Οι ευχές της Brembo για τον Rossi

Μια μοναδική ευχετήρια επιστολή!
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

14/2/2019

Στις 16 Φεβρουαρίου, ο Valentino Rossi κλείνει τα 40 του χρόνια, λίγες μέρες πριν ξεκινήσει μια ακόμη σεζόν πάνω στην αγαπημένη του Yamaha M1. Για μια τόσο ιδιαίτερη επέτειο, η Brembo που αποτελεί συνεργάτη του Γιατρού καθ' όλη την διάρκεια της καριέρας του, θέλησε να του αποστείλει μια ευχετήρια επιστολή, δύο μέρες νωρίτερα από τα γενέθλιά του, την ημέρα –όχι συμπτωματικά- του Αγίου Βαλεντίνου, μέσα από την οποία περιγράφεται γλαφυρά η παράλληλη πορεία τους από τον έναν παγκόσμιο τίτλο στον άλλο:

Αγαπητέ Valentino,
Πριν από 25 χρόνια ερωτευτήκαμε την ευαισθησία σου στο φρενάρισμα και την ανεμελιά σου μετά την γραμμή του τερματισμού. Ήσουν ένα παιδί που πάλευε με μια από τις πιο ποθητές μοτοσυκλέτες των εφήβων της δεκαετίας του '80 και του '90: το Cagiva Mito 125 που το οδηγούσες στο ιταλικό πρωτάθλημα με φρένα της Brembo.
Από εκεί κι έπειτα είχαμε πολύ δρόμο, ή μάλλον πολλή πίστα, πηγαίνοντας πάντα χέρι-χέρι, έστω κι αν στην περίπτωσή μας είναι πιο δόκιμο το χέρι-μανέτα. Πήγες από την Aprilia στην Honda, μετά στην Yamaha, έπειτα στην Ducati και τελικά επέστρεψες στην Yamaha, αλλά ποτέ δεν μας "απάτησες" με μια άλλη εταιρεία φρένων.
Η δική μας περίπτωση είναι μια "ξέφρενη αγάπη", με την ύπαρξη όμως φρένων και μάλιστα πολύ δυνατών. Τίποτε και κανείς δεν κατάφερε να μας χωρίσει. Έχουμε περάσει όμορφες και μερικές λιγότερο όμορφες στιγμές, αλλά πάντοτε ήμασταν κοντά, σε απόσταση ενός δαχτύλου, θα μπορούσαμε να πούμε.
Έχεις καταρρίψει όλα τα ρεκόρ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, με ελάχιστες εξαιρέσεις: 383 εκκινήσεις σε GP, 89 νίκες στην μεγάλη κατηγορία (115 συνολικά), 232 βάθρα σε όλες τις κατηγορίες (εκ των οποίων 196 στα 500 και τα MotoGP), πάνω από 6.000 βαθμοί συγκεντρωμένοι. Τρελά νούμερα, που ήταν αδύνατον να επιτευχθούν χωρίς το τεράστιο ταλέντο και την άσβεστη δίψα για βελτίωση, μέρα με τη μέρα, όπως είναι και η δική μας φιλοσοφία.
Κάναμε κάποιους υπολογισμούς και ανακαλύψαμε ότι μόνο για τους αγώνες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, χρησιμοποίησες τα φρένα μας πάνω από 100.000 φορές. Από την άλλη, συνυπολογίζοντας τις ημέρες των ελεύθερων δοκιμαστικών, των χρονομετρημένων και τους γύρους προθέρμανσης, μας έχεις καταναλώσει όσο κανείς άλλος, χωρίς όμως να φθαρεί η σχέση μας: πάνω από 400 μπροστινούς δίσκους, κάτι λιγότερο από 900 τακάκια και πάνω από 250 λίτρα υγρού φρένων.
Με το πέρασμα των χρόνων έχουμε αλλάξει όλοι, αλλά είμασταν τυχεροί γιατί αλλάξαμε μαζί σου. Όταν ήρθες στα 250GP το 1998, αφού είχες κερδίσει τον τίτλο στα 125GP με 11 νίκες σε 15 αγώνες, ένα ρεκόρ που ισχύει ακόμη, ήσουν ένας από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν την πιο πρόσφατη προσθήκη της οικογένειάς μας, την ακτινική βάση της δαγκάνας.
Σήμερα, οι ακτινικές δαγκάνες τοποθετούνται ακόμη και σε μοτοσυκλέτες παραγωγής, αλλά εκείνη την εποχή αποτελούσαν μια επαναστατική καινοτομία. Ένιωσες αμέσως άνετα γιατί ήξερες (και ξέρεις ακόμη) ότι μπορούσες πάντοτε να βασίζεσαι σε μας: κάναμε τα πάντα για νιώθεις ωραία. Το παρατήρησες από το ιαπωνικό GP του 1998. Δεν ήταν τυχαίο, που στον τρίτο σου κιόλας αγώνα στην κατηγορία ανέβηκες στο βάθρο. Από τότε δεν έχεις σταματήσει να χρησιμοποιείς ακτινικές δαγκάνες.
Κάπως έτσι ήμασταν κοντά και το 2017, βοηθώντας σε να επανέλθεις στους αγώνες μόλις 22 μέρες μετά το σπάσιμο της κνήμης και της περόνης σου. Χάρη στην μανέτα του πίσω φρένου στον αντίχειρα, φροντίσαμε το δεξί σου πόδι, όπως είχαμε κάνει στο παρελθόν για τον Mick Doohan.


