MotoGP Sepang Test - Απελπισία Quartararo, στωικότητα Marc Marquez

Παντοδυναμία Ducati & Aprilia, δυστοκία Ιαπώνων και Αυστριακών
MotoGP 2023 Sepang Test
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2023

Το τριήμερο τεστ της Sepang για τους αγωνιζόμενους που διεξήχθη στις 10-12 Φεβρουαρίου έλαβε τέλος, χωρίς ουσιαστικές ανατροπές στις επιδόσεις των εργοστασίων σε σχέση με το 2022. Έτσι είδαμε τον Quartararo να μιλά για “καταστροφή” όσον αφορά στον ρυθμό αγώνα της Yamaha, τον Marc Marquez να δηλώνει “είμαι χαρούμενος που είμαι υγιής αλλά αυτή η μοτοσυκλέτα δεν παίρνει Πρωτάθλημα”, και τους αναβάτες Ducati & Aprilia να είναι δικαιολογημένα ευχαριστημένοι με τους χρόνους και τις επιδόσεις τους.

Στο τέλος των τριών ημερών, όπου είχαμε τόσο βροχή όσο και στεγνή πίστα, οι 9 πρώτες μοτοσυκλέτες ήταν ιταλικές (7 Ducati και 2 Aprilia), ενώ ο Marc Marquez ήταν μόλις 10ος, 0,770 δευτερόλεπτα πίσω από τον πρώτο.

Και ποιος ήταν ο πρώτος; Ο Luca Marini. Με Ducati. Από τη μία οι κακόπιστοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν πως στη θέση του θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από τους 8 αναβάτες που αγωνίζονται με μοτοσυκλέτα του Borgo Panigale, όμως αξίζει να σημειωθεί πως ο Marini ήταν ταχύτερος και στο προηγούμενο τεστ της Valencia, τον περασμένο Νοέμβριο. Και όχι απλώς ταχύτερος στη Sepang, αλλά με χρόνο-δυναμίτη 1:57.889 -ελάχιστα πιο αργός από τον ταχύτερο ever γύρο με μοτοσυκλέτα MotoGP στη Sepang, που είναι 1:57.790 και είχε πετύχει το 2022 ο Jorge Martin (με Ducati φυσικά), κατά τη διαδικασία της pole position με τις soft γόμες. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε αν οι ταχύτεροι χρόνοι του Marini μετουσιωθούν και σε ανέβασμα της απόδοσης του και στους αγώνες -θυμίζουμε πως το 2022 τερμάτισε 12ος στο Πρωτάθλημα με 2 τρίτες θέσεις.

Bagnaia

Ελάχιστα πίσω από τον Marini βρέθηκε στη 2η θέση ο Πρωταθλητής του 2022 Francesco Bagnaia, ο οποίος έσπασε επίσης το φράγμα του 1:58. Ο Pecco έκανε καλό ποδαρικό τη χρονιά της υπεράσπισης του τίτλου του, καθώς απεδείχθη έστω και ελάχιστα ταχύτερος από τον ομόσταυλο του, Enea Bastianini, ενώ δήλωσε πως η μοτοσυκλέτα της Ducati είναι ταχύτερη από πέρυσι, και λίγο πριν το τέλος της 3ης ημέρας, μια αναβάθμιση στα ηλεκτρονικά έδωσε τον έλεγχο που χρειαζόταν για την περίσσεια ιπποδύναμη και για να μειωθούν τα γλιστρήματα στο άνοιγμα του γκαζιού. Δύσκολα αναμένονται τα πράγματα για όσους δεν οδηγούν Ducati και για το 2023, εκτός κι αν… οδηγούν Aprilia.

