Πρόγραμμα ηλεκτροκίνησης από την Ν.Δ. [video]

Από τον

Μπάμπη Μέντη

28/11/2018

Την Τρίτη 27 Νοεμβρίου το κόμμα της Νέα Δημοκρατίας διοργάνωσε μια εκδήλωση στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, με σκοπό την παρουσίαση του προγράμματός της σχετικά με την ηλεκτροκίνηση στην Ελλάδα. Βασικός ομιλητής ήταν η κυρία Αλεξάνδρα Σδούκου, η οποία είναι σύμβουλος για τα θέματα ενέργειας του προέδρου της ΝΔ, κυρίου Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος επίσης παρεβρέθηκε στην εκδήλωση και έκανε μια ολιγόλεπτη ομιλία. Εμείς ήμασταν το μοναδικό αμιγώς μοτοσυκλετιστικό μέσο ενημέρωσης που είχαμε πρόσκληση για να παραβρεθούμε σε αυτή την εκδήλωση. Ο λόγος που ήμασταν οι μόνοι είναι πολύ απλός: ΜΑΣ ΚΑΛΕΣΑΝ ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ!!!! Το λέμε αυτό διότι η πρόσκληση ήρθε μέσω e-mail στον προσωπικό λογαριασμό του γράφοντα στο Yahoo και ΟΧΙ στον επαγγελματικό λογαριασμό. Με άλλα λόγια δεν κάλεσαν το ΜΟΤΟ, αλλά προσωπικά έναν δημοσιογράφο που στο mail-list της εταιρείας που είχε αναλάβει την πρόσκληση των καλεσμένων εμφανιζόταν ως δημοσιογράφος Ειδικού Τύπου, όπου προφανώς θεώρησαν πως είναι δημοσιογράφος αυτοκινήτου…

Ναι, όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, η μοτοσυκλέτα και τα δίκυκλα γενικότερα δεν είναι μέσα στο πρόγραμμα και τις σκέψεις κανενός πολιτικού που ασχολείται με την ηλεκτροκίνηση στην Ελλάδα. Πωλούνται 40.000 δίκυκλα στην Ελλάδα ετησίως, τα οποία κινούνται καθημερινά στο κέντρο των πόλεων (δηλαδή εκεί που είναι πιο έντονο και ορατό το πρόβλημα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και της ηχορύπανσης), αλλά ΟΛΟΙ οι πολιτικοί μιλούν μόνο για τα αυτοκίνητα, όταν αναφέρονται σε θέματα που αφορούν την ατομική μετακίνηση και τις επιπτώσεις της στο περιβάλλον.

Για κανένα κόμμα στην Ελλάδα τα δίκυκλα δεν αποτελούν μέρος της λύσης του προβλήματος!

Οπότε δεν μας έκανε καμία έκπληξη που το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας για την ηλεκτροκίνηση στην Ελλάδα μιλάει μόνο για ηλεκτρικά αυτοκίνητα και δεν λέει κουβέντα για τις ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες. Για να μην ήμαστε εντελώς άδικοι, στο σημείο που η κυρία Σδούκου αναφέρθηκε για μείωση του ΦΠΑ στα ηλεκτρικά οχήματα από 24% στο 13% είπε και την λέξη “ΔΙΚΥΚΛΑ”…

