MotoGP Valencia – Lorenzo ταχύτερος

Όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

10/11/2017

Ducati και Honda έκαναν το 1-2 στην Valencia, μονάχα που δεν ήταν οι επίμαχες Ducati και Honda που θα αναμετρηθούν για το πρωτάθλημα σε δύο μέρες..

Ο Lorenzo και ο Pedrosa έκαναν τους ταχύτερους χρόνους στην FP2 με τον Lorenzo να είναι ο πρώτος που έπεσε στο 1’30 και τον Pedrosa που θεωρείται το φαβορί της πίστας να τον ακολουθεί με ελάχιστη διαφορά. Ο ταχύτερος στο ξεκίνημα της ημέρας, κατά τις πρώτες ελεύθερες δοκιμές - ο Andrea Iannone - σημείωσε εντυπωσιακή πτώση που τον έφερε εκτός 15άδας. Πτώση όμως είχε και ο Marquez στην FP2 κι ενώ διατηρούσε καλύτερο ρυθμό από τον Dovizioso. Ο Marquez συνηθίζει να χαρίζει πτώσεις στις δοκιμές, καθώς αναζητεί τα όρια και αλλάζει πολλές ρυθμίσεις, και σε αυτό το σημείο δεν μπορεί να σημαίνει κάτι για τον αγώνα.

Ο Johann Zarco μπήκε ανάμεσα σε Dovizioso που είχε την τρίτη θέση και τον Marquez που είχε την πέμπτη, όμως στους συνδυασμένους χρόνους, η πολύ καλή επίδοση του Iannone το πρωί, αφήνει τον Marquez στην 6^η θέση, κρατώντας τις τρεις πρώτες της FP2 ανέπαφες. Πολύ καλός ρυθμός για τον Marquez λοιπόν, αλλά όχι σταθερά, κάτι που αποτελεί χαρακτηριστικό του Dovizioso.

Εντυπωσιακός ήταν ο Pirro που συμμετέχει ως wildcard στον αγώνα. Αναβάτης εξέλιξης για την Ducati, μας παρουσίασε πριν λίγες μέρες την νέα Panigale V4 στην πρεμιέρα της γκάμας στα πλαίσια της EICMA, και διαθέτει μεγάλη αγωνιστική εμπειρία. Το γεγονός ότι ανέβηκε στην ένατη θέση, εντός δεκάδας, το αποδεικνύει! Οι δύο Yamaha δεν βρήκαν τις κατάλληλες ρυθμίσεις για την πρώτη μέρα έχοντας την 11^η και 12^η θέση, με την απόδοση να είναι σταθερή, χωρίς μερικές «κορυφές» προς τα πάνω… σε αντίθεση με τον Marquez. Για τον Mark αυτή είναι η 26^η πτώση του για αυτή την σεζόν, πράγμα που σημαίνει ότι όταν δεν πέφτει μία φορά το τριήμερο, τότε πέφτει δύο, σπάνια όμως για τον υψηλό αριθμό πτώσεων που κρατά, του συμβαίνει κατά την διάρκεια του αγώνα.

Εκτός από τον Pirro, εντυπωσίασε ο Miller για την σταθερότητα της απόδοσής του αλλά και ο Crutchlow στην 7^η θέση πίσω του. Ο Jack Miller έκανε 1'31.357 στην FP1 και στην FP2 (!), γεγονός που φανερώνει σταθερότητα, αλλά κυρίως μεγάλη τύχη καθώς είναι πολύ λίγες οι πιθανότητες να δείξουν τα χρονόμετρα ακριβώς τον ίδιο χρόνο, με ακρίβεια κλάσματος δευτερολέπτου! Ο νεότερος Espargaro, βρέθηκε να ντριφτάρει με την KTM και να οδηγεί εντυπωσιακά, χωρίς όμως να γλιτώσει την πτώση. Είχε προλάβει ωστόσο να είναι εντός δεκάδας, εντυπωσιάζοντας ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό.

Η πρώτη μέρα για τον τελευταίο γύρο των MotoGP, ανέλαβε να συνεχίσει την αγωνία, χωρίς να αναδείξει έναν από τους δύο αναβάτες που διεκδικούν τον τίτλο, ως τον απόλυτα ταχύτερο. Αυτό ίσως ξεκαθαρίσει αύριο, στην μονομαχία για την πρώτη θέση της εκκίνησης…

Κατάταξη FP2

ΘΕΣΗ	ΑναβΑτης	ΜΟΤΟ	Χρόνος	Διαφ.	Προηγ.
1	Jorge LORENZO	Ducati	1'30.640
2	Dani PEDROSA	Honda	1'30.762	0.122	0.122
3	Andrea DOVIZIOSO	Ducati	1'30.949	0.309	0.187
4	Johann ZARCO	Yamaha	1'31.054	0.414	0.105
5	Marc MARQUEZ	Honda	1'31.243	0.603	0.189
6	Jack MILLER	Honda	1'31.357	0.717	0.114
7	Cal CRUTCHLOW	Honda	1'31.383	0.743	0.026
8	Michele PIRRO	Ducati	1'31.413	0.773	0.030
9	Valentino ROSSI	Yamaha	1'31.488	0.848	0.075
10	Pol ESPARGARO	KTM	1'31.615	0.975	0.127
11	Maverick VIÑALES	Yamaha	1'31.624	0.984	0.009
12	Aleix ESPARGARO	Aprilia	1'31.698	1.058	0.074
13	Scott REDDING	Ducati	1'31.733	1.093	0.035
14	Karel ABRAHAM	Ducati	1'31.858	1.218	0.125
15	Alex RINS	Suzuki	1'31.876	1.236	0.018
16	Hector BARBERA	Ducati	1'31.926	1.286	0.050
17	Tito RABAT	Honda	1'31.958	1.318	0.032
18	Andrea IANNONE	Suzuki	1'31.966	1.326	0.008
19	Mika KALLIO	KTM	1'31.966	1.326
20	Alvaro BAUTISTA	Ducati	1'32.076	1.436	0.110
21	Loris BAZ	Ducati	1'32.151	1.511	0.075
22	Danilo PETRUCCI	Ducati	1'32.192	1.552	0.041
23	Bradley SMITH	KTM	1'32.457	1.817	0.265
24	Sam LOWES	Aprilia	1'32.587	1.947	0.130
25	Michael VAN DER MARK	Yamaha	1'33.101	2.461	0.514

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!