MotoGP Ταϊλάνδη: Παγκόσμιος Πρωταθλητής ο Marquez!

Έληξε εντυπωσιακά ένας βαρετός αγώνας!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

6/10/2019

Το τέταρτο συνεχόμενο και όγδοο συνολικά παγκόσμιο πρωτάθλημα πήρε ο Marquez όπως θα έπρεπε όλοι να περιμένουν, όπως ήταν βέβαιο χωρίς να υπάρχουν

spoilers και άλλα τέτοια της νέας εποχής. Ο Dovizioso ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να καθυστερήσει αυτό που ερχόταν και έδειξε από την εκκίνηση ακόμη πως δεν υπήρχε περίπτωση να το κάνει.

Εκείνος που περιμέναμε να κάνει τα πάνω – κάτω στους πρώτους γύρους, και σίγουρα να φέρει μία αναστάτωση στην εκκίνηση, ήταν ακριβώς ο αναβάτης που εγκατέλειψε την τελευταία στιγμή και αναγκάστηκε να ξεκινήσει από την pit lane. Η μοτοσυκλέτα του Miller έσβησε και έτσι η Ducati σημειολογικά και σημαδιακά, δεν θα έκανε το παραμικρό για να ανακόψει την βόλτα της Honda προς την κορυφή του 2019. Αργότερα ο Miller, ο ικανότατος και λίγο τρελός Αυστραλός, θα έκανε επίθεση στον Lorenzo έτσι για να παίξει με τα χρώματα της Repsol αν και ο νούμερο 99 έχει καταντήσει πολύ μικρό ψάρι για τα δόντια του.

Η εκκίνηση θα έβλεπε τον Marquez να κάνει άμεσα την επίθεσή του σε μία Yamaha, του Vinales που αρκετά επιθετικά -και σωστά αγωνιστικά- τον έκοψε κανονικότητα για να στρίψει δεύτερος, σε σημείο που ο Vinales άπλωσε αγκώνες έτοιμος για την επαφή. Μπροστά του πλέον μόνο ο Quartararo, ο άνθρωπος που θα είναι ο επόμενος μεγάλος του αντίπαλος όχι στο μακρινό μέλλον αλλά ήδη από του χρόνου για αρχή και πολύ πιο δυναμικά αργότερα. Πόσοι έχουν φτάσει σε αυτό τον «τίτλο» του επόμενου αντιπάλου; Πολλοί, ο Zarco για παράδειγμα ήταν ένας από τους πρόσφατους αλλά μετά τον τραυματισμό του αυτή η πιθανότητα ξεψυχάει. Τραυματισμό ψυχικό, πάσχοντας από κατάθλιψη σε ένα αγώνισμα που η ψυχολογία είναι πιο σημαντική από την ίδια την μοτοσυκλέτα. Αυτή την ψυχολογία κυνηγούσε ο αδίστακτος Marquez, να σπάσει τον Quartararo και να πάρει το πρωτάθλημα όχι αριθμητικά, αλλά παλεύοντας και κερδίζοντας στην τελευταία στροφή.

Προς το παρόν είχε κάνει το λάθος στα φρένα ανοίγοντας γραμμή σε μία πολύ πρώιμη επίθεση από την οποία έκλεισε πανέμορφα τον Vinales και δεν έχασε την δεύτερη θέση. Μέχρι τον 4ο γύρο πριν το τέλος, ο Quartararo θα οδηγούσε τον αγώνα με τον Marquez να τον διαβάζει και τον Vinales σε απόσταση ασφαλείας πίσω τους. Ο Rossi είχε μπλέξει με την Suzuki και περίεργα πράγματα συνέβαιναν στην KTM πρώτα με την άτυχη πτώση του Mika Kallio του εξαιρετικού αναβάτη εξέλιξης που επιστρέφει στην αγωνιστική δράση αντικαθιστώντας τον Zarco μετά το πρώιμο διαζύγιο. Φανερά απογοητευμένος ο Kallio έφυγε περπατώντας δίχως τραυματισμό, κάτι που θα ήταν ακόμη πιο άσχημο για την KTM. O Pol Espargaro επίσης, θα «έπαιζε» επιθετικά με τον Oliveira κάτι επίσης σημειολογικό για την ομάδα, ενώ συνολικά οι μάχες στην μεγάλη κατηγορία ήταν ελάχιστες, σαν όλοι να περιμένουν αυτό που σίγουρα ερχόταν.

