Ο Sam Sunderland σε τοπικό αγώνα Enduro

Άσβεστη δίψα για αγώνες
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

29/1/2019

Το φετινό Rally Dakar έχει ήδη ολοκληρωθεί και οι περισσότεροι μπορεί να το έχουν καταχωρήσει ήδη στο παρελθόν, όμως δεν ισχύει το ίδιο για τους αναβάτες που συμμετείχαν στο Dakar όπως τον Toby Price –φετινό νικητή του Rally- που βρίσκεται στην αποκατάσταση του κυριολεκτικά διαλυμένου δεξιού του καρπού, έχοντας ακόμη τις μνήμες απ’ τον αγώνα έντονες μέσα στο φρέσκο ξυρισμένο του κεφάλι, ένας φόρος που έπρεπε να πληρώσει λόγω του στοιχήματος που έβαλε με την Laia Sainz.

Ο Sam Sunderland απ’ την πλευρά του, έχοντας τερματίσει τρίτος στο φετινό Dakar δεν κατάφερε να σβήσει την ακόρεστη δίψα του για νίκη κι έτσι αποφάσισε να κάνει μια παράκαμψη την ώρα που επέστρεφε από μια εμφάνισή του στο Bike Shed. Πριν γυρίσει στην Βόρεια Γαλλία που κατοικεί, έκανε μια στάση δίπλα απ’ το Portsmouth, στο Emsworth, ώστε να συμμετέχει στο ετήσιο Mudfest του Portsmouth Motorcycle Club. Η πληροφορία για την διεξαγωγή του αγώνα ήρθε μέσω ενός μηνύματος ενός φίλου του όσο ήταν καθοδόν και η αλλαγή της πορείας του δεν άργησε να γίνει.

Η παρουσία του στον τοπικό αγώνα, αφενός μεν έδωσε μια παγκόσμια χροιά στην εκδήλωση και αφετέρου τράβηξε την προσοχή των 60 αναβατών που είχαν δηλώσει συμμετοχή. Χωρίς ιδιαίτερη έκπληξη ο 29χρονος αναβάτης βρέθηκε στην πρώτη θέση του βάθρου, ολοκληρώνοντας τους περισσότερους γύρους (10 με τον δεύτερο να έχει κάνει 9) στον αγώνα, που η λέσχη είχε ονομάσει Hare και Hounds. Μετά την λήξη της εκδήλωσης, βουτηγμένος κυριολεκτικά στις λάσπες, έβγαλε φωτογραφίες μαζί με τους οπαδούς του, ενώ όταν ρωτήθηκε απ’ την διοργάνωση σχετικά με τις διαφορές μεταξύ του Dakar και του Mudfest είπε: “Είναι λίγο διαφορετικό δεν νομίζετε; Καταρχάς, έχει πολλά δέντρα και επίσης πολύ λάσπη! Έχοντας μόνο το 450 SX-F, που είναι motocross, μου ήταν λίγο περίεργο να το οδηγώ μέσα στο δάσος! Αλλά το απόλαυσα, η διοργάνωση ήταν πολύ καλή και μου άρεσε η μικρή λούπα που περνούσε απ’ το ποτάμι και συνέχιζε στα δέντρα, συνδύαζε λίγο απ’ όλα.”

Η Energica γράφει ιστορία στο Πρωτάθλημα Super Hooligan του MotoAmerica

Ηλεκτρική μοτοσυκλέτα ενάντια σε βενζινοκίνητες, με πολύ καλά πρώτα αποτελέσματα
Energica and Stefano Mesa at Super Hooligan 2023
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

16/3/2023

Ο Stefano Mesa καβάλα στην Energica EVA Ribelle RS κατάφερε όχι μόνο να… τερματίσει με την ηλεκτρική του μοτοσυκλέτα και στους δύο πρώτους αγώνες του Super Hooligan Πρωταθλήματος στις Η.ΠΑ. για το 2023, αλλά να βρεθεί και σε αξιόλογη θέση στην κατάταξη.

Ο Κολομβιανός αναβάτης της Tytlers Cycle Racing με το νούμερο #137 οδήγησε στη Daytona International Speedway την Eva Ribelle RS, παλεύοντας με βενζινοκίνητα naked χιλιάρια και καταφέρνοντας να τερματίσει 7ος και 5ος στους δυο πρώτους αγώνες της σεζόν!

Στον πρώτο αγώνα η νίκη πήγε στον Πρωταθλητή του 2022 Tyler O’Hara, με Indian FTR και ταχύτερο γύρο 1:53.945. Πίσω του είχαμε δυο ακόμα Indian (Boby Fong & Jeremy McWilliams), ένα Harley-Davidson (Cory West), ένα Indian (Kyle Ohnsorg) και ένα KTM (Andy DiBrino), με τον Stefano Mesa και την Energica στην 7η θέση με ταχύτερο γύρο 1:59.218.

Super Hooligan Daytona

Στον δεύτερο αγώνα, ο Tyler O’Hara έκανε το 2 στα 2, με ταχύτερο γύρο 1:55.447, ενώ πίσω του βρέθηκε ο Jeremy McWilliams επίσης με Indian, τρίτος ήταν ο Mark Price με ΚΤΜ, τέταρτος ο Nate Kern με BMW και πέμπτος ο Stefano Mesa με την Energica με ταχύτερο γύρο 1:59.757.

Έτσι, στη γενική βαθμολογία προηγείται ο O’Hara με 50 βαθμούς, ενώ ο Mesa βρίσκεται στην 6η θέση με 20 βαθμούς, ισοβαθμώντας με τον 5ο Nate Kern και τον 4ο Bobby Fong!

Σημειώστε πως στους πρώτους δυο αγώνες είχαμε 33 συμμετέχοντες αγωνιζόμενους.

Το αποτέλεσμα για την ώρα κρίνεται εξαιρετικό για την Energica, που κάνει μια πολύ καλή αρχή στην “εισβολή” της σε ένα βενζινοκίνητο Πρωτάθλημα, δείχνοντας με το καλημέρα πως μπορεί να είναι ανταγωνιστική, αν και όχι ακόμα ικανή για την κορυφή. Σημειώστε πάντως πως το συγκεκριμένο Super Hooligan Πρωτάθλημα έχει φτιαχτεί "φωτογραφικά" για να βοηθήσει κυρίως το image των Indian & Harley, ενώ αν αναρωτιέστε γιατί δεν "πατάει" τους πάντες ο DiBrino με το KTM Duke, μάθετε πως για κάποιο λόγο εκείνος οδηγεί το 890R και όχι το 1290R όπου τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά.