Πριν λίγες ημέρες είχαμε στα χέρια μας τη γενική εικόνα της αγοράς των δικύκλων έως το τέλος Απριλίου, όπου το βασικό μήνυμα ήταν άκρως ενθαρρυντικό παρά την λογική και αναμενόμενη πτώση λόγω lockdown. Τώρα, ο Σ.Ε.Α.Α. μας έστειλε και τα αναλυτικά στοιχεία με τις εταιρείες και τα μοντέλα που αγόρασαν οι Έλληνες το πρώτο τετράμηνο του 2020. Συνολικά πουλήθηκαν 7.007 δίκυκλα, εκ των οποίων scooter ήταν τα 3.884, παπιά ήταν τα 1.702, μοτοσυκλέτες ήταν τα 1.290 και ATV ήταν τα 98 εξ αυτών.
Ενδιαφέρον έχουν και οι πωλήσεις ανά κατηγορία κυβισμού, όπου 2.551 δίκυκλα είχαν κινητήρες μεταξύ 50-125cc και τα περισσότερα από αυτά είναι παπιά. Στην επόμενη κατηγορία των 250-500cc είχαμε 1.543 ταξινομήσεις, ενώ στην κατηγορία των 250-500 κυβικών όπου είναι τα περισσότερα δημοφιλή μοντέλα των scooter, οι ταξινομήσεις έφτασαν τις 2.059. Στα πάνω από 750 κυβικά όπου είναι κυρίως οι μοτοσυκλέτες και κάποια ελάχιστα ATV, είχαμε 454 ταξινομήσεις. Στο σύνολο των 7.007 ταξινομήσεων υπάρχουν και 25 τρίτροχα και τετράτροχα οχήματα με ηλεκτρικούς κινητήρες ή μικρά αυτοκινητάκια που ταξινομούνται ως δίκυκλα από το Υπουργείο.
Σε επίπεδο εταιρειών, η SYM κρατά την πρώτη θέση με 1.649 ταξινομήσεις και την ακολουθεί η Honda με 1.117 και στην τρίτη θέση η Piaggio με 1.063. Δημοφιλέστερο δίκυκλο της ελληνικής αγοράς είναι το scooter SYM Symphony ST 200 με 467 πωλήσεις. Δεύτερο είναι το παπί Daytona DY 125 RS με 367 πωλήσεις και τρίτο το Yamaha Crypton S με 309 πωλήσεις. Στις μοτοσυκλέτες, οι δύο εκδόσεις του Yamaha Tracer 900 πούλησαν αθροιστικά 95 αντίτυπα. Ακολουθεί από κοντά το Honda CB500X με 90 πωλήσεις και τρίτο είναι το Zontes (Daytona) T310 με 79 πωλήσεις.
Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR
Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Από τον
Κώστα Γκαζή
4/3/2026
Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.
Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.
Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.
Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.
Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.
Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.
Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.
Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.
Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.
Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.
