Aprilia RSV4 X: Ξεπούλησε με το καλημέρα

Για λίγους και εκλεκτούς

Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

10/9/2019

Το Aprilia RSV4 1100 Factory είναι η πιο δυνατή μοτοσυκλέτα για νόμιμη χρήση στο δρόμο που έχουμε δυναμομετρήσει ποτέ στο ΜΟΤΟ. Το video απ’ τη δοκιμή της το είδατε πρόσφατα, όπως και τον τρόπο που καταπίνει την ευθεία των Μεγάρων. Φανταστείτε τώρα μια μοτοσυκλέτα βασισμένη σε αυτή, όπου η ιπποδύναμή της φτάνει τους 225 ίππους και το βάρος της χωρίς υγρά να περιορίζεται στα 165kg, όπως ανακοινώνει η Aprilia.

Η RSV4 X δεν είναι μια απλή μοτοσυκλέτα, αλλά μια περιορισμένης παραγωγής έκδοση σε μόλις 10 αντίτυπα, που αποτελεί φόρο τιμής στο project της στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, με το οποίο είχε κερδίσει επτά τίτλους πριν από 10 χρόνια.

Θυμηθείτε: Aprilia RSV4 1100 Factory: VIDEO δοκιμή στα Μέγαρα με τον πρωταθλητή Λευτέρη Πίππο!

Αυτή η περιορισμένη έκδοση (που δεν είναι ομολογκαρισμένη για χρήση στο δρόμο, καθώς δεν διαθέτει τον απαραίτητο εξοπλισμό) απευθύνεται στους πιο σκληροπυρηνικούς αναβάτες του είδους, που παράλληλα έχουν την οικονομική δυνατότητα όχι μόνο να την αποκτήσουν αλλά και να την συντηρήσουν. Κοινώς απευθύνεται σε αγωνιζόμενους κυρίως της παγκόσμιας σκηνής, αφού επί της ουσίας είναι οι μοναδικοί που μπορούν να οδηγήσουν μια τέτοια μοτοσυκλέτα στα όριά της και να καλύψουν τα έξοδά της. Έτσι, τόσο ο Max Biaggi όσο και ο Andrea Iannone που είχαν την ευκαιρία να οδηγήσουν την RSV4 X στο Mugello, τον περασμένο Μάρτιο που έγινε η πρώτη της παρουσίαση, έδωσαν ήδη την παραγγελία τους ώστε να αποκτήσει ο καθένας τη δική του. Οι υπόλοιποι οκτώ τυχεροί φρόντισαν να κάνουν την παραγγελία τους ηλεκτρονικά και να εξασφαλίσουν μια RSV4 X για αξέχαστα track days…

“Με ενθουσιάζει πραγματικά ο τρόπος με τον οποίο μπαίνει στις στροφές του Mugello, η RSV4 Χ. Οδηγώντας, μου δίνει ακριβώς την ίδια αίσθηση που έχει μια αγωνιστική μοτοσυκλέτα και μόλις την καβάλησα αισθάνθηκα σαν να μην σταμάτησα ποτέ τους αγώνες.” Είπε ο Max Biaggi.

Θυμηθείτε: Aprilia RSV4 1100 Factory - Τελική ταχύτητα [video]

Για τη δημιουργία της RSV4 X, η Aprilia Racing, που είναι το πιο τεχνολογικά προηγμένο τμήμα του ομίλου Piaggo και αναλαμβάνει την εξέλιξη των τεχνολογιών που εφαρμόζονται στις μοτοσυκλέτες του, πήρε μια RSV4 1100 Factory και έθεσε τα όρια πιο ψηλά. Σχετικά με τον κινητήρα, ο οποίος έχει συναρμολογηθεί στο χέρι, ελέγχοντας κομμάτι-κομμάτι τις ανοχές και τα όρια σφιξίματος όπως γίνεται στους αγωνιστικούς κινητήρες, έχει αρκετές τροποποιήσεις. Η κεφαλή έχει δεχτεί αλλαγές, διαθέτοντας νέο εκκεντροφόρο εισαγωγής, νέα ελατήρια βαλβίδων, νέα καπελότα, που χρησιμοποιούνται στις μοτοσυκλέτες του Motul WSBK ώστε ο εκκεντροφόρος να έχει πιο “άγριο” προφίλ και νέες καπελοθήκες. Το σύστημα εξαγωγής είναι της Akrapovic με σωλήνες τιτανίου και τελικό από carbon, ενώ το φίλτρο αέρα είναι το ίδιο με αυτό που χρησιμοποιεί η μοτοσυκλέτα του Andrea Iannone στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Grand Prix και κατασκευάζεται από την Sprint Filter. Με αυτές τις αλλαγές έγινε και ο επαναπρογραμματισμός της ECU, με την ιπποδύναμη να φτάνει τους 225 ίππους.

