Australian tour 2015: Στο μεγάλο νησί του Νότου. Καμήλες και δελφίνια

20/7/2015

Μετά την άνυδρη Outback και τον ζεστό αυστραλιανό βορρά, σειρά είχε η δυτική πλευρά της χώρας να ξεδιπλωθεί κάτω από τις ρόδες της ΚΤΜ 1050. Η δίτροχη πορεία μου στην Δυτική Αυστραλία, από την πόλη Broom μέχρι την Perth θα ακολουθούσε πιστά την ακτογραμμή του Ινδικού ωκεανού, διατρέχοντας μια απόσταση περίπου 1.800 χιλιομέτρων, Παρεμπιπτόντως, η κόκκινη γραμμή του χάρτη περνούσε από τις πόλεις Port Hedland, Karrath, Carnarvon και Geraldton.
Την τελευταία φορά που βρέθηκα πάνω σε καμήλα ήταν πριν από πολλά χρόνια στην Αίγυπτο. Να λοιπόν που στην Broom μου δόθηκε η ευκαιρία να κατέβω από την σέλα της μοτοσυκλέτας και να ανέβω ξανά στον ύβο μιας καμήλας! Ο "σκληρός ταξιδιώτης-μαχητής" της Outback θέλησα να ζήσω μια ρομαντική εμπειρία την ώρα του δειλινού, διασχίζοντας με καμήλα την αμμουδερή παραλία Cable Beach.


Συμβαίνει και στα καλύτερα τα σπίτια… Περίπου 100 χιλιόμετρα μετά την πόλη Port Hedland (και 90 χλμ. πριν το επόμενο πρατήριο) κατάφερα να ξεμείνω από βενζίνη. Λάθος υπολογισμός, επιπολαιότητα ή βλακεία; Η λύση δόθηκε τελικά με αρκετά ασυνήθιστο και πρωτότυπο τρόπο. Μετά από 3 ώρες αναμονής στην άκρη του δρόμου, ένα ζευγάρι νεαρών Αυστραλών μου πρόσφερε τα λίγα λίτρα βενζίνης που είχαν για την ηλεκτρογεννήτριά τους, την οποία χρησιμοποιούσαν για το κάμπινγκ. Βλέπετε, όλα τα αυτοκίνητα που σταμάτησαν να με βοηθήσουν (όπως και των σωτήρων μου) ήταν πετρελαιοκίνητα!


Αναμφίβολα, το πιο δυνατό σημείο της δυτικής αυστραλιανής διαδρομής υπήρξε η περιοχή του κόλπου Shark Bay. Χάρη στις φυσικές ομορφιές και το σπάνιο οικοσύστημά της, η περιοχή Shark Bay περιλαμβάνεται από το 1991 στην λίστα των Μνημείων της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
Σημείο αναφοράς στον υδάτινο παράδεισο Shark Bay αποτελούσαν τα παιχνιδιάρικα δελφίνια της περιοχής Monkey Mia. Αρκετά εξοικειωμένα με τους ανθρώπους, δεν δίσταζαν να έρχονται άφοβα σε πολύ κοντινή απόσταση από την παραλία, κολυμπώντας δίπλα ακριβώς στους λουόμενους.


Και φυσικά, λίγο πριν αντικρίσω την πρωτεύουσα Perth (190 χλμ. βόρεια της πόλης), έκανα μια μικρή παράκαμψη για το Εθνικό Πάρκο “Nambung National Park”, όπου οδήγησα την μαύρη μοτοσυκλέτα μου ανάμεσα στους κιτρινωπούς ασβεστολιθικούς βράχους Pinnacles. Αργά το ίδιο απόγευμα, μπαίνοντας στην Perth, το κοντέρ κατέγραφε 11.150 χιλιόμετρα από την αρχή του ταξιδιού…

Κωνσταντίνος Μητσάκης

 

 

 

 

 

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.