QJMOTOR IMBROS 2026 – Το τελευταίο μέρος του ταξιδιού του Κωνσταντίνου Μητσάκη

Περιλαμβάνει και τα σχόλιά του για το QJMOTOR FORT 350 EVO

Από τον

Παύλο Καρατζά

5/2/2026

Στην προηγούμενη ανταπόκριση ο Κωνσταντίνος Μητσάκης είχε περάσει τα Θεοφάνια στην Ίμβρο. Στην συνέχεια ο Έλληνας ταξιδευτής συνάντησε έναν κάτοικο του νησιού και συγκεκριμένα του χωριού Αγρίδια, που λειτουργεί μία ταβέρνα στην οποία κάθε καλοκαίρι γίνονται ελληνικά γλέντια.

Μάλιστα ο μπάρμπα-Γιώργος, όπως ονομάζεται, λέει ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες ιστορίες και παραβάλουμε τις δηλώσεις του “Το 1965 κτίστηκαν ανοιχτές Αγροτικές Φυλακές κοντά στο χωριό Σχοινούδι και ισοβίτες κυκλοφορούσαν ελεύθεροι στην περιοχή, τρομοκρατώντας τον ελληνικό πληθυσμό. Μέσα σε δύο χρόνια έγιναν 14 φόνοι Ίμβριων Ελλήνων που δεν εξιχνιάστηκαν ποτέ.

Με αφορμή τα γεγονότα του 1964 στην Κύπρο, οι τουρκικές αρχές έκλεισαν τα ελληνικά σχολεία στην Ίμβρο και απαγόρευσαν την ελληνική γλώσσα. Τον Σεπτέμβριο του 2013, μετά από σχεδόν 50 χρόνια, ξεκίνησε να επαναλειτουργεί το Ελληνικό μειονοτικό Νηπιαγωγείο & Δημοτικό σχολείο στους Αγίους Θεοδώρους, ενώ το 2015 ξανάνοιξε το ελληνικό μειονοτικό Γυμνάσιο & Λύκειο εδώ στα Αγρίδια. Σήμερα φοιτούν συνολικά -από το νηπιαγωγείο ως το λύκειο- 53 μαθητές. Είναι μια χαραμάδα αισιοδοξία για το μέλλον των Ίμβριων Ελλήνων”

Επόμενος σταθμός για τον Κωνσταντίνο Μητσάκη και το QJMOTOR FORT 350 EVO αποτέλεσαν το Σχοινούδι που ήταν το μεγαλύτερο και πλουσιότερο χωριό της Ίμβρου και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960 φιλοξενούσε περίπου 2.000 κατοίκους. Όμως, οι ανοιχτές αγροτικές φυλακές που κτίστηκαν το 1965 κοντά στο χωριό σηματοδότησαν την αρχή του τέλους για το χωριό, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να εγκαταλείψουν σταδιακά το Σχοινούδι, το οποίο ερημώθηκε και μετατράπηκε σε χωριό φάντασμα. Ο Μητσάκης περιπλανήθηκε στο ερημωμένο χωριό, ενώ καθ’ όλη την διάρκεια της παρουσία του στο Σχοινούδι, ένα όχημα της τουρκικής εθνοφυλακής τον επιτηρούσε διακριτικά από απόσταση.

Αντίθετα, ο οικισμός των Αγίων Θεοδώρων (Zeytinli) εξακολουθούσε να σφύζει από ζωή και ελληνικότητα και είναι κτισμένο αμφιθεατρικά στους πρόποδες του όρους Καστρί. Έπειτα ο Έλληνας αναβάτης αποχαιρέτησε την Ίμβρο και κινήθηκε προς την ηπειρωτική Τουρκία για την επιστροφή του, δηλώνοντας: “Ευτύχησα να γνωρίσω υπέροχους, καλοσυνάτους ανθρώπους, που συνεχίζουν να αντέχουν στις προκλήσεις του χρόνου και να μιλούν ακόμα ελληνικά.”