Ωστόσο, δεν είναι αυτό το πιο εντυπωσιακό στοιχείο στην RSV4 X αλλά το ANN (Aprilia No Neutral) και οι δαγκάνες της GP4-MS billet, καθώς είναι η πρώτη φορά που αυτός ο εξοπλισμός χρησιμοποιείται σε μοτοσυκλέτα παραγωγής, έστω και περιορισμένης. Το ANN έχει να κάνει με την τοποθέτηση των γραναζιών των σχέσεων μέσα στο κιβώτιο κι έτσι η νεκρά εντοπίζεται πλέον “κάτω” από την πρώτη χωρίς να παρεμβάλλεται πλέον μεταξύ αυτής και της δευτέρας. Με αυτό τον τρόπο, επιτυγχάνονται πιο άμεσες αλλαγές και αυτή η τεχνολογία χρησιμοποιείται τόσο στις μοτοσυκλέτες των MotoGP όσο και των Motul WSBK. Τις δαγκάνες GP4-MS τις είχαμε δει και από κοντά για πρώτη φορά στην περσινή EICMA, όταν η Brembo τις είχε στο περίπτερό της και ανακοίνωνε πως θα ξεκινήσει τη μαζική παραγωγή τους, μεταφέροντας αυτούσια την τεχνολογία απ’ τους αγώνες στις μοτοσυκλέτες “καθημερινής χρήσης”.

Όλα τα πλαστικά της RSV4 X είναι κατασκευασμένα από carbon και διαθέτει νέο και ελαφρύτερο ρεζερβουάρ, ενώ είναι βαμμένα με τα χρώματα της Aprilia RS-GP. Οι ζάντες της Marchesini είναι από μαγνήσιο και κάνουν πιο ακριβείς τους χειρισμούς της μοτοσυκλέτας. Πολλά απ’ τα εξαρτήματα έχουν δημιουργηθεί σε εργαλειομηχανές CNC, όπως είναι και οι GP4-MS, καθώς με την ακρίβεια της κατασκευής περιορίζεται και το βάρος.

https://bit.ly/MOTO_674

Επικαιρότητα

JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία

Η εταιρεία που κάποτε ίδρυσε η οικογένεια Μαμιδάκη είχε περάσει στον Murtaza Lakhani

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

16/12/2025

Ο πακιστανοκαναδός, όπως αναφέρεται σε δημοσιεύματα, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας που ελέγχει την JETOIL, δεν είναι κάποιος αχυράνθρωπος, ούτε αυτοφοράκιας, αλλά ο άνθρωπος που εδώ και δεκαετίες διακινεί στα ίσια, το πετρέλαιο που δεν μπορεί να διακινηθεί από τους υπόλοιπους. Ο 63χρονος δισεκατομμυριούχος Murtaza Ali Lakhani (κεντρική φωτογραφία) έχει υπηκοότητα Μ. Βρετανίας και Καναδά με τα διαβατήριά του να γίνονται δεκτά σε κάθε χώρα του κόσμου και τον περασμένο Ιούλιο κατονομάστηκε από το Αγγλικό περιοδικό Business Matters, το Ν1 στον κλάδο των επιχειρήσεων, ως ο μεγαλύτερος διακινητής Ρωσικού πετρελαίου.