Maverick

Τρίτος ταχύτερος αναβάτης του τεστ ήταν ο Maverick Vinales του εργοστασίου του Noale, που πιστεύει πως θα είναι γρήγορος και στους αγώνες το 2023, κάτι που απομένει να αποδειχθεί. Αυτό γιατί ο Ισπανός έχει κάνει όνομα για τους ταχύτερους γύρους του στα δοκιμαστικά την ίδια ώρα που τις Κυριακές χάνεται στις πίσω θέσεις. Το 2022 κατάφερε να ανεβάσει την απόδοση του αρκετά σκαλιά και στους αγώνες, ενώ απομένει να δούμε αν θα σταθεροποιηθεί στις ψηλές θέσεις το 2023 ή αν θα έχει και πάλι σκαμπανεβάσματα. Από την άλλη, ο 6ος ταχύτερος αναβάτης του τριήμερου Aleix Espargaro, δήλωσε πως “η μοτοσυκλέτα του 2023 είναι καλύτερη από του 2022, όμως η μοτοσυκλέτα της Ducati είναι ακόμα η κορυφαία, και πρέπει να δούμε αν οι βελτιώσεις μας αρκούν για να είμαστε ανταγωνιστικοί”. Θετική ήταν η πρώτη γεύση με τις μοτοσυκλέτες της Aprilia για τους 2 αναβάτες της νέας RNF Aprilia, Raul Fernandez και Miguel Oliveira, που προέρχονται από την KTM, κι αν στο τέλος δεν κατάφεραν να μπουν στην πρώτη δεκάδα των χρόνων, εντούτοις βρέθηκαν κοντά -ειδικά ο Fernandez που τερμάτισε 11ος-, ενώ ο Oliveira που τερμάτισε 15ος δήλωσε πως περίμενε περισσότερα από τον εαυτό του.

Enea Bastianini

Τον τέταρτο ταχύτερο χρόνο του τεστ σημείωσε ο Enea Bastianini, που δήλωσε εν μέρει μόνο ικανοποιημένος, καθώς ένιωθε γρήγορος στη βροχή, αλλά στο στεγνό περίμενε ταχύτερους χρόνους (μετάφραση: περίμενε να είναι ταχύτερος από τον Bagnaia), κάνοντας λόγο για ανάγκη να αλλάξει το στιλ οδήγησης του ώστε να πετύχει τα αποτελέσματα που θέλει.

Την τρίτη ημέρα του τεστ, μόνο δύο αναβάτες δεν κατάφεραν να βελτιώσουν τους χρόνους τους στη Sepang, ο Miguel Oliveira της RNF Aprilia και ο Fabio Quartararo της Yamaha, κι αυτό το γεγονός αντικατοπτρίζει και τις συνολικές επιδόσεις τους, αλλά και τη διάθεση τους στο τέλος του τεστ. 

Fabio

Ο Quartararo μάλιστα δήλωσε πως ενώ η τελική ταχύτητα της M1 είναι βελτιωμένη σε σχέση με πέρυσι (335.4 χλμ/ώρα στη Sepang, μόλις 2,1 χλμ. πίσω από τα ταχύτερα Ducati), η προσπάθεια για γρήγορους χρόνους με φρέσκα ελαστικά και μικρή ποσότητα βενζίνης στην προσομοίωση δοκιμαστικών ήταν... “καταστροφή”! Στο βίντεο που ανάρτησε το MotoGP στη σελίδα του, το βλέμμα του Πρωταθλητή του 2021 τα λέει όλα, καθώς ο Γάλλος δείχνει πραγματικά χαμένος, με χρόνο ένα δευτερόλεπτο πίσω από τον πρώτο. Κι αυτό έρχεται σε μια κρίσιμη για τα δοκιμαστικά χρονιά, καθώς με τη νέα μορφή που θα έχει και Sprint Race κάθε Σάββατο, με τη μισή διάρκεια και τους μισούς βαθμούς. Αν ο Quartararo είχε πρόβλημα στα δοκιμαστικά το 2022, όπου πήρε μόνο μία Pole position, τότε σίγουρα δεν θέλει να χειροτερέψει το 2023, με τους διπλάσιους αγώνες. Η Yamaha πρέπει οπωσδήποτε να λύσει το θέμα στα επόμενα δοκιμαστικά του Portimao (11-12 Μαρτίου), αν θέλει να μην παλεύει να περάσει τα Ducati από το τέλος της σχάρας εκκίνησης (τιτάνιος άθλος) κάθε σαββατοκύριακο ο Fabio. Η 17η θέση (Quartarao) και η 20η θέση (Morbidelli) στο τεστ της Sepang, είναι θέσεις που οι Ιάπωνες σίγουρα θα θέλουν να ξεχάσουν...