Ενδιαφέρον έχουν και τα σχόλια του Μητσάκη όσον αφορά το QJMOTOR FORT 350 EVO, με το οποίο διένυσε 2.500 χιλιόμετρα. Ας δούμε τι αναφέρει:

Με το νέο QJMOTOR FORT 350 EVO, η QJMOTOR πέτυχε τη χρυσή τομή ανάμεσα σε ένα GT scooter και ένα Urban scooter. Συνδυάζοντας την ευελιξία και την πρακτικότητα της πόλης με τη σταθερότητα και την άνεση του ταξιδιού, ο δίτροχος συνοδοιπόρος μου απέδειξε στα 2.500 χλμ. του «QJMOTOR IMBROS 2026» ότι μπορεί να ανταποκριθεί επάξια τόσο στις καθημερινές μετακινήσεις, όσο και στις πολύωρες διαδρομές ενός απαιτητικού οδοιπορικού.

Με 16άρη μπροστινό τροχό και 14άρη πίσω, εργονομική GT σχεδίαση, εμπρός ανάρτηση τηλεσκοπικού πιρουνιού και ιδανική ρύθμιση στα διπλά πίσω αμορτισέρ, το ασημί scooter ταξίδευε με υποδειγματική σταθερότητα και ασφάλεια στα ανοιχτά κομμάτια των αυτοκινητοδρόμων, σε ταχύτητες 110–120 χλμ. Αποδίδοντας 30 ίππους, ο μονοκύλινδρος, υγρόψυκτος, τετραβάλβιδος κινητήρας του QJMOTOR FORT 350 EVO με ενθουσίασε με την ομαλή, χωρίς κραδασμούς λειτουργία του σε όλο το φάσμα των στροφών, την αποδεδειγμένη αξιοπιστία του (την πρώτη και την τελευταία ημέρα του ταξιδιού έκανα 870 χλμ. αυθημερόν), τη δυνατή επιτάχυνση και τη χαμηλή κατανάλωση, η οποία κυμάνθηκε στα 3,8 λτ/100 χλμ. Το ρεζερβουάρ των 11,7 λίτρων μού έδινε αυτονομία γύρω στα 300 χλμ., ενώ χάρη στο σύστημα Keyless και στο εύκολα προσβάσιμο σημείο του ρεζερβουάρ, η διαδικασία του ανεφοδιασμού αποτελούσε γρήγορη υπόθεση.

Αποτελεσματική ήταν η κάλυψη από τον αέρα και τη βροχή που πρόσφερε η ζελατίνα του QJMOTOR FORT 350 EVO, η οποία ρυθμίζεται ηλεκτρικά με το πάτημα ενός κουμπιού, προσαρμόζοντας εύκολα το ύψος της ανάλογα με τις απαιτήσεις του δρόμου. Ελαφρώς σκυμμένος και με την ζελατίνα στο ψηλότερο σημείο της, είχα ικανοποιητική προστασία από τις σταγόνες της βροχής, κάτι που διαπίστωσα με ανακούφιση στα υγρά χιλιόμετρα της Τουρκίας.

Η ρυθμιζόμενη ζελατίνα ήταν ένα από τα πολλά χρήσιμα gadgets με τα οποία είναι εφοδιασμένο το FORT 350 EVO: συνδεσιμότητα Bluetooth και δυνατότητες mirroring, σύστημα Keyless, Traction Control, TFT οθόνη 7” με δύο επιλογές εμφάνισης, Full LED φωτισμός και σύστημα TPMS (ενδείξεις πίεσης και θερμοκρασίας ελαστικών) συμπληρώνουν ένα πακέτο που στην πράξη έδινε άμεσες λύσεις στις ταξιδιωτικές μου ανάγκες. Αισθητή ήταν ωστόσο η απουσία ενός σταθερού-εξωτερικού σημείου για την τοποθέτηση μιας βάσης στήριξης GPS ή κινητού, πράγμα που με υποχρέωσε να καταφύγω σε εναλλακτικές λύσεις.

