Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.

Gigi Dall’Igna: "Αμφισβητήσιμη" η ποινή που στέρησε τη νίκη του Marc Marquez στο Sprint της Ταϊλάνδης

Ο Ιταλός τεχνικός διευθυντής της Ducati κάνει λόγο για ένα άτυχες Σαββατοκύριακο στο Buriram
gigi-dall-igna-ducati-corse-ge.jpg
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

5/3/2026

Ο Gigi Dall’Igna χαρακτήρισε ως "αμφισβητήσιμη" την ποινή που επιβλήθηκε στον Marc Marquez στο Sprint της Ταϊλάνδης, τονίζοντας ότι ο Ισπανός στάθηκε ιδιαίτερα άτυχος σε ένα δύσκολο ξεκίνημα της σεζόν για τη Ducati.

Η Ducati ξεκίνησε τη σεζόν του MotoGP 2026 με πολύ πιο δύσκολο τρόπο συγκριτικά με πέρυσι, όταν ο Marc Marquez είχε φύγει από το GP της Ταϊλάνδης με νίκες σε όλους τους αγώνες.

Έπειτα από μια δύσκολη προετοιμασία, με αποθεραπεία από τραυματισμό και τρεις πτώσεις στα χειμερινά τεστ, ο Marquez κατάφερε να ανασυνταχθεί και να διεκδικήσει την pole position απέναντι στον Marco Bezzecchi. Τελικά έχασε την πρώτη θέση εκκίνησης για μόλις 0,035 δευτερόλεπτα από τον αναβάτη της Aprilia.

Στον αγώνα Sprint, όταν ο Bezzecchi έπεσε ενώ προηγούνταν, ο Marquez βρέθηκε σε θέση να διεκδικεί τη νίκη. Ωστόσο ο Pedro Acosta πίεσε, με τους δύο αναβάτες να δίνουν σκληρή μάχη μέχρι τους τελευταίους γύρους.

Marquez Acosta

Στον προτελευταίο γύρο, ο Marquez πραγματοποίησε μια δυναμική προσπέραση που έβγαλε τον αναβάτη της KTM εκτός γραμμής. Οι αγωνοδίκες της FIM ανακοίνωσαν ποινή "παραχώρησης μίας θέσης" για τον Marquez περίπου 30 δευτερόλεπτα πριν από το τέλος του αγώνα.

Μια επανάληψη της μάχης τους στη στροφή 12 φαινόταν πιθανή, όμως ο Marquez αποκάλυψε ότι είδε την ειδοποίηση της ποινής μόλις στην τελευταία στροφή, όπου επιβράδυνε και άφησε τον Acosta να περάσει για να πάρει τη νίκη.

Την Κυριακή ακολούθησε ένα διαφορετικό δράμα για τον αναβάτη της Ducati. Ενώ κυνηγούσε τον Raul Fernandez για την τρίτη θέση του βάθρου, αντιμετώπισε πρόβλημα στη ζάντα του τροχού και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει.

Το περιστατικό αυτό έβαλε τέλος σε ένα εντυπωσιακό σερί της Ducati, καθώς για πρώτη φορά μετά από 88 συνεχόμενα Grand Prix της κορυφαίας κατηγορίας η ιταλική εταιρεία δεν κατάφερε να ανέβει στο βάθρο.

Μετά τον αγώνα ο γενικός διευθυντής της Ducati Corse, Gigi Dall’Igna, συνεχάρη τους αντιπάλους της ομάδας, τονίζοντας παράλληλα ότι η Ducati πρέπει να καλύψει γρήγορα τη διαφορά, χωρίς όμως πανικό.

"Αυτό το παγκόσμιο πρωτάθλημα διαφαίνεται απαιτητικό αλλά και συναρπαστικό, με τις προσδοκίες ήδη υψηλές για τις προκλήσεις που έρχονται," ανέφερε.

"Πρώτα απ’ όλα συγχαρητήρια στους αντιπάλους μας που επικράτησαν δίκαια. Η ανταγωνιστικότητά τους δεν μας εκπλήσσει, καθώς την είχαμε ήδη δει στο τέλος της περσινής σεζόν αλλά και στα χειμερινά τεστ."

Ο ίδιος επισήμανε επίσης ότι για πρώτη φορά μετά από 102 αγώνες η Ducati δεν βρέθηκε ούτε μέσα στην πρώτη πεντάδα, κάτι που δείχνει ότι η ομάδα πρέπει να μειώσει γρήγορα τη διαφορά από τον ανταγωνισμό.

"Τα στοιχεία δείχνουν ότι δεν καταφέραμε να ανέβουμε στο βάθρο μετά από 88 συνεχόμενους αγώνες και για πρώτη φορά μετά από 102 Grand Prix η εταιρεία απουσιάζει από την πρώτη πεντάδα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κλείσουμε το κενό γρήγορα, αλλά χωρίς να δημιουργήσουμε πανικό."

Ο Dall’Igna κατέληξε τονίζοντας ότι ο Marc Marquez έδειξε ωριμότητα και ψυχραιμία σε ένα δύσκολο Σαββατοκύριακο στο Buriram, χαρακτηρίζοντας μάλιστα την ποινή του Sprint "αμφισβητήσιμη".

"Με λίγα λόγια ήταν ένα Grand Prix που γνωρίζαμε ότι έπρεπε να διαχειριστούμε με εξυπνάδα. Aυτό ακριβώς έκανε και o Marc, βάζοντας όλο του το μυαλό και την καρδιά."

"Ωστόσο στάθηκε πραγματικά άτυχος, πρώτα στο Sprint, όπου μια αμφισβητήσιμη απόφαση των αγωνοδικών της FIM του στέρησε τη νίκη, και στη συνέχεια στον αγώνα της Κυριακής, όπου παρά τις δυσκολίες ένα βάθρο ήταν απολύτως εφικτό πριν αναγκαστεί να εγκαταλείψει."

Ο ομόσταυλος του στη Εργοστασιακή ομάδα της Ducati, Francesco Bagnaia, ξεκίνησε από τη 13η θέση στο grid αφού δεν κατάφερε να περάσει στο Q2 των κατατακτηρίων και τελικά τερμάτισε ένατος τόσο στο Sprint όσο και στον κυρίως αγώνα.