MotoGP Sepang: Νίκη Vinales με χρέος από Phillip Island

Αγώνας με έντονες στιγμές στις πίσω θέσεις
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

3/11/2019

Σε βαρύ κλίμα από τον θάνατο του αναβάτη του IATC, του νεαρού Afridza Munandar, ξεκίνησε ο αγώνας της μεγάλης κατηγορίας και σε αποπνικτική ατμόσφαιρα από την υγρασία. Η εκκίνηση θα ήταν σίγουρα γεμάτη συμβάντα, έχοντας τον Marquez στην 11η θέση και τις Ducati πάντα έτοιμες για να εκμεταλλευτούν το πλεονέκτημά τους.

Ο Quartararo έκανε μία καλή εκκίνηση αλλά δεν ήταν αρκετή, ο Dovizioso έκανε απίστευτα γρήγορη εκκίνηση αλλά αναπάντεχα βρήκε στην εσωτερική έναν Marquez που από την μέση της πίστας, τόσο σε πλάτος όσο και σε μήκος, πήρε την εσωτερική που όλοι άφηναν καθαρή για να πάρουν την ιδανικότερη γραμμή. Εκεί ακριβώς βούτηξε ο Marquez και ανεβαίνοντας θέσεις έφτασε να είναι πέμπτος και μέσα σε έναν γύρο δεύτερος! Δεν θα κρατούσε για πολύ αυτή την θέση με τον Miller και τον Dovizioso να εκμεταλλεύονται το γκάζι της Ducati και τον Vinales να καταφέρνει να ανεβαίνει κι αυτός θέσεις. Πέρασε τον Miller και έμεινε εμπρός κρατώντας την πρώτη θέση. Ο Miller προσπάθησε να μείνει μαζί του αλλά όχι για πολύ έχοντας πίσω του τον Dovizioso που με την σειρά του τον κυνηγούσε ο Marquez. Οι πρώτοι γύροι ήταν έντονοι. Ο Marquez έφτασε αρχικά την δεύτερη θέση όταν οι Ducati έκαναν διπλό λάθος, αμέσως μετά ο Miller θα ξανά έπαιρνε την θέση του δεύτερος και όλη αυτή την ώρα ο Rossi θα προσπαθούσε να τα βάλει και με τις δύο Ducati. Πιο πίσω ο Morbidelli ήταν η μόνη Yamaha της Petronas που αντιστεκόταν καθώς ο Quartararo έχανε συνέχεια θέσεις με τον Rins να ανεβαίνει επίσης.

Μέχρι την μέση του αγώνα, ο Vinales είχε ξεκάθαρα έναν μοναχικό αγώνα μπροστά του, ο Marquez κανέναν να τον απειλεί στην δεύτερη θέση και ο Rossi θα έπαιζε από την τέταρτη με τον Dovizioso στην τρίτη για το ποιος θα ανέβει τελικά στο βάθρο. Αργότερα ο Dovi θα έλεγε πως δεν ανησυχούσε ιδιαίτερα γιατί ο Rossi κάνει καθαρά προσπεράσματα, όπως και όλες οι προσπάθειες για να τον περάσει ήταν τέτοιες, και με την υπεροχή της Ducati δεν υπήρχε μεγάλο πρόβλημα.

Αντίθετα κάποιος άλλος δεν έπαιζε καθόλου καθαρά και συγκεκριμένα οι δύο Suzuki. Ο Rins εμβόλισε τον Miller χάνοντας το ένα από τα δύο αεροδυναμικά βοηθήματα αλλά γλιτώνοντας και οι δύο την πτώση. Φαινομενικά η μοτοσυκλέτα του Miller δεν είχε πρόβλημα, αλλά από εκείνη την στιγμή έχανε συνέχεια θέσεις και αργότερα και ένα κομμάτι που εκτοξεύτηκε στον Morbidelli. Ο Mir ήταν χειρότερος, έπεσε πάνω στον Zarco που με χαρά είχε δει την 8η θέση και ήταν ότι καλύτερο τα τελευταία χρόνια, μέχρι που η Suzuki προσπαθώντας να μπει μπροστά του, θα τον έριχνε σε μία επικίνδυνη κίνηση που αξιολογήθηκε από τους κριτές. Ο Mir τιμωρήθηκε με την νέα ποινή των MotoGP, την παράκαμψη του μεγάλου γύρου. Ο Crutchlow θα έχανε επίσης πρόσφυση εμπρός πέφτοντας και όσο ο Rossi πάλευε να περάσει τον Dovizioso ο Rins τους πλησίαζε, ανησυχώντας πως μπορεί να κάνει κάτι αντίστοιχο. Για αυτό και η Ducati έστειλε μήνυμα στον Dovizioso πως ακολουθεί ο Rins, από την στιγμή που ήξερε -πολύ καλά- πως πίσω του ήταν ο Rossi. Θεώρησαν πως έπρεπε να μάθει ότι έχει μπει και ο Rins στο παιχνίδι. Εκείνη την στιγμή ο Rossi έκανε άλλη μία κίνηση, πέρασε εμπρός χωρίς να κρατήσει γραμμή για μπλοκάρισμα και ο Dovizioso ανέβηκε τρίτος και πάλι.

Πτώση είχε και ο Iannone με τον Quartararo να προσπαθεί να περάσει εμπρός από τον Morbidelli και να έχει έξοδο στα φρένα επιστρέφοντας στην θέση του, φανερά προβληματισμένος για την απόδοση. Ο Dovizioso ήταν από τους λίγους με την μεσαία γόμα και δεν ένιωθε και ιδιαίτερα καλά μαζί τους, κατάφερε όμως να κρατήσει τον Rossi εκτός βάθρου με τον Vinales ξεκάθαρα καλύτερο όλων με μεγάλη διαφορά. Στην Honda υπήρχε θέμα με την επιλογή ελαστικών, ο Marquez ήθελε την μεσαία, η ομάδα την μαλακή, οπότε τους είπε πως ο τίτλος που κυνηγάμε είναι της ομάδας, πάρτε λοιπόν την απόφαση επάνω σας, αν γίνει λάθος το λάθος θα είναι δικό σας, της ομάδας. Και τελικά είχαν δίκιο, ή τουλάχιστον πήγαν όλα καλά. Υπάρχει αλλαγή και στην Yamaha, όπως είπε ο Vinales, και το αίσθημα της νίκης το έχει από το Phillip Island, εξ ου και ο τίτλος. «Ένιωθα έτσι από την Αυστραλία είπε», και τώρα ήταν η ώρα να κερδίσει.

Ο Marquez αποκάλυψε πως είχε πρόβλημα με το χέρι του, το γνωστό, αλλά τα έσβησε όλα για να πάρει κι αυτός την δεύτερη θέση, όπως και ο αδερφός του που στέφθηκε σήμερα παγκόσμιος πρωταθλητής. Τρεις φορές επανέλαβε πως ο αδερφός του δεν είναι στην σκιά την δική του, αλλά ένας ξεχωριστός πολύ σπουδαίος αναβάτης, αν και ξεκάθαρα αναφέρθηκε στην δυσκολία του να έχεις έναν πολυπρωταθλητή αδερφό. Αυτό που εννοούσε είναι πως οι συγκρίσεις πάντα γίνονται και αυτό είναι κουραστικό και αφαιρεί συγκέντρωση από την ουσία…

Ήταν ένας ωραίος αγώνας, παρόλο που δεν υπήρχαν μάχες στην πρώτη θέση. Γινόντουσαν πολλά πίσω όμως και οι ανακατατάξεις ήταν πολλές…

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος/Διαφ,
1
Yamaha
165.2
40'14.632
2
Honda
165.0
+3.059
3
Ducati
164.8
+5.611
4
Yamaha
164.8
+5.965
5
Suzuki
164.8
+6.350
6
Yamaha
164.6
+9.993
7
Yamaha
164.4
+12.864
8
Ducati
164.1
+17.252
9
Ducati
163.9
+19.773
10
Suzuki
163.7
+22.854
11
KTM
163.6
+24.821
12
Ducati
163.2
+30.251
13
Aprilia
163.2
+30.447
14
Honda
162.9
+34.215
15
KTM
162.9
+34.461
16
KTM
162.3
+44.319
17
Ducati
162.1
+47.343
 
Honda
164.2
4 Laps
 
Honda
164.0
6 Laps
 
Aprilia
163.0
9 Laps

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.