Μερικές φορές, φυσικά, υπήρξαν παρεξηγήσεις όπως τότε που προσπέρασες τον Sete Gibernau με ένα φρενάρισμα εκτός ορίων, δηλώνοντας μετά τον αγώνα ότι "φρέναρα με τα χέρια, τα πόδια και τ' αφτιά", παραλείποντας εντελώς εμάς. Δεν το κρατήσαμε όμως και σε συγχωρήσαμε. Ή τότε που κέρδισες το GP στην Ν. Αφρική το 2004, τον πρώτο αγώνα που έτρεξες με Yamaha, όταν γονάτισες μπροστά στην μοτοσυκλέτα. Για μια στιγμή νομίζαμε ότι θα μας φιλούσες, αντί γι' αυτό τα χείλη σου άγγιξαν το φαίρινγκ της M1. Ξεπεράσαμε την αρχική ζήλεια και καταλάβαμε ότι έτσι έπρεπε να γίνει.


Ήσουν πάντοτε πολύ σχολαστικός, όπως κάποιος που θέλει να κερδίζει πολύ και δεν μένει ικανοποιημένος από τίποτε λιγότερο. Δεν είναι σύμπτωση ότι ήσουν ο πρώτος και ο μοναδικός μέχρι στιγμής που έχεις παγκόσμιους τίτλους με πέντε διαφορετικούς κυβισμούς: 125, 250, 500, 800 και 990cc.
Πάνω απ' όλα όμως, χαρακτηρίζεσαι από μια απαράμιλλη διάρκεια: 20 χρόνια και 311 μέρες από την πρώτη σου νίκη σε GP (Τσεχία 1996) μέχρι την πιο πρόσφατη επιτυχία (GP Ολλανδίας 2017), αλλά μόνο προς το παρόν. Κανείς άλλος αναβάτης στον κόσμο, δεν έχει να επιδείξει ένα τόσο μακρύ σερί επιτυχιών με φρένα της Brembo.
Σήμερα, αγαπητέ Valentino ξεκινά ένα καινούργιο κεφάλαιο της ζωής σου. Σου ευχόμαστε να είσαι ευτυχισμένος σε κάθε πτυχή της ζωής σου, αγωνιστική και μη.
Τα καλύτερα έπονται.
Τα Brembo φρένα σου

 

Pan America Beyond the Map, Μέρος 6ο – Στις Γαλλικές Άλπεις ο Κωνσταντίνος Μητσάκης [Gallery]

Ο Μητσάκης με την Harley-Davidson Pan America 1250 SP έπιασαν ξανά Ευρώπη
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

24/9/2025

Μετά την Σκωτία και την Ιρλανδία, ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε ξανά στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Γαλλία. Ο Έλληνας αναβάτης οδήγησε στις πιο εμβληματικές διαδρομές των Γαλλικών Άλπεων, περνώντας από τα Col de L’ Iseran, Col de la Bonette και Combe Laval.