Αναφορικά με τη θέση οδήγησης, το μικρό μήκος του τιμονιού ήταν θετικό στοιχείο για οδήγηση σε αστικό περιβάλλον, αποδείχθηκε όμως κουραστικό στο πολύωρο ταξίδι. Σε κάθε στάση (ανά 150-200 χλμ. περίπου), οι ώμοι μου ήταν λίγο “πιασμένοι”, όπως και τα γόνατά μου, αφού άβολη ήταν επίσης και η θέση των ποδιών (δεν μπορούσα να τα απλώσω αρκετά). Αντίθετα, η σέλα ήταν άνετη επιτρέποντάς μου την πολύωρη οδήγηση δίχως ενοχλήσεις, αλλά το ύψος της ίσως προβληματίσει αναβάτες με πιο κοντό ανάστημα.

Πάντα σ’ ένα ταξίδι χρειάζομαι χώρο για αποσκευές – αυτό το στοιχείο πρακτικότητας μού το πρόσφερε απλόχερα το QJMOTOR FORT 350 EVO. Ο ευρύχωρος αποθηκευτικός χώρος κάτω από τη σέλα (χωρά δύο full face κράνη) φιλοξένησε μεγάλο μέρος των αποσκευών μου, ενώ επιπλέον δυνατότητες μεταφοράς παρείχε η εργοστασιακή σχάρα. Μικρά αντικείμενα καθημερινής χρήσης (γάντια, καλώδια φόρτισης, γυαλιά κ.λπ.) μπήκαν στο πρακτικό ντουλαπάκι της εσωτερικής ποδιάς. Στο εσωτερικό του βρίσκεται και μια χρήσιμη διπλή θύρα φόρτισης (USB Type-A και Type-C) για φόρτιση συσκευών καθ’ οδόν. Σε δύο περιπτώσεις επαναφόρτισα εν κινήσει την action camera μου (ήταν σχεδόν άδεια η μπαταρία) και έτσι συνέχισα απρόσκοπτα την βιντεοσκόπηση. Και φυσικά, το κινητό μου ήταν συνεχώς συνδεδεμένο και πάντα φορτισμένο.

Για την άμεση ακινητοποίηση του QJMOTOR FORT 350 EVO φρόντιζαν ένας δίσκος 256 χλστ. εμπρός με διπίστονη δαγκάνα και ένας δίσκος 240 χλστ. πίσω. Σε συνδυασμό με το δικάναλο ABS, το ασημί scooter διέθετε ισχυρή και προοδευτική απόδοση πέδησης, στοιχείο που μου ενέπνεε εμπιστοσύνη και σιγουριά σε όλες τις συνθήκες οδήγησης. Τέλος, η δέσμη του διπλού προβολέα πρόσφερε υψηλή ορατότητα και φωτεινότητα, εξασφαλίζοντάς μου αρκετά ξεκούραστη και απροβλημάτιστη οδήγηση στη διάρκεια του νυχτερινού ταξιδιού. Το διαπίστωσα “ιδίοις όμμασι” κατά την επιστροφή μου, και συγκεκριμένα στη διαδρομή Θεσσαλονίκη-Αθήνα. Οδηγώντας για 510 χλμ. μέσα στη νύχτα, χάρη στην αποτελεσματικότητα των ισχυρών φωτιστικών σωμάτων του QJMOTOR FORT 350 EVO είχα πλήρη ορατότητα τόσο στον αυτοκινητόδρομο, όσο και στους επαρχιακούς άξονες που κινήθηκα λόγω των αγροτικών κινητοποιήσεων.