Η υπόλοιπη ομιλία της κυρίας Αλεξάνδρας Σδούκου δεν ξέφυγε από τα κλισέ των Ελλήνων πολιτικών που ασχολούνται με θέματα υψηλής τεχνολογίας, χωρίς να έχουν γνώσεις υψηλής τεχνολογίας. Έτσι ακούσαμε για άλλη μια φορά να αποκαλούνται τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα ως οχήματα μηδικών ρύπων, κάτι που είναι η μεγαλύτερη πλάνη της εποχής μας. Διότι μπορεί τα ίδια τα οχήματα να μην εκπέμπουν ρύπους, αλλά έχουν μεγάλο ρυπογόνο ίχνος. Εκτός κι αν υπάρχουν εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας χωρίς να ρυπαίνουν, εργοστάσια που κατασκευάζουν ηλεκτρικά αυτοκίνητα χωρίς να ρυπαίνουν και η λίστα φυσικά δεν έχει τέλος αν αρχίσουμε να μιλάμε για τις μπαταρίες και τις σπάνιες γαίες των ηλεκτροκινητήρων… Το έχουμε πει αρκετές φορές από εδώ για ποιους λόγους οι “οικολόγοι” και οι πολιτικοί δεν θέλουν να ακούνε τίποτα περί δημιουργίας Ταυτότητας Αποτυπώματος CO₂στα προϊόντα.

Επιστρέφοντας πίσω στο πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας για την ηλεκτροκίνηση, το γενικό συμπέρασμα είναι πως ΔΕΝ ΔΙΑΦΕΡΕΙ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ από το αντίστοιχο “πρόγραμμα” του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι ίδιο με το “πρόγραμμα” του ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου... Πρόκειται δηλαδή για τετελεσμένες αποφάσεις της Ε.Ε. που αφορούν την μετάβαση από την σημερινή μορφή ενέργειας (ορυκτά καύσιμα) σε μια νέα μορφή ενέργειας (ηλεκτρική), όπου θα αλλάξει δραματικά τις οικονομικές ισορροπίες ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε. αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Σε αυτή την μετάβαση θα δημιουργηθούν δύο στρατόπεδα. Στο ένα θα είναι οι χώρες που θα ΠΟΥΛΑΝΕ τεχνολογία, ρεύμα και αποκομιδή-διαχείριση τοξικών αποβλήτων και στο άλλο στρατόπεδο θα είναι οι χώρες που θα ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ για να αγοράζουν τεχνολογία, ρεύμα και υπηρεσίες αποκομιδής-διαχείρισης τοξικών αποβλήτων.

Όλα τα προγράμματα των Ελλήνων πολιτικών και των κομμάτων τους τοποθετούν σαφέστατα την Ελλάδα στο στρατόπεδο των χωρών-καταναλωτών. Κι αυτό διότι η Ελλάδα δεν θα φτιάξει ΠΟΤΕ πυρηνικά εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (έχουμε και σεισμούς…), οπότε θα ΑΓΟΡΑΖΕΙ ρεύμα από τις χώρες που έχουν πυρηνικά εργοστάσια. Η Ελλάδα ΠΟΤΕ δεν θα κατασκευάζει δικά της ηλεκτρικά οχήματα, διότι αυτοί που πιέζουν για την ηλεκτροκίνηση στην χώρα μας είναι ο ΣΕΑΑ όχι ο ΣΕΒ. Και τέλος, η Ελλάδα ποτέ δεν θα πουλάει υπηρεσίες διαχείρισης τοξικών αποβλήτων, διότι οι πολιτικοί μας δεν γνωρίζουν ότι οι μπαταρίες μετά από πέντε χρόνια χρήσης είναι τοξικά απόβλητα και επίσης δεν γνωρίζουν με ακρίβεια τους κανονισμούς ISO 9001 και τι είδους περιορισμούς θέτουν στις βιομηχανίες.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα απ’ όλα, είναι πως οι Έλληνες πολιτικοί δεν έχουν καταλάβει, πως αυτή τη στιγμή που μιλάμε, οι G7 έχουν φτιάξει ένα διεθνές “νομικό” πλαίσιο που θα τους επιτρέπει σε λίγα χρόνια να ΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΙΚΟ ΑΕΡΑ!!!! Πρόκειται φυσικά για την αγοροπωλησία εκπομπών CO₂, όπου όποια χώρα παράγει CO₂πάνω από το όριο που έχουν θέσει (αυθαίρετα…) οι ηγέτες των G7 θα πρέπει να ΑΓΟΡΑΖΕΙ καθαρό αέρα από κάποια άλλη χώρα που παράγει λιγότερο CO₂. Μάλιστα αυτό θα ξεκινήσει πρώτα από το επίπεδο των βιομηχανιών, όπου οι βιομηχανίες των χωρών θα πουλάνε και θα αγοράζουν ποσοστά CO₂. Κανονικό χρηματιστήριο αέρα κοπανιστού δηλαδή! Φυσικά, προβλέπονται ΠΡΟΣΤΙΜΑ για τις εταιρείες και τις χώρες-παραβάτες.

