Ιταλία: Ρεκόρ εισπράξεων από παραβάσεις του ΚΟΚ το 2024
Στο 1,7 δισ. ευρώ έφτασε το ποσό που εισέπραξαν οι δήμοι, κυρίως από κάμερες-ραντάρ
Από τον
Θοδωρή Ξύδη
20/3/2025
Ίλιγγο προκαλεί το ποσό που εισέπραξαν οι ιταλικοί δήμοι τη χρονιά που μας πέρασε από παραβάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.
Σύμφωνα με τη διαδικτυακή πλατφόρμα σύγκρισης ασφαλιστικών συμβολαίων Facile.it το 2024 ήταν μια χρονιά ρεκόρ για τους ιταλικούς δήμους αναφορικά με τις εισπράξεις από παραβάσεις του ΚΟΚ. Το συνολικό ποσό του 1,7 δισ. ευρώ παρουσιάζεται μάλιστα αυξημένο κατά 10% σε σχέση με το 2023.
Η ιταλική πλατφόρμα ανέλυσε δεδομένα που πήρε από το πληροφοριακό σύστημα συναλλαγών της γενικής κυβέρνησης της Ιταλίας (Sistema informativo delle operazioni degli enti pubblici -SIOPE), τα οποία αφορούν μόνο τις εισπράξεις των δήμων, που σημαίνει ότι το συνολικό ποσό μπορεί να είναι σημαντικά μεγαλύτερο αν στην ανάλυση περιληφθούν και οι επαρχίες.
Στην κορυφή των δήμων βρίσκεται το Μιλάνο με εισπράξεις 204 εκατ. ευρώ ακολουθούμενο από τη Ρώμη με 145,8 εκατ. ευρώ, ενώ στην τρίτη και τέταρτη θέση βρίσκονται η Φλωρεντία και το Τορίνο με εισπράξεις 61,6 και 61,2 εκατ. ευρώ αντίστοιχα. Την πρώτη πεντάδα κλείνει η Νάπολη με 42,9 εκατ. ευρώ.
Στο Top 10 των δήμων με τις μεγαλύτερες εισπράξεις από παραβάσεις του ΚΟΚ βρίσκονται επίσης η Γένοβα, η Μπολόνια, η Βερόνα, η Πάντοβα και το Παλέρμο με το σύνολο των εισπράξεων για την πρώτη δεκάδα να φτάνει τα 650 εκατ. ευρώ.
Οι ιταλικοί δήμοι έχουν δεχτεί δριμεία κριτική πολλές φορές στο παρελθόν για τον καθαρά εισπρακτικό τρόπο που διαχειρίζονται τις κάμερες-ραντάρ ταχύτητας, τις οποίες και βάζουν πραγματικά όπου μπορούν και όχι εκεί που χρειάζεται πραγματικά για τη βελτίωση της οδικής ασφάλειας, χωρίς απαραίτητα να... προειδοποιούν τους διερχόμενους.
Το έκαναν μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που τον Μάϊο του 2024 άλλαξε ο νόμος στη γειτονική χώρα ώστε να υποχρεώνονται οι δήμοι να τοποθετούν σχετικές πινακίδες πολύ πριν από το σημείο που βρίσκεται η εκάστοτε κάμερα, ενώ ορίστηκε ακόμη και ελάχιστη δυνατή απόσταση που πρέπει να έχουν οι κάμερες μεταξύ τους, σύμφωνα μάλιστα και με τον τύπου του δρόμου που έχουν τοποθετηθεί. Παράλληλα, μεταξύ άλλων "προδιαγραφών" η ύπαρξη κάμερας θα πρέπει να δικαιολογείται και από την επικινδυνότητα του σημείου που θα πρέπει να έχει καταγραφεί υψηλή συχνότητα ατυχημάτων.
Second Ride: Η γερμανική εταιρεία που δίνει μια δεύτερη, ηλεκτρική ζωή σε παλιές μοτοσυκλέτες
Μια διαφορετική προσέγγιση στην ηλεκτρική τεχνολογία των δικύκλων υπόσχεται να δώσει λύσεις
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
17/3/2026
Με open-source φιλοσοφία, επισκευάσιμες μπαταρίες και έμφαση στην κοινότητα, η Second Ride επιχειρεί να φέρει τα ηλεκτρικά πιο κοντά στους αναβάτες.
Η μετάβαση στα ηλεκτρικά δίκυκλα δεν είναι τόσο απλή όσο θα ήθελαν οι κατασκευαστές. Κόστος, αυτονομία, διάρκεια ζωής μπαταριών και ίσως πιο σημαντικό, η έλλειψη δυνατότητας επισκευής αποτελούν βασικά εμπόδια. H γερμανική εταιρεία Second Ride δείχνει να κατανοεί βαθιά αυτά τα προβλήματα και ευελπιστεί να τα αντιμετωπίσει στη ρίζα τους.
Αντί να δημιουργεί απλώς kit μετατροπής για εξηλεκτρισμό παλαιότερων μοτοσυκλετών, η Second Ride επαναπροσδιορίζει συνολικά το πώς θα μπορούσε να είναι η ιδιοκτησία ενός ηλεκτρικού δικύκλου, ειδικά για όσους αγαπούν τις κλασικές μοτοσυκλέτες και το μαστόρεμα.