Η απάντηση στο ερώτημα «Σε ποιον ταιριάζει το QJMOTOR FORT 350 EVO;» ήρθε μετά από 2.500 χλμ. ταξιδιωτικής συμβίωσης σε Ελλάδα και Τουρκία. Θεωρώ πως το νέο scooter της QJMOTOR απευθύνεται στον αναβάτη που θέλει να κάνει τα πάντα, δίχως συμβιβασμούς και ρηχούς προβληματισμούς. Το QJMOTOR FORT 350 EVO ταιριάζει σ’ αυτόν που κινείται καθημερινά μέσα στο κλεινόν άστυ απολαμβάνοντας την ευελιξία και την άνεση ενός Urban scooter, ενώ το σαββατοκύριακο “βάζει πινέζες” στο χάρτη και φεύγει μακριά πάνω στη σέλα μιας μικρομεσαίας ποιοτικής μοτοσυκλέτας…

Ετικέτες

QJMOTOR IMBROS 2026

QJMotor

Fort 350

κωνσταντίνος μητσάκης

μητσάκης

https://bit.ly/MOTO_675

Ταξιδιωτικά άρθρα

Shinji Kazama – O μόνος άνθρωπος που έφτασε με μοτοσυκλέτα στο Βόρειο και το Νότιο Πόλο [VIDEO]

Ένα μόνο δεν έχει καταφέρει, να οδηγήσει μοτοσυκλέτα στο φεγγάρι

motomag Shinji Kazama – O άνθρωπος που έφτασε με μοτοσυκλέτα στο Βόρειο και Νότιο Πόλο [VIDEO]

Από τον

Γιάννη Τσινάβο

9/8/2024

Την περίοδο που ο Kazama πάτησε τους τροχούς του στον Βόρειο Πόλο, δεν χρειαζόταν παρά να φτάσει μόνο μέχρι το Βόρειο Ακρωτήρι για να ξεχωρίσει από τον περίγυρο του, η Γη έμοιαζε λίγο μεγαλύτερη από αυτό που είναι και οι μοτοσυκλετιστικές περιπέτειες ήταν προνόμιο λιγότερων από τώρα. Μακριά από κοινωνικά δίκτυα και άλλες προσθήκες στη ζωή μας, ο Kazama έψαχνε το επόμενο σημείο της Γης, που θα δοκιμάσει τις αντοχές του. Είχε ήδη τρέξει σε αγώνες, έγινε ο πρώτος Ιάπωνας που τερματίζει Dakar, πήρε το ρεκόρ υψομέτρου οδηγώντας ψηλότερα από κάθε άλλον, πάτησε μέχρι και το Κιλιμάντζαρο, χρειαζόταν κάτι νέο...

Το όνομα του Ιάπωνα Shinji Kazama είχε γίνει ήδη συνώνυμο της περιπέτειας, της επιμονής αλλά και του "μπορώ να κάνω τα πάντα αν το θελήσω" και όλα αυτά πάντα σε συνδυασμό με την μοτοσυκλέτα, πριν επιχειρήσει ότι πιο δύσκολο έχει γίνει ποτέ με μοτοσυκλέτα.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, ο Kazama γεννήθηκε το 1950 και από πολύ μικρός αγάπησε τις μοτοσυκλέτες και την φύση. Σε ηλικία 14 ετών ο Ιάπωνας για πρώτη φορά ανέβηκε με μία μικρή μοτοσυκλέτα του σε ένα βουνό ύψους 1.640 μέτρα, όπου τα τελευταία μέτρα χρειάστηκε να σπρώχνει για να καταφέρει να τα ολοκληρώσει έχοντας κρεμαστεί από το γκάζι που είχε ήδη τελειώσει. Φτάνοντας στην κορυφή με κομμένη την ανάσα, η θέα που αντίκρυσε θα του μείνει για πάντα στο μυαλό και θα σηματοδοτήσει την ανάγκη του να κατακτά στόχους πάνω σε δύο τροχούς. Όπως ο ίδιος δήλωσε αργότερα, από αυτό που έκανε πήρε τεράστια δύναμη και ικανοποίηση, που χαράκτηκε στο μυαλό του και δεν γινόταν παρά να το επαναλάβει, κάθε φορά ολοένα και πιο ψηλά!