Όπως βλέπουμε δηλαδή, το θέμα της μετάβασης στην ηλεκτροκίνηση δεν είναι τόσο απλό και κυρίως δεν είναι καθόλου αθώο σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Στη χώρα μας ταξινομούνται τουλάχιστον 100.000 καινούρια αυτοκίνητα και 40.000 καινούρια δίκυκλα κάθε χρόνο. Σε βάθος πέντε-έξι χρόνων θα μπορούσαμε εύκολα να αντικαταστήσουμε το 80%-90% των συμβατικών προσωπικών μας οχημάτων με ηλεκτρικά, χωρίς να επιβαρυνθεί περαιτέρω το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας και χωρίς να επιβαρυνθεί δραματικά ο οικονομικός προϋπολογισμός της μέσης ελληνικής οικογένειας. Όμως το πρόβλημα της μετάβασης στην ηλεκτροκίνηση για την Ελλάδα δεν σταματά με την αγορά του στόλου των ηλεκτρικών οχημάτων, ούτε καν με την αγορά του απαραίτητου εξοπλισμού επαναφόρτισής τους. Τα μεγάλα προβλήματα για την χώρα μας θα ξεκινήσουν μόλις αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε τα ηλεκτρικά οχήματα. Εκεί θα φανεί το πραγματικό κόστος που θα πληρώσει η οικονομία της χώρας μας αν οι Έλληνες πολιτικοί συνεχίσουν να μας προορίζουν για το στρατόπεδο των χωρών-καταναλωτών. Διότι η μέρα που θα πληρώνουμε για την αγορά κοπανιστού αέρα δεν είναι πολύ μακριά…

Ως περιοδικό ΜΟΤΟ είμαστε υπέρ της ηλεκτροκίνησης, καθώς είναι μια τεχνολογία που μπορεί να αποφορτίσει τα κέντρα των πόλεων από την ατμοσφαιρική ρύπανσης και κυρίως την ηχορύπανση. Επίσης τα ηλεκτρικά λεωφορεία είναι χίλιες φορές καλύτερα από τα επικίνδυνα Τραμ και δίνουν μεγαλύτερη ευελιξία επιλογής προμηθευτών στις δημόσιες υπηρεσίες και σχετική απεξάρτηση από τα μονοπώλια. Όμως η ένταξη της ηλεκτροκίνησης στην ελληνική πραγματικότητα, θα πρέπει να γίνει έχοντας γνώση των νέων συσχετισμών δυνάμεων που θα δημιουργηθούν σε παγκόσμιο επίπεδο.

Υ.Γ.

Προς ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ και ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ

Όταν καλείτε διεθνώς καταξιωμένους έλληνες επιχειρηματίες (κάποιοι από αυτούς έχουν δικά τους μόνιμα προσωπικά γραφεία μέσα στα εργοστάσια κατασκευής αυτοκινήτων και μοτοσυκλετών της Ιαπωνίας) και δημοσιογράφους που η καθημερινότητά τους είναι να μιλούν με τους ανθρώπους που σχεδιάσουν/κατασκευάζουν αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες, καλό θα ήταν οι ομιλίες σας να είναι αντάξιες των γνώσεων του κοινού σας.

