole position!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

2/7/2017

Με σαρωτικό σερί νικών από pole position ο Marquez δεν έκανε την έκπληξη κερδίζοντας τον αγώνα έπειτα από εκπληκτική οδήγηση, αλλά σίγουρα το αναμενόμενο βάθρο του Marquez δεν σημαίνει ότι είδαμε έναν αγώνα χωρίς ενδιαφέρον, το ακριβώς αντίθετο! Ο αγώνας του Sachsering κράτησε την δική του θέση στην σειρά των θεαματικών αγώνων που βλέπουμε αυτή τη σεζόν, με φοβερές μάχες και προσπεράσματα εν μέσω επαφών τροχών και ώμων/αγκώνων κτλ…

Ο Marquez έκανε το θαύμα του καθώς νικώντας για 8η φορά από την πρώτη θέση της εκκίνησης, σημαίνει ότι πλέον η πίστα αξίζει να μετονομαστεί σε "χωράφι του Marc"! Όμως είναι η σημερινή  παρουσία του Γερμανού Folger της Tech3 Yamaha που είναι εξίσου εντυπωσιακή με το σερί του Marquez. Οδηγώντας τον αγώνα, σε στεγνές συνθήκες, και παραμένοντας όμως εκεί, διεκδικώντας την πρώτη θέση μέχρι λίγους γύρους πριν το τέλος, ανέβασε σφυγμό σε κάθε γερμανό στις κερκίδες.

Από την κερκίδα της MOTUL που το MOTO παρακολούθησε τον αγώνα μαζί με τον Δημήτρη Τσόλα, τον τυχερό μας αναγνώστη που κέρδισε στον μεγάλο διαγωνισμό που για τέταρτη χρονιά οργανώσαμε με την MOTUL, η πληροφόρηση ήταν ξεκάθαρη: Δεν υπήρχε Γερμανός που να κάθεται κάτω, δεν υπήρχε ένας που να μην φωνάζει!

Ήταν εικόνα που δεν υπήρχε παρόμοια στην σύγχρονη ιστορία, ένας γερμανός αναβάτης σε γερμανική πίστα οδηγούσε τον αγώνα με αξιώσεις!

Η άλλη έκπληξη στο γερμανικό GP, ήρθε από τον καιρό. Το Σάββατο είχε φέρει τα πάνω κάτω βρέχοντας τόσο όσο χρειαζόταν, για να γίνουν τα δοκιμαστικά με βρόχινα, και από εκείνη την ώρα απειλούσε συνέχεια με βροχή την σημερινή ημέρα. Και ήταν τόσο πιστευτή η απειλή, που οι ομάδες είχαν προετοιμαστεί για αλλαγή μοτοσυκλετών με βρόχινα ελαστικά. Κρατήθηκε όμως, χωρίς να ρίξει σταγόνα, την στιγμή που η πίστα φημίζεται για τις βροχές της. Ταυτόχρονα, η συννεφιά έκανε τα πράγματα καλύτερα στην κερκίδα της MOTUL, και μπορούσες να αφοσιωθείς στον αγώνα!

Με την εκκίνηση όλοι, εκτός από τον Hector BARBERA που ήταν άκυρος, συντονίστηκαν για την κλειστή πρώτη στροφή. Πολύ καλή εκκίνηση για τους περισσότερους με τον Petrucci να μην καταλαβαίνει πως βρέθηκε ο Folger στο πλάι του και να τον σπρώχνει δυνατά ακουμπώντας με τον τροχό το μπράτσο και τον αγκώνα του γερμανού.

Από την εκκαθάριση του πρώτου γύρου οι δύο Honda ήταν μπροστά δίνοντας τον ρυθμό, με τον Lorenzo να είναι τρίτος, τους Folger και Petrucci να παλεύουν για την τέταρτη θέση και τον Rossi να παρατηρεί στην έκτη. Ο Vinales και ο Dovizioso ήταν αρκετά πιο πίσω. Δύο γύρους πιο μετά και οι Honda είχαν δημιουργήσει ένα υπολογίσιμο κενό από το υπόλοιπο γκρουπ, την στιγμή που ο Folger προσπερνούσε τον Lorenzo και ρίχνονταν στην μάχη. Ήδη η τρίτη θέση του ήταν εξαιρετική επίδοση ξεσηκώνοντας τις κερκίδες, με τους θεατές να μην προλαβαίνουν να καθίσουν. Γιατί ο Folger γρήγορα έπιασε τον Pedrosa κι ακόμα πιο γρήγορα τον πέρασε ακολουθώντας τον Marquez φανερά επιθετικός, έτοιμος να οδηγήσει τον αγώνα! Πολύ νωρίς στην καριέρα του ο Folger ήταν έτοιμος να τα βάλει με τα μεγάλα ονόματα, όταν λίγο πιο πίσω ο Petrucci προσπερνούσε τον Lorenzo και τότε, μόλις στον πέμπτο γύρο, ο Folger θα περνούσε μπροστά!