Shinji Kazama – O άνθρωπος που έφτασε με μοτοσυκλέτα στο Βόρειο και Νότιο Πόλο [VIDEO]

Από εκεί και έπειτα ο Kazama ξεκίνησε να αναζητά μεγαλύτερες περιπέτειες με την μοτοσυκλέτα του. Βρέθηκε στο βουνό Φίτζι, ανέβηκε στις κορυφές του Κιλιμάντζαρο και τέλος κατάφερε να φτάσει με μοτοσυκλέτα στα 19.701 πόδια στο Έβερεστ. Κάποιος θα έλεγε ότι όλα αυτά θα ήταν αρκετά για τον Ιάπωνα εραστή της περιπέτειας ωστόσο κάθε άλλο.

Ο Kazama έλαβε μέρος και σε αρκετούς αγώνες εκτός δρόμου, με τον ίδιο να γίνεται ο πρώτος Ιάπωνας ο οποίος τερματίζει το διάσημο αγώνα Rally Dakar το 1982. Λίγα χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 1984 θα κέρδιζε την κατηγορία των 500 κ.εκ. στο Rally Dakar ωστόσο αρκετά χρόνια αργότερα ο ίδιος αγώνας θα του επεφύλασσε μία άσχημη περιπέτεια υγείας στην οποία θα αναφερθούμε παρακάτω.

Μέχρι να φτάσουμε στο στενάχωρο 2004, θα περάσουμε σε δύο σημαντικά μοτοσυκλετιστικά ορόσημα του Shinji Kazama τα οποία θα μνημονεύονται για πάντα κατά την ταπεινή μας γνώμη. Αυτά δεν είναι άλλα από τα δύο ταξίδια του στον Βόρειο και Νότιο Πόλο με όχημα μία μοτοσυκλέτα… ναι και όμως, μία ταπεινή μικρή σε κυβισμό μοτοσυκλέτα! Το πρώτο από τα δύο ταξίδια ξεκινά το 1987 με Yamaha TW200 που είχε πολλές και ακριβές για την εποχή μετατροπές με στόχο να φτάσει στον Βόρειο Πόλο, τον πραγματικό Β.Πόλο και όχι τον μαγνητικό που ειδικά τότε ήταν πολύ πιο νότια. Είναι ελάχιστοι όσοι έχουν φτάσει εκεί και είναι ο μόνος που το έχει καταφέρει με μοτοσυκλέτα!

Ο Ιάπωνας με αφετηρία το νησί Ward Hunt -στο σημερινό Nunavut του Καναδά- μαζί με μία ομάδα υποστήριξης τριών Ιαπώνων και 2 Ινουίτ με δύο snowmobiles που βασική βοήθεια ήταν να διαβάζουν τον πάγο και να αποφεύγουν τα σημεία που μπορεί να σπάσει, ανοίχτηκαν στο παγωμένο Ωκεανό. Εκείνη την εποχή αν ρωτούσες κάποιον αν ο Βόρειος Πόλος είναι στεριά, θα έβρισκες πολλούς που θα σου έλεγαν πως ναι, "τι άλλο;"

Στον χάρτη η απόσταση η οποία θα έπρεπε να διανύσει ο Kazama ήταν μόλις 756 χιλιόμετρα ωστόσο τα πράγματα δεν ήταν καθόλου εύκολα. Λόγω των μεταβαλλόμενων καιρικών συνθηκών αλλά και της πυκνότητα του πάγου, η απόσταση του ταξιδιού αυξήθηκε στα 2011 χιλιόμετρα κάνοντας κύκλους μέχρι να βρεθεί ασφαλές πέρασμα σε θερμοκρασίες που έφτσααν έως και τους -54! Κάποιες στιγμές έκαναν μόλις δέκα μέτρα σε μία ώρα, και άλλες δέκα χιλιόμετρα, οι ταχύτητες όμως με τις οποίες κινούνταν δεν μπορούσαν να είναι μεγαλύτερες. Αντίθετα με τα σημεία των φωτογραφιών, η πραγματικότητα είναι πως η παγωμένη θάλασσα δεν είναι επίπεδη και κρύβει τεράστιες παγίδες.