Στο video που ακολουθεί μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη την εκδήλωση και τις ομιλίες της κυρίας Αλεξάνδρας Σδούκου και του προέδρους της Νέα Δημοκρατίας κυρίου Κυριάκου Μητσοτάκη

https://bit.ly/MOTO_677

Επικαιρότητα

Έλλειψη πινακίδων κυκλοφορίας: Ο ΣΕΜΕ προειδοποιεί για αναστολή ταξινομήσεων και προτείνει λύσεις – Κάποιος να ξυπνήσει την κυβέρνηση

Ο ΣΕΜΕ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου προς ένα Κράτος που μοιάζει να βρίσκεται σε βαθύ ύπνο

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

13/3/2026

Την Παρασκευή 6 Μαρτίου γράφαμε ξανά για τη δυστοπία που έχει δημιουργηθεί γύρω από τον διαγωνισμό προμήθειας πινακίδων κυκλοφορίας οχημάτων από το Υπουργείο Μεταφορών, εντοπίζοντας το πρόβλημα στη διαμάχη δύο εταιρειών που ερίζουν για τη δουλειά και δυστυχώς αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ασχοληθήκαμε.

Το θέμα έχει εμφανιστεί επανειλημμένα και, παρότι θα έπρεπε λογικά να έχει βρεθεί μια οριστική λύση, φτάνουμε ξανά και ξανά στο ίδιο αδιέξοδο, το οποίο η κυβέρνηση προσπάθησε να ξεπεράσει με μια πολύ προσωρινή λύση: απευθείας αναθέσεις σε μικρές ποσότητες.

Το είχαμε ξαναγράψει τον Φλεβάρη και έναν μήνα μετά απλώς διαπιστώσαμε πως το όλο θέμα, όχι απλώς δεν είχε αντιμετωπιστεί, αλλά είχε εξαπλωθεί σε όλη τη χώρα καθώς έμποροι προσπαθούσαν να βρουν πινακίδες για να εξυπηρετήσουν τους πελάτες τους – που είχαν παραγγείλει και πληρώσει μοτοσυκλέτες που δεν μπορούσαν να παραλάβουν – καταφεύγοντας σε άλλες περιφέρειες της χώρας που δεν είχαν (ακόμη) ξεμείνει από πινακίδες.

Παρασκευή 13 Μαρτίου σήμερα, που γράφονται αυτές οι αράδες, κι ακόμη δεν έχει γίνει τίποτα πλην του να φτάσουμε κοντύτερα στο χείλος του γκρεμού, καθώς ο Σύνδεσμος Εισαγωγέων Μοτοσυκλετών Ελλάδος (ΣΕΜΕ) εξέδωσε δελτίο Τύπου με ημερομηνία 12 Μαρτίου 2026, στο οποίο ευθέως μιλά για “Επικείμενη αναστολή ταξινομήσεων δικύκλων λόγω εξάντλησης αποθεμάτων πινακίδων κυκλοφορίας.”

Το πρόβλημα περιγράφεται από τον ΣΕΜΕ με τα ίδια μελανά χρώματα:

“Το υφιστάμενο πρόβλημα εδράζεται σε διοικητικές αστοχίες κατά τη διαγωνιστική διαδικασία προμήθειας νέων πινακίδων, η οποία προσβλήθηκε νομικά, επιφέροντας εκ των πραγμάτων σημαντικές καθυστερήσεις στην ολοκλήρωσή της.

“Οι απευθείας αναθέσεις που προέκυψαν προσπάθησαν να καλύψουν το κενό χωρίς όμως να προσφέρεται οριστική λύση. Επιπροσθέτως, δεν κατέστη εφικτή ούτε η προσπάθεια της ΓΔΟΥ του Υπουργείου Μεταφορών για σχετικό αίτημα προς το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών με στόχο την απευθείας διαπραγμάτευση, καθώς όπως ενημερωθήκαμε, μισό μήνα μετά την κατάθεση του αιτήματος, απορρίφθηκε.