Marc Marquez

Κι ο Marc Marquez; Η Honda που έκανε δραματικές αλλαγές στο προσωπικό του HRC που ασχολείται με το project MotoGP; Δυστυχώς κι εδώ, όπως και με τη Yamaha, η ουσιαστική αλλαγή δεν ήρθε, με τον 8 φορές Παγκόσμιο Πρωταθλητή να δηλώνει χαρούμενος που είναι υγιής, αλλά την ίδια στιγμή να είναι σίγουρος πως “με αυτή τη μοτοσυκλέτα δεν παίρνουμε τίτλο, χρειαζόμαστε να ανέβουμε κι άλλο σκαλί”. Σαφώς πιο στωικός, poker faced και επαγγελματίας στην αντιμετώπιση των δεινών του από τον Quartararo, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχει φτάσει κι αυτός στα όρια του -φανταστείτε μόνο την ψυχολογία του, όταν είδε τον αδελφό του Alex να γυρίζει με τη Ducati στο ντεμπούτο του με τους Ιταλούς 0,5 δευτερόλεπτα κάτω από τον ταχύτερο γύρο του στην πίστα. Απλώς η στάση του είναι διαφορετική. Ο Ισπανός απέρριψε μια από τις 4 μοτοσυκλέτες που είχε να δοκιμάσει (την δραστικά νέα πρόταση του HRC), ενώ η 10η θέση του στους ταχύτερους χρόνους (ο ταχύτερος αναβάτης του εργοστασίου, με τον Joan Mir 12ο και τους Rins και Nakagami της LCR στις θέσεις 19 και 21 αντίστοιχα) δείχνει πως η Honda είναι ακόμα στο ίδιο σημείο που βρισκόταν το 2022, δηλαδή πολύ μακριά από την κορυφή. Ο Marquez αναφέρει πως “στο τεστ του Portimao δεν έχουμε χρόνο να φέρουμε 3 μοτοσυκλέτες και να τις εκτιμήσουμε, πρέπει να διαλέξουμε μία μόνο.” Ο χρόνος τελειώνει, και η Honda δεν δείχνει να έχει βρει τον δρόμο της για το 2023.

Pol Espargaro

Και περνάμε στις ΚΤΜ και GASGAS, όπου όπως και στις περιπτώσεις των Yamaha & Honda δεν είχαμε κάποια “μαγική” αλλαγή που θα έφερνε τους Αυστριακούς στο ίδιο επίπεδο με τους Ιταλούς, με τον Jack Miller να δηλώνει απογοητευμένος πως “χτύπησα τοίχο, και προσπαθώ να καταλάβω τη γεωμετρία της μοτοσυκλέτας, και γιατί είμαι τόσο αργός στις στροφές”. Ο Αυστραλός τερμάτισε με τον 18ο ταχύτερο γύρο, και δηλώνει προβληματισμένος με το καλημέρα. Ούτε όμως κι οι υπόλοιποι αναβάτες των Αυστριακών έδειξαν να μπορούν να γυρίσουν γρήγορα με την RC16 του 2023, με τον Brad Binder να τερματίζει 14ος, ενώ στο pit-box της GASGAS ο Pol Espargaro ήταν 13ος και ο rookie της κατηγορίας Augusto Fernandez 22ος. Τα χρόνια περνούν, οι αναβάτες αλλάζουν, το χρήμα ρέει... και η ΚΤΜ δεν δείχνει να μπορεί να κάνει τη διαφορά στο MotoGP, όπως μπόρεσε να κάνει σε Moto3, Moto2, αλλά και στα Off-Road Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Άλλωστε το δήλωσε και ο Pit Beirer “φέτος χρειαζόμαστε αποτελέσματα”. Το θέμα είναι πως για την ώρα αυτά δεν έρχονται, και αν δεν δούμε δραματικές αλλαγές στο τεστ του Portimao, το Mattighofen θα έχει πρόβλημα.

Ακολουθεί το TOP-10 των ταχύτερων χρόνων του τριήμερου τεστ της Sepang.

1. Luca Marini (Mooney VR46 Racing Team) – 1:57.889

2. Francesco Bagnaia (Ducati Lenovo Team) + 0.080

3. Maverick Viñales (Aprilia Racing) + 0.147

4. Enea Bastianini (Ducati Lenovo Team) + 0.260

5. Jorge Martin (Prima Pramac Racing) + 0.315

6. Aleix Espargaro (Aprilia Racing) + 0.418

7. Fabio Di Gannantonio (Gresini Racing MotoGP™) + 0.455

8. Marco Bezzecchi (Mooney VR46 Racing Team) + 0.474

9. Alex Marquez (Gresini Racing MotoGP™) + 0.496

10. Marc Marquez (Repsol Honda Team) + 0.777

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.