Ο Kazama και τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής αρκετές φορές λίγο έλειψαν να βρεθούν κάτω από την επιφάνεια του πάγου ενώ χρειάστηκαν 44 ολόκληρες ημέρες για να διανύσουν αυτή την απόσταση, καταφέρνοντας τον Απρίλιο του 1987 να πετύχουν τον στόχο τους που δεν ήταν άλλος από το να βρεθούν με μοτοσυκλέτα στον Βόρειο Πόλο.

Ήταν ένα τρομερό επίτευγμα και παραμένει έως και σήμερα μοναδικό.

Ο Kazama δεν σταμάτησε εκεί όμως, σε ηλικία 41 ετών αποφάσισε να βρεθεί με μοτοσυκλέτα αυτή τη φορά στο Νότιο Πόλο. Ο Ιάπωνας με το ειδικά διαμορφωμένο Yamaha TW200 ξεκίνησε στις 10 Δεκεμβρίου του 1991 από το Patriot Hills -Ανταρκτική- με στόχο να φτάσει στο Νότιο Πόλο την Πρωτοχρονιά ωστόσο λόγω του βαθύ χιονιού αλλά και του φαινομένου Sastrugi –διάβρωση του χιονιού από τον άνεμο- τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά.

Στο ταξίδι αυτό ο Kazama συνοδευόταν από ένα snowmobile, έναν βοηθό καθώς και ένα τριμελές κινηματογραφικό συνεργείο. Οι ταξιδευτές κατά τη διάρκεια της αποστολής προμηθευόταν καύσιμα από προ-τοποθετημένες κρύπτες κατά μήκος της διαδρομής, ενώ σε κάποια σημεία το TW200 του Kazama είχε ένα διαμορφωμένο πέδιλο του ski στον εμπρόσθιο τροχό ώστε να ξεπερνά τα εμπόδια.

Αργότερα θα πει πως από πλευράς συνθηκών ήταν δυσκολότερα στον Νότιο Πόλο που σε αντίθεση με τον Βόρειο κινείσαι σε μεγάλο υψόμετο. Μπορεί να μην έχεις τον κίνδυνο να βρεθείς σε ένα τόσο παγωμένο νερό που είναι σαν να τσιμπά ηλεκτρικό ρεύμα και να βρεθείς κατευθείαν στον πάτο, μπορεί να μην έχεις τον κίνδυνο να δεις Πολική Αρκούδα, που θα είναι και το τελευταίο πράγμα που βλέπεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον, αλλά οι φορές που πίστεψε πως θα χάσει την ζωή του, ήταν τελικά περισσότερες στον Νότιο παρά στον Βόρειο Πόλο. Είχε βέβαια και την δυνατότητα να ζητήσει βοήθεια από τις κοντινές βάσεις που διάσπαρτες υπάρχουν στην Ανταρκτική, μόνο που αυτή η βοήθεια θα του κόστιζε κάτι περισσότερο από €100.000, οπότε θα ήταν το τελευταίο καταφύγιο.

Μετά από 24 ημέρες το ημερολόγιο θα έγραφε 3 Ιανουαρίου 1992 και αυτό θα ήταν ένα ορόσημο τόσο για τον Kazama όσο και για την ιστορία της μοτοσυκλέτας καθώς ο Ιάπωνας θα γινόταν ο πρώτος που θα είχε βρεθεί σε Βόρειο και Νότιο Πόλο με μοτοσυκλέτα.

Μετά από αυτό το επίτευγμα ο Kazama επικεντρώθηκε στους αγώνες και στο Rally Dakar, το οποίο το 2004 θα του επεφύλασσε μία δυσάρεστη έκπληξη. Κατά τη διάρκεια μίας ειδικής διαδρομής στο Μαρόκο ο Ιάπωνας συγκρούστηκε μετωπικά με ένα φορτηγό το οποίο λάμβανε μέρος στον αγώνα.

Το συγκεκριμένο ατύχημα τον άφησε στο νοσοκομείο για 14 μήνες ενώ χρειάστηκαν 18 χειρουργικές επεμβάσεις και 500 ράμματα, με τους γιατρούς να κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να σώσουν το αριστερό του πόδι.

