Rossi: «Έχω την δύναμη να κάνω άλλους πέντε γύρους, δεν έχω την δυνατότερη μοτοσυκλέτα»

«Μείναμε πίσω στην προσαρμογή της ECU…»
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

21/8/2018

Ο Rossi μιλά για την σεζόν, την μοτοσυκλέτα του και το μέλλον, λέγοντας πως αυτή είναι η καλύτερη στιγμή να παρακολουθεί κανείς τα MotoGP καθώς γίνονται τρελοί αγώνες, με απίστευτο ανταγωνισμό, που ο ίδιος αν τους έβλεπε από το σπίτι θα ήταν κολλημένος στην οθόνη! Αυτό είναι καλό για το πρωτάθλημα (και το άθλημα γενικά) αλλά μερικές φορές καθίσταται επίπονο από την θέση του αναβάτη:

«Είναι μία δύσκολη σεζόν, γιατί η Yamaha δεν είναι όσο ανταγωνιστική θα έπρεπε απέναντι στην Honda και την Ducati. Για εμένα το πρόβλημα ξεκίνησε όταν από την ECU της Yamaha έπρεπε να πάμε στην standard ECU της Magneti Marelli, την ECU που χρησιμοποιούν όλοι σύμφωνα με την αλλαγή των κανονισμών. Έκαναν αυτό τον κανονισμό για να μειώσουν, να δυσκολέψουν την εξέλιξη των ηλεκτρονικών, συγκριτικά με το 2015 για παράδειγμα. ( σημ.: έτσι ώστε η τεχνολογία που αναπτύσσεται να είναι πιο κοντά στις μοτοσυκλέτες παραγωγής και πιο ανοικτή και προσβάσιμη σε όλους). Το 2016 έγινε ένα μεγάλο βήμα μπροστά, αλλά στα μέσα του 2017 η Honda και η Ducati κατάφεραν να επιστρέψουν στο επίπεδο που ήταν πριν, ενώ η Yamaha δεν κατάφερε να κάνει αυτό το βήμα!

Είναι ακόμα πολύς ο δρόμος για το τέλος της σεζόν και είναι αρκετά εκνευριστικό όταν δεν μπορείς να βελτιωθείς. Για εμένα είναι πολύ σημαντικό να δούμε για πόσο λίγο δεν κερδίζει η Yamaha.. γιατί αν η Yamaha το ήθελε, έχει την δυναμική να το καταφέρει και να ανακτήσουμε την θέση μας στο πρωτάθλημα!

Τώρα είμαι δεύτερος, είναι μία καλή θέση, αλλά θα είναι δύσκολο να την κρατήσω μέχρι το τέλος καθώς το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως δεν είμαι αρκετά γρήγορος, ώστε να πιέσω τον Marquez.

Όταν δεν μπορείς να κερδίσεις, πρέπει να προσαρμοστείς… εγώ τρέχω πάντα με στόχο την νίκη και έχει περάσει καιρός από τότε, πάνω από ένα χρόνο. Πιστεύω πως δεν κερδίζω απλά γιατί δεν είμαστε στην κορυφή με την απόδοση της μοτοσυκλέτας. Αν είμασταν εγώ θα μπορούσα να παλέψω για την νίκη, ειλικρινά φέτος νιώθω πολύ καλά, είμαι σε εξαιρετική φόρμα, έχει γίνει φοβερή προσπάθεια και στο τέλος του αγώνα τερματίζω έχοντας την ενέργεια να κάνω άλλους πέντε γύρους. Οπότε είναι ντροπή που δεν είμαστε στην κορυφή από την τεχνική πλευρά της ομάδας, μιας και νιώθω πολύ δυνατός.

Για εμένα το μεγαλύτερο κίνητρο, είναι να βελτιώνω την οδήγησή μου και να βελτιώνω, να εξελίσσω την μοτοσυκλέτα μου. Όταν μπορώ να βελτιώσω την θέση μου στην μοτοσυκλέτα, το σώμα μου στο φρενάρισμα, ή σηκώνοντας την μοτοσυκλέτα στην έξοδο είναι υπέροχο.. γιατί αποδεικνύω πως είμαι μεγάλος σε ηλικία αλλά μπορώ! Αν δεν τα έχεις αυτά, είναι καλύτερα να κάτσεις σπίτι, να χαλαρώσεις στον καναπέ πίνοντας μπύρα…

Ειλικρινά δεν ξέρω αυτή την στιγμή αν σε δύο χρόνια θα σταματήσω ή θα συνεχίσω την ενεργή δράση στους αγώνες, θα το αποφασίσω τότε, έχουμε δρόμο μπροστά μας, αρκετές σεζόν και φυσικά το πρόβλημά μου είναι πως μεγαλώνω, αναγκαστικά κάποια στιγμή θα σταματήσω. Όμως η ζωή μου είναι οι αγώνες, κι αν σταματήσω να τρέχω με μοτοσυκλέτες θα συνεχίσω με αυτοκίνητα, είναι κινητήριος δύναμη για εμένα, είναι αυτό που θέλω να κάνω… σίγουρα όχι τόσο εντατικά όμως!

Ταυτόχρονα θα συνεχίσω να δουλεύω με νέους αναβάτες στην ακαδημία, όπου περνάμε υπέροχα και ίσως επεκτείνουμε την ομάδα μας και στα MotoGP, εκτός από την Moto2 και Moto3.. είναι όλα αυτά μέσα στις πιθανότητες χωρίς να έχω αποφασίσει ακόμα ακριβώς. Το μόνο σίγουρο είναι πως όταν σταματήσω να τρέχω στα MotoGP θα είναι μία πολύ δύσκολη στιγμή, πολύ συναισθηματική!

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.