O εξηλεκτρισμός των κλασικών… σε άλλο σκεπτικό
Η ιδέα της μετατροπής μιας κλασικής μοτοσυκλέτας σε ηλεκτρική δεν είναι καινούργια. Σίγουρα μεγάλο κομμάτι της γοητείας της “κλασσικής μοτοσυκλέτας” χάνεται, χωρίς την οσμή, τον θόρυβο και τη δόνηση της “καρδιάς” της, αλλά για πολλούς αποτελεί έναν τρόπο να διατηρήσουν ζωντανά αγαπημένα μοντέλα, ειδικά όταν η εύρεση ή πόσο μάλλον η δημιουργία ανταλλακτικών γίνεται δύσκολη ή ακριβή. Παράλληλα, τα ηλεκτρικά σύνολα ισχύος προσφέρουν άμεση ροπή και πιο φιλική λειτουργία.
Ωστόσο, το κόστος μετατροπής παραμένει υψηλό, ενώ υπάρχουν και σοβαρά ερωτήματα γύρω από τη διάρκεια ζωής και τη συντήρηση των μπαταριών. Εδώ ακριβώς έρχεται η προσέγγιση της Second Ride να διαφοροποιηθεί.
Μπαταρίες που… επισκευάζονται
Ένα από τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία της φιλοσοφίας της εταιρείας αφορά τον σχεδιασμό των μπαταριών. Σήμερα, τα περισσότερα battery packs αποτελούνται από κυψέλες συγκολλημένες μεταξύ τους, κάτι που δυσκολεύει, έως καθιστά αδύνατη, την επισκευή.
Η Second Ride προτείνει μια διαφορετική αρχιτεκτονική: κυψέλες που τοποθετούνται με σύστημα πίεσης, αντίστοιχο με αυτό που γνωρίζουμε από απλές μπαταρίες καθημερινών συσκευών. Αυτό σημαίνει ότι, θεωρητικά, ο χρήστης θα μπορεί να εντοπίζει τις φθαρμένες κυψέλες και να τις αντικαθιστά εύκολα, χωρίς να αλλάζει ολόκληρο το πακέτο.
Τα οφέλη είναι πολλαπλά. Μειώνεται σημαντικά το κόστος συντήρησης, περιορίζονται τα απόβλητα και αυξάνεται η διάρκεια ζωής του οχήματος. Ταυτόχρονα ενισχύεται η εμπιστοσύνη των χρηστών προς την ηλεκτρική τεχνολογία, που μέχρι σήμερα συχνά θεωρείται εξειδικευμένη και μη επισκευάσιμη.
Open-source και δικαίωμα στην επισκευή
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η απόφαση της Second Ride να υιοθετήσει μια open-source φιλοσοφία. Παρότι η εταιρεία συνεχίζει να πουλά τα kit και τις υπηρεσίες της, δεν επιδιώκει να κλειδώσει τη λογική της.
Αντίθετα, ενθαρρύνει τρίτους να αναπτύσσουν εξαρτήματα, βελτιώσεις και εφαρμογές πάνω στις δικές της πλατφόρμες. Με άλλα λόγια, δεν κρατά την τεχνολογία αποκλειστικά για τον εαυτό της, αλλά επιδιώκει τη διάχυση γνώσης και την εξέλιξη μέσα από την κοινότητα.
Η λογική αυτή συνδέεται άμεσα με το λεγόμενο δικαίωμα στην επισκευή, ένα κίνημα που κερδίζει συνεχώς έδαφος, ειδικά σε μια εποχή όπου πολλά σύγχρονα οχήματα και ιδιαίτερα τα ηλεκτρικά είναι δύσκολα έως αδύνατο να επισκευαστούν εκτός εξουσιοδοτημένων δικτύων.
Η Second Ride δεν σταματά στις μπαταρίες και τα kit. Σχεδιάζει επίσης μια ανοιχτή βάση δεδομένων για οχήματα και μετατροπές. Εκεί, οι χρήστες θα μπορούν να μοιράζονται πληροφορίες, εμπειρίες και τεχνικές λύσεις.
Η πρωτοβουλία αυτή μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο όχι μόνο για την ίδια την εταιρεία, αλλά και για ανεξάρτητους μηχανικούς, κατασκευαστές και ερασιτέχνες που θέλουν να πειραματιστούν με ηλεκτρικές μετατροπές.
Περισσότερο από τεχνολογία
Πέρα από την τεχνική πλευρά, η προσέγγιση της Second Ride αγγίζει και κάτι βαθύτερο τη σχέση του αναβάτη με τη μοτοσυκλέτα του. Σε μια εποχή όπου πολλά οχήματα μετατρέπονται σε “μαύρα κουτιά”, χωρίς δυνατότητα παρέμβασης, η επιστροφή στη λογική του φτιάχνω και καταλαβαίνω έχει ιδιαίτερη σημασία.
Για πολλούς, η μοτοσυκλέτα δεν είναι απλώς ένα μέσο μετακίνησης, αλλά ένα πεδίο έκφρασης, μάθησης και δημιουργίας. Το εάν η εταιρεία κατορθώσει να κερδίσει μια ίσως πιο σκληροπυρηνική ομάδα αναβατών και να την γεφυρώσει με την ηλεκτρική τεχνολογία μένει να φανεί, παρότι μοιάζει ιδιαίτερα δύσκολο. Η δυνατότητα να ασχοληθείς ο ίδιος με τη συντήρηση ή την εξέλιξη του δικύκλου σου πάντως ενισχύει τη σύνδεση.
Η Second Ride φαίνεται να το καταλαβαίνει και να ποντάρει σε αυτό. Και ίσως τελικά, πέρα από την ίδια την ηλεκτροκίνηση, αυτός να είναι ο σημαντικότερος λόγος που αξίζει να την παρακολουθούμε.