Από το 2004 και έπειτα ο Kazama χρησιμοποιεί μπαστούνι για να περπατήσει ωστόσο μπορεί να οδηγεί μοτοσυκλέτα καθώς αυτό όπως λέει ο ίδιος δεν μπορεί να του το στερήσει κανείς. Μέσα από αυτή την περιπέτεια θέλησε να εμπνεύσει περισσότερους και για αυτό έγινε πρεσβευτής της “Δεκαετίας των Οστών και των Αρθρώσεων”, ενώ προπονεί τον γιο του Shinnosuke ώστε να είναι έτοιμος για τον δικό του αγώνα στο Rally Dakar.

Όπως έχουμε ξαναπεί δεν χρειάζεται να έχεις μεγάλη και ακριβή μοτοσυκλέτα με όλα τα καλούδια για να εξερευνήσεις τον κόσμο γύρω σου, το μόνο που χρειάζεσαι είναι να έχεις όνειρα και μία λειτουργική μοτοσυκλέτα η οποία θα γίνει ο συνοδοιπόρος σε ένα ταξίδι με προορισμό τον οποίο ο κάθε ένας τον ορίζει διαφορετικά. Φυσικά ο Βόρειος ή ο Νότιος Πόλος είναι κάτι που μπορεί να γίνει μόνο με τεράστιο έξοδο, μεγαλύτερο στις μέρες μας όπως λέει ο ίδιος ο Kazama. Για αρχή, τονίζει, δεν χρειάζεσαι άδειες ή ειδικές συνεννοήσεις, ούτε υπάρχουν τόσες γκρίζες ζώνες παρόλο που τότε διανύαμε τον Ψυχρό Πόλεμο. Όπως επίσης δεν είχε επέλθει ο κορεσμός... Δεν είναι όμως τυχαίο, που μέχρι τώρα το επίτευγμα του Kazama δεν έχει επαναληφθεί.

Για την ιστορία υπάρχουν φωτογραφίες όπως αυτή που παρακάτω, όπου μία μοτοσυκλέτα βρίσκεται στον πραγματικό Βόρειο Πόλο και μάλιστα μέχρι πρόσφατα υπήρχε ταξιδιωτικό γραφείο που αναλάμβανε να σε πάει έως εκεί για το διόλου μικρό ποσό των €50.000. Μόνο που στην πράξη έκανες ένα ωραίο οδοιπορικό που σε έφτανε έως το Μπουρμάνσκ της Ρωσίας από όπου έπαιρνες ένα παγοθραυστικό και η φωτογραφία από την άλλη μεριά, έχει για φόντο το πλοίο...

Στον Βόρειο Πόλο με μοτοσυκλέτα — Σε αντίθεση με τον Kazama που οδήγησε έως εκεί, οι υπόλοιποι κατέβασαν την μοτοσυκλέτα από το παγοθραυστικό που βρίσκεται στην άλλη μεριά της φωτογραφίας

Στις μέρες μας λέει ο Kazama αυτό είναι επίσης άλλο ένα ανυπέρβλητο πρόβλημα, ο πάγος δεν είναι ο ίδιος και ενδεχομένως να μην γίνεται πλέον να φτάσεις έχως εκεί οδικώς! O Sjaak Lucassen ένας άλλο ταξιδευτής που έχει γυρίσει τον κόσμο με Yamaha R1, δούλεψε επί μία πενταετία με κάθε δυνατό σενάριο για να φτιάξει μία R1 με μεγάλους τροχούς με καρφιά και τροποποιημένες αναρτήσεις με αέρα, θέλοντας να είναι ο πρώτος που θα φτάσει έως εκεί χωρίς καμία βοήθεια. Στο τέλος εγκατέλειψε το σενάριο να είναι μόνος του δίχως ένα snowmobile, όμως ακόμη δεν έχει καταφέρει να ολοκληρώσει το όνειρό του και ο Kazama παραμένει ακόμη ο μόνος που έχει πατήσει με μοτοσυκλέτα και τους δύο Πόλους της Γης!