Δεν ήθελε κάποια δύσκολη μαντεψιά για να ξέρεις πως ο Marquez είναι ο παγκόσμιος πρωταθλητής, όπως επίσης πως θα έκανε την κίνησή του και πως την κρατούσε για το τέλος. Το ωραίο ήταν που όλα οδήγησαν ώστε να γίνει αυτός “Dovizioso” κερδίζοντας τον Quartararo με τον ίδιο τρόπο που έχει χάσει τόσες φορές από τον Ιταλό! Η σημειολογία των MotoGP είναι πανέμορφη…

Η πρώτη επίθεση του Marquez τέσσερις γύρους πριν από το τέλος ήταν για να δει τι ακριβώς γίνεται με τον εικοσάχρονο Quartararo. Αργότερα ο Marquez θα πει πως στο τέλος πως δεν σκεφτόταν το πρωτάθλημα, την πιθανότητα δηλαδή να πέσει γιατί είχε κλειδώσει στην νίκη. Ανέφερε και την ψυχολογία, τον λόγο που οι αναβάτες έρχονται στο προσκήνιο ή εξαφανίζονται, διότι βρήκε την ώθηση που έψαχνε στο να κερδίσει το πρωτάθλημα με μία εντυπωσιακή νίκη.

Ο Quartararo μπροστά του τα έδινε όλα, χρησιμοποιούσε όλο το μήκος της πίστας και πήγαινε παντού στο όριο μη θέλοντας να δημιουργήσει και το παραμικρό περιθώριο. Ο Marquez έβαζε τον τροχό του όπου έβρισκε, και ξαφνικά βλέπαμε μία μάχη που ξυπνούσε από τον λήθαργο του υπόλοιπου αγώνα. Η περίπτωση να πέσει ο Marquez, ή και οι δυο τους άρχισε ξαφνικά να παίζει περισσότερο ως πιθανότητα κι αυτό ανέβαζε την αγωνία.

Μέχρι τον τελευταίο γύρο, εκεί ο Marquez περνά εμπρός με χειρουργικά φρένα, με απίστευτο τρόπο και εκμεταλλευόμενο φυσικά το γκάζι, γιατί όχι άλλωστε. Ο Quartararo δεν θα το άφηνε αυτό έτσι, δεν γινόταν άλλωστε να μην απαντήσει μιας και έχει την στόφα του πρωταθλητή που σε μεγάλο βαθμό βασίζεται στο πείσμα. Εκεί ακριβώς, στην τελευταία στροφή θα έκανε την επίθεσή του, εκεί που η Moto2 σήμερα μας χάρισε άλλη μία πολύ καλή μάχη… Ο Marquez ήξερε πως έρχεται και το έπαιξε Dovizioso, πήρε την εσωτερική και με εξαιρετική έξοδο πήρε την νίκη, το πρωτάθλημα και τον αέρα του Quartararo που φανερά εκνευρισμένος ξέσπασε σε δάκρυα θυμού. Λίγο μετά θα έλεγε πως «που θα πάει θα έρθει» εννοούσε την νίκη στα MotoGP, όλος ο κόσμος περιμένει απλά την νίκη σε μία τέτοια μάχη, ώστε από εδώ και πέρα να έχουμε ένα νέο δίδυμο. Οι μοναδικότητες είναι κουραστικές…

Ο Marquez, επειδή είναι ο Marquez, ένας από τους καλύτερους στην ιστορία της ανθρωπότητας ως τώρα, δεν πρόκειται να σταματήσει για την νίκη τώρα που πήρε το πρωτάθλημα. Όχι για να σπάσει τον τσαμπουκά στους υπόλοιπους, αυτό το έχει καταφέρει ήδη, αλλά για να πάει για το χρυσό κύπελο, να πάρει η Honda όλες τις νίκες, και το κατασκευαστών, που αυτό το έχει σίγουρο, αλλά και της ομάδας που εκεί βασίζεται σε πόδι με γάγγραινα, τον Lorenzo! Ουσιαστικά αυτό που είπε ο Marquez είναι εκπληκτικά δύσκολο, θα πρέπει να κερδίζει για λογαριασμό του Lorenzo από εδώ και πέρα. Αυτή είναι η ώθηση που χρειαζόταν βέβαια για το τέλος της σεζόν, και μακάρι να το καταφέρει, γιατί όχι; Είναι στην κορυφή αυτή την στιγμή και καλά θα κάνει να το εκμεταλλευτεί για όσο περισσότερο μπορεί…   

Αποτελέσματα:

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος/Διαφ.
1
Honda
179.3
39'36.223
2
Yamaha
179.3
+0.171
3
Yamaha
179.2
+1.380
4
Ducati
178.5
+11.218
5
Suzuki
178.5
+11.449
6
Yamaha
178.2
+14.466
7
Suzuki
177.9
+18.729
8
Yamaha
177.9
+19.162
9
Ducati
177.6
+23.425
10
Honda
177.1
+29.423
11
Ducati
177.1
+30.103
12
Honda
176.9
+33.216
13
KTM
176.7
+35.667
14
Ducati
176.4
+39.736
15
Aprilia
176.4
+40.038
16
KTM
176.4
+40.136
17
Ducati
176.0
+44.589
18
Honda
175.3
+54.723
19
Ducati
175.2
+56.012
20
KTM
174.8
+1'01.431
 
Aprilia
174.4
9 Laps
 
KTM
172.6
23 Laps

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.