Αυτό σήμαινε πως κάποιος άναψε ένα προβολέα πάνω του, κάτι που είχε αποφευχθεί όταν ο ίδιος άνθρωπος διακινούσε το πετρέλαιο του Ιράκ σε καιρό πολέμου με τις ΗΠΑ, έπειτα το Κουρδικό πετρέλαιο επί εποχής πολέμου επίσης και πλέον και το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, επί εποχής που όλοι ελπίζουν να μην καταλήξει σε πόλεμο, όπως υπάρχει η απειλή να γίνει.

Ο επικεφαλής του γκρουπ Mercantile Maritime απέκτησε την JETOIL από την οικογένεια Μαμιδάκη μετά την πτώχευση της μέσα στην πανδημία και την αυτοκτονία που επέφερε η ένταξη το άρθρο 99, ενός εκ των ιδρυτών της. Ξεκινώντας το 1968 ενώ είχαν ήδη την Mamidoil την οποία ένωσαν με την JETOIL, οι οικογένεια Μαμιδάκη δημιούργηε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες εμπορίας καυσίμων στα Βαλκάνια.

Παρόλο που κατά την περίοδο της πτώχευσης η εταιρεία έχασε σχεδόν το 80% του δικτύου πρατηρίων ο Lakhani επένδυσε σε αυτή έχοντας ως στόχο τις τεράστιες εγκαταστάσεις αποθήκευσης πετρελαίου στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης που αγγίζουν τους 300.000 τόνους, ενώ αντίστοιχα υπάρχει εγκατάσταση και στο Κόσσοβο. Παραμένει επίσης δίκτυο χονδρικής πώλησης εκτός της Ελλάδας σε Αλβανία, Βουλγαρία, Σκόπια και Σερβία ώστε ο Βαρόνος αυτός να στρέψει την προσοχή του στην περιοχή.

Για τον ίδιο τον Lakhani, όπως και για τον Etibar Eyyub από το Αζερμπαϊτζάν που μπαινοβγαίνει στις λίστες από πέρσι, αυτή είναι μάλλον μία αναμενόμενη εξέλιξη κι αυτό γιατί είχαν γίνει κινήσεις πριν την ανακοίνωση του κ. Χαραλαμπου Βουρλιώτη, της Αρχής Καταπολέμησης κατά της Νομιμοποίησης Εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες για δέσμευση περιουσιακών στοιχείων συνολικά 5 εταιρειών εμπορίας πετρελαίου στην Ελλάδα, με την JETOIL να είναι αυτή που απασχολεί το κοινό καθώς θα βλέπει από αύριο τα πρατήρια να αλλάζουν όνομα ή να κλείνουν.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε τι θα γίνουν οι εγκαταστάσεις στο Καλοχώρι ιδιαίτερα τώρα, δύο μόλις μήνες πριν συμπληρωθούν 30 χρόνια από την μεγάλη πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει στις εγκαστάσεις αυτές, επί αυτοκρατορίας Μαμιδάκιδων.

Ήταν μεσημέρι, 24 Φεβρουαρίου 1986 όταν ξέσπασε φωτιά η οποία έκαιγε για επτά μέρες πνίγοντας την Θεσσαλονίκη σε τοξικά αέρια, ιδιαίτερα μετά την έκρηξη της τρίτης ημέρας που συμπληρώθηκε από δεκάδες επόμενες. Από τις 12 δεξαμενές τότε καταστράφηκαν οι 8, ενώ κλιμάκια από την Γιουγκοσλαβία κατέβηκαν να συνδράμουν το έργο της ελληνικής πυροσβεστικής που μετρούσε ήδη 25 τραυματίες. Η Θεσσαλονίκη γλίτωσε τότε γιατί άντεξε η δεξαμενή υγρής αμμωνίας. Αν είχε εκραγεί, τότε η πόλη θα έπρεπε να εκκενωθεί και θα μιλούσαμε για μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία της Ευρώπης, δύο ημέρες και δύο μήνες πριν το πυρηνικό δυστύχημα του Τσερνόμπιλ.