Ο σκηνοθέτης είχε δύσκολη δουλειά για την τηλεοπτική μετάδοση του αγώνα, καθώς όλα τα μεγάλα ονόματα έδιναν μάχες από την τέταρτη θέση και μετά, όσο ο Folger κέρδιζε εκείνη την στιγμή τον Marquez. Σε μία τυπική για εκείνον ψυχολογική κατάσταση, μόλις ο Rossi πέρασε τον Lorenzo συμπαρασύροντας τον Dovizioso που σιγά-σιγά μέχρι εκείνη την στιγμή ανέβαινε θέσεις, άρχισε να πέφτει η απόδοσή του. Έμεινε στην 8η θέση που συνάντησε τον Vinales που ανέβαινε θέσεις αφήνοντας πίσω του τον Crutchlow ο οποίος στους πρώτους γύρους του αγώνα με τον Rossi ήταν πιο μαχητικός…

 Ξαφνικά δεν προλάβαινε η καρτέλα με την στιγμιαία κατάταξη του πρωταθλήματος να ανανεωθεί με το ποιος οδηγεί το πρωτάθλημα και με πόση διαφορά.

Την ώρα που οι άμεσοι διεκδικητές προσπαθούσαν να κερδίσουν μία θέση πιο μπροστά, είχαν τους Petrucci, Bautista και Espargaro να κάνουν σφήνες στα φρένα, κλέβοντας στιγμιαία θέσεις! Αυτό μας έφερε στην μέση του αγώνα, όπου εξελίχθηκε μία εντυπωσιακή μάχη για την τέταρτη θέση. Ο Folger είχε ήδη χάσει τα φρένα στην πρώτη στροφή κάνοντας ένα μεγάλο λάθος, όπως το χαρακτήρισε ο ΙΔΙΟΣ, για να μην νομίζει κανείς ότι ήταν διαφορετική τοποθέτηση γραμμής, το οποίο εκμεταλλεύτηκε ο Marquez και πέρασε πρώτος. Την θέση αυτή θα την κρατούσε μέχρι το τέλος, καθώς ήταν ο γερμανός θα ξανά έκανε το ίδιο λάθος στην πρώτη στροφή, κάτι το οποίο επέδωσε στο ελαστικό το οποίο όπως είπε «το έκαψα κάνοντας το λάθος την πρώτη φορά». Ο Pedrosa έκανε μοναχικό αγώνα στην τρίτη θέση και αρκετά πιο πίσω διεξαγόταν η εντυπωσιακή μάχη την Rossi, Dovizioso και Vinales! Για χάρη του πρωταθλήματος, κάθε ένας έπρεπε να περάσει τον άλλο, μετρώντας έτσι πολλές κινήσεις και ένα όμορφο κυνηγητό που αξίζει επαναλήψεων! Η τελική επικράτηση ήταν του Vinales, με τον Rossi να ακολουθεί και τον Dovizioso που είχε την μαλακή πίσω γόμα να αντιμετωπίζει θέμα πρόσφυσης μετά από τόσο έντονη μάχη, χάνοντας θέσεις και από τον Bautista και τον Espargaro. Λίγους γύρους ακόμα και θα έχανε θέση και από τον Zarco, οποίος έκανε πολύ ξαφνικά την εμφάνισή του μέσα στην δεκάδα προσπερνώντας και τον Crutchlow, από εκεί που τα δύο τρίτα του αγώνα ήταν αρκετά πιο πίσω!

Ήταν ένας αγώνας που είχε επικράτηση του φαβορί στην πρώτη θέση, όχι όμως χωρίς μάχη, με αυτό το σκηνικό να εξαπλώνεται ακριβώς δέκα θέσεις, κάνοντας τους θεατές να παρατηρούν όλο το μήκος της πίστας! Το γερμανικό GP σηματοδοτεί την έναρξη του καλοκαιρινού διαλείμματος με τον καλύτερο τρόπο, αποχαιρετά χαρίζοντας θέαμα και αφήνει νέο πρόσωπο στην κεφαλή του πρωταθλήματος!  

Pos.
Rider
Bike
Time/Gap
1
Marc MARQUEZ
Honda
40'59.525
2
Jonas FOLGER
Yamaha
+3.310
3
Dani PEDROSA
Honda
+11.546
4
Maverick VIÑALES
Yamaha
+14.253
5
Valentino ROSSI
Yamaha
+14.980
6
Alvaro BAUTISTA
Ducati
+16.534
7
Aleix ESPARGARO
Aprilia
+19.736
8
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
+20.188
9
Johann ZARCO
Yamaha
+21.138
10
Cal CRUTCHLOW
Honda
+24.210
11
Jorge LORENZO
Ducati
+25.659
12
Danilo PETRUCCI
Ducati
+31.540
13
Pol ESPARGARO
KTM
+32.179
14
Bradley SMITH
KTM
+36.453
15
Jack MILLER
Honda
+37.771
16
Mika KALLIO
KTM
+37.852
17
Karel ABRAHAM
Ducati
+39.323
18
Tito RABAT
Honda
+41.190
19
Loris BAZ
Ducati
+59.850
20
Scott REDDING
Ducati
+1'01.664
21
Alex RINS
Suzuki
+1'01.695

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.