MotoGP: Τα στατιστικά του grid όταν λείπουν Rossi και Marquez

39 νίκες όλοι – 145 μόνοι τους
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/10/2020
Τώρα που απουσιάζει και ο Rossi και ο Marquez, τα στατιστικά καριέρας πέφτουν κατακόρυφα για τους υπόλοιπους που απομένουν. Σχεδόν το σύνολο νικών σε όλες τις κατηγορίες που έχουν οι υπόλοιποι, ισοφαρίζεται από το άθροισμα του Rossi και του Marquez (204-197) ενώ αν δούμε τις νίκες μόνο στα MotoGP, τότε η διαφορά σχεδόν τετραπλασιάζεται υπέρ των δύο…
 
Δεν είναι κάτι καινούριο, και δεν είναι και φοβερό εδώ που τα λέμε σε μία τέτοια σεζόν που έχουν συμβεί γεγονότα και σκηνικά στους αγώνες που πρέπει να μαζέψεις απολογισμό δεκαετίας για να τα ισοφαρίσεις! Ωστόσο είναι ενδιαφέρον να το βλέπεις σαν εικόνα και να αποτυπώνεις τα νούμερα μπροστά σου, τώρα που οι αγώνες έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον και οι μάχες δεν έχουν εκλείψει. Θυμάστε που ακούγαμε σχόλια πως αν λείπει ο ένας ή ο άλλος αναβάτης δεν θα ευχαριστιόμασταν αγώνες; Κι όμως, οι αγώνες έχουν τεράστιο ενδιαφέρον και είναι ολότελα απρόβλεπτοι με τεράστιο ανταγωνισμό. Την ίδια ώρα που όλοι μας περιμένουμε την στιγμή να επιστρέψει ο Marquez και ο Rossi. Κανείς δεν θέλει να λείπουν, το ένα δεν ακυρώνει το άλλο. Απεναντίας, τα νούμερα δείχνουν πως είμαστε στην αρχή μίας νέας εποχής και υπάρχουν περισσότεροι από ένας ή δύο αναβάτες που μπορούν να πρωταγωνιστήσουν παράλληλα με τους καθορισμένους θεούς.
 
Το πρωτάθλημα βέβαια θα είναι το πιο φτωχό σε συγκομιδή βαθμών από κάθε άλλη φορά, πέρσι ο Marquez συγκέντρωσε 420 βαθμούς με τον Dovizioso δεύτερο με 269 (μία τεράστια διαφορά) ενώ τώρα είμαστε μόνο στους 115 με πρώτο τον Quartararo και λίγες πιθανότητες να φτάσει την δική του περσινή επίδοση! Πέρσι είχε συγκεντρώσει 192 βαθμούς με περισσότερους φυσικά αγώνες και μία φυσιολογική ροή των πραγμάτων. Κανείς όμως δεν ενδιαφέρεται να βλέπει έναν αναβάτη να κερδίζει συνέχεια, έτσι δεν είναι; Ή μήπως όχι; Διότι όπως είπαμε πιο πάνω υπάρχει πάντα η μερίδα του κόσμου που θέλει έναν αναβάτη να κερδίζει πάντα στα MotoGP, μία ομάδα να κερδίζει στο ποδόσφαιρο κ.ο.κ. ώστε τα πράγματα να είναι πάντοτε απλά. Δεν χρειάζεται να παρακολουθεί πολύ στενά τις εξελίξεις, στα MotoGP υποστηρίζουμε αυτόν, στην F1 εκείνον κ.ο.κ είμαστε πάντα με την πλευρά που κερδίζει. Ευτυχώς αυτό αποτελεί μειοψηφία στα MotoGP και στην μοτοσυκλέτα γενικότερα που ο οπαδισμός είναι στα σπάργανα, διπλή ευτυχία. Περισσότερο από θαυμασμό συντάσσεται κάποιος με τον αναβάτη που κερδίζει συνέχεια γιατί ξέρει και καταλαβαίνει πως αυτό που κάνει είναι «από άλλο πλανήτη» σε σημείο που έχει την αναγνώριση και από τους υπόλοιπους ανταγωνιστές του.
 
Τώρα που λείπει ο Marquez έχουμε όλοι την ευκαιρία να κερδίσουμε, έχουν παραδεχτεί αναπάντεχα όλοι τους σε διάφορες συνεντεύξεις αργά τις Κυριακές μετά τον κάθε αγώνα. Και έτσι είναι, με εμάς να απολαμβάνουμε το θέαμα…
Αυτή η σεζόν τους έχει δώσει την δυνατότητα να μετρήσουν καλύτερα τις δυνάμεις τους έτσι ώστε όταν γίνει η επιστροφή και έχουμε απαρτία, να συνεχίσει το θέαμα αντίστοιχα…
 
Ο Marquez θα είναι πρωταγωνιστής για πολλά χρόνια ακόμη, ο Rossi για όσο αντέχει να γράφει ιστορία, όπως και κάνει με κάθε αγώνα που παίρνει εκκίνηση και οι αγώνες θα συνεχίσουν να είναι εξαιρετικά θεαματικοί έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα. Κι έρχονται νέοι από την Moto2 και την Moto3 που έχουν μάθει να είναι εξαιρετικά ανταγωνιστικοί… 
 
Τα στατιστικά του grid με όλους τους αναβάτες του 2020 και τους wildcart απέναντι σε Rossi και Marquez
 
Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.