Ας δούμε παρακάτω τι γράφει ο Κωνσταντίνος Μητσάκης στην έκτη ανταπόκρισή του:

Με την άφιξή μας στην Γαλλία (Calais), το “Pan America Beyond the Map” μπήκε στην τελική του φάση. Οδηγώντας τη γκρι Harley Davidson Pan America 1250 SP στη διαδρομή Calais-Lyon (790 χλμ.) προσεγγίσαμε τη νοτιοανατολική Γαλλία, με σκοπό να περιηγηθούμε στο συναρπαστικό κόσμο των Γαλλικών Άλπεων. Κρυφή μας επιθυμία ήταν, πατέρας και γιος να βάλουμε ρόδα στις κορυφές της Ευρώπης! Κατά συνέπεια, το ορεινό πέρασμα Col de L’ Iseran (το ψηλότερο ορεινό πέρασμα της Ευρώπης, στα 2.770 μ.), το Col de la Bonette (το ψηλότερο οδικό σημείο-loop της Ευρώπης, στα 2.802 μ.) και η μαγευτική ορεινή διαδρομή Combe Laval (στη καρδιά του ορεινού όγκου Vercours) περιλαμβάνονταν στην λίστα των αλπικών προορισμών μας.

Με σύμμαχο έναν υπέροχο ηλιόλουστο καιρό, οδηγήσαμε αρχικά στη θεαματική ορεσίβια διαδρομή Combe Laval. Ακροβατώντας κυριολεκτικά στην άκρη του γκρεμού, ένας στενός δρόμος (λαξευμένος στα κάθετα βράχια της βουνοπλαγιάς) περνούσε μέσα από γρανιτένια τούνελ και πρόσφερε μια άκρως εντυπωσιακή πανοραμική θέα της περιοχής. Δικαίως, η συγκεκριμένη διαδρομή της Γαλλίας θεωρείται μια από τις πιο εμβληματικές διαδρομές της Ευρώπης.

Μόλις 264 χλμ. ανατολικότερα, μάς καρτερούσε το πέρασμα Col de L’ Iseran, το ψηλότερο ορεινό πέρασμα της Ευρώπης (2.770 μ.). Δίχως αμφιβολία, το να κατακτήσεις την κορυφή της Ευρώπης με μια μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα συνηθισμένο εγχείρημα – αποτελεί όνειρο ζωής για πολλούς δίτροχους ταξιδευτές! Αυτός ήταν άλλωστε ο λόγος που στήσαμε ένα μικρό πάρτι μπροστά στην πινακίδα “Col de L’ Iseran”. Πατέρας και γιός είχαμε κατακτήσει την οδική κορυφή της Ευρώπης και το γιορτάσαμε δεόντως!!

Η περιπέτεια της αλπικής ανάβασης, με σκοπό να αλώσουμε ακόμα μια κορυφή της Γηραιάς ηπείρου, συνεχίστηκε το επόμενο πρωινό! Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του GPS έδειχναν τώρα το ψηλότερο οδικό σημείο-loop της Ευρώπης (Col de la Bonette) και εμείς ξεκινούσαμε να σκαρφαλώνουμε με την βαρυφορτωμένη Harley Davidson Pan America 1250 SP ακόμα πιο ψηλά, στα 2.802 μ.

Μέσα σ’ ένα ομιχλώδη τοπίο, και κάτω από ένα εκνευριστικό ψιλόβροχο, η μοτοσυκλέτα φρενάρισε τελικά μπροστά σε μια λιτή πέτρινη στήλη που πιστοποιούσε την άφιξή μας στα 2.802 μ. Ένα απρόσμενο κύμα ευδαιμονίας μάς πλημμύρισε, ενώ τα συναισθήματα που κυριαρχούσαν ήταν έντονα και δυνατά. Με την παρουσία μας στο Col de la Bonette, η αλπική τριλογία του “Pan America Beyond the Map” είχε ολοκληρωθεί με απόλυτη επιτυχία.