“Βάσει των υφιστάμενων δεδομένων, δημιουργείται ένα επιχειρησιακό κενό τουλάχιστον είκοσι (20) έως τριάντα (30) ημερών, κατά το οποίο η αγορά θα στερείται πλήρως του απαραίτητου υλικού. Προτάσεις του ΣΕΜΕ για την προσωρινή γεφύρωση του κενού, όπως η χρήση πινακίδων χωρίς ανακλαστική μεμβράνη, δεν προκρίθηκαν ελλείψει σχετικού νομοθετικού πλαισίου.

“Παράλληλα, μια ακόμη λύση που έχει προταθεί είναι εκείνη των προσωρινών αδειών κυκλοφορίας, η οποία δεν έχει λάβει μέχρι στιγμής την απαιτούμενη κανονιστική μορφή, ώστε να είναι άμεσα εφαρμόσιμη.”

Προς επίλυση του προβλήματος ο ΣΕΜΕ κάνει τρεις προτάσεις, μια για την άμεση κινητοποίηση της διαδικασίας και δύο για μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση αναλόγων καταστάσεων στο μέλλον.

Η άμεση θεσμοθέτηση Προσωρινών Αδειών είναι η πρόταση για να προχωρήσει τώρα η αγορά, ως μέτρο που μπορεί να αποφασιστεί και να θεσμοθετηθεί πριν καν φτάσουμε στην πλήρη παύση ταξινομήσεων, δηλαδή ουσιαστικά στην παύση της εμπορικής δραστηριότητας στον επαγγελματικό χώρο της Μοτοσυκλέτας.

Δεν θα ήταν καν η πρώτη φορά που θα εφαρμοζόταν μια προσωρινή λύση με τη μορφή χειρόγραφων πινακίδων και το επίσημο χαρτί της προσωρινής άδειας για ενδεχόμενο έλεγχο από την Αστυνομία στον δρόμο. Έχει ξαναγίνει, δεν είναι η κομψότερη λύση, αλλά τουλάχιστον δεν θα φτάναμε σε σημείο να κινδυνεύουν με λουκέτο επιχειρήσεις.

Άραγε, οι διαμάχες των προμηθευτών του υπουργείου κατέχουν υψηλότερη προτεραιότητα από την υγεία της ελληνικής αγοράς δικύκλων;

Οι άλλες δύο προτάσεις του ΣΕΜΕ δεν αφορούν τη σημερινή μέρα, αλλά κοιτούν προς την επόμενη φορά που θα δημιουργηθεί το ίδιο πρόβλημα. Κρίνοντας από το παρελθόν, μάλλον δεν θα ξαναργήσει η μέρα που θα επαναληφθεί.

Η πρώτη πρόταση μιλά για “αναπροσαρμογή προϋπολογισμού του νέου διαγωνισμού” με διπλασιασμό των σχετικών κονδυλίων και ποσοτήτων, προκειμένου να διασφαλιστεί η επάρκεια υλικού σε βάθος χρόνου, απορροφώντας πιθανές νομικές ή γραφειοκρατικές καθυστερήσεις.

Η δε δεύτερη αναφέρεται στην “αποκέντρωση του συστήματος διαχείρισης αποθεμάτων” εκχωρώντας την αρμοδιότητα στις Περιφερειακές Διευθύνσεις Μεταφορών καθώς έτσι “θα υπολογίζεται δυναμικά βάσει των τοπικών αναγκών και των αναμενόμενων ταξινομήσεων ανά περιφέρεια”.

Σωστές σκέψεις προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά άραγε απευθύνονται στα σωστά αυτιά; Ή μάλλον, υπάρχουν σωστά αυτιά σε θέσεις ευθύνης αυτή τη στιγμή; Διότι τα γεγονότα που εκτυλίσσονται επί αρκετούς μήνες τώρα μάλλον δείχνουν πως ουδείς ασχολείται σοβαρά με το θέμα στο επίπεδο λήψης αποφάσεων της κυβέρνησης. Απλά το κοιτούν να κυλά προς τον γκρεμό και δεν κάνουν απολύτως τίποτα.