Moto2: Διαμορφώνεται το grid του 2020

Ποιοι μένουν ποιοι φεύγουν
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

4/9/2019

Από τη στιγμή που ένας αναβάτης θα μπει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ταχύτητας GP έχει έναν και μόνο σκοπό. Να γίνει πρωταθλητής της κορυφαίας κατηγορίας, τουλάχιστον μια φορά στην καριέρα του. Για να φτάσει όμως εκεί ξεκινά απ’ τα χαμηλά, τη Moto3 έπειτα περνά στη Moto2 και τέλος στα MotoGP. Πιο σπάνια υπάρχουν αναβάτες που προέρχονται από άλλα πρωταθλήματα, όπως ο Danilo Pettruci και τα Motul WSBK, αν και το συνηθέστερο είναι να συμβαίνει το αντίθετο.

Για το 2020, η μεσαία κατηγορία, η Moto2, θα έχει αρκετές αλλαγές στο grid, ενώ από πλευράς κατασκευαστών έκανε αίσθηση η απόφαση της ΚΤΜ να σταματήσει να συμμετέχει σε αυτή. Ως εκ τούτου, οι Red Bull KTM Ajo, American Racing KTM και Sama Qatar Angel Nieto Team, θα στραφούν σε κάποιο άλλο εργοστάσιο ώστε να τους παρέχει πλαίσιο για να αγωνιστούν. Να θυμίσουμε πως φέτος, η Triumph έκανε το ντεμπούτο της στη κατηγορία, έχοντας πάρει την θέση της Honda στην αποκλειστική διάθεση κινητήρων για τις ομάδες της Moto2. Οι κινητήρες βασίστηκαν σε αυτόν της Street Triple 765 RS και σχεδόν μετά από μια σεζόν, η Triumph εξαργυρώνει τη συμμετοχή της στο πρωτάθλημα παρουσιάζοντας μια Moto2 “Replica” Daytona 765 περιορισμένης παραγωγής.

Σχετικά με τους αναβάτες, οι μεταγραφές έχουν ήδη ξεκινήσει και μέχρι το τέλος της χρονιάς θα έχει καταλήξει η σύνθεση του grid για το 2020. Ο Alex Marquez, που ηγείται αυτή τη στιγμή της βαθμολογίας του πρωταθλήματος, θα παραμείνει άλλη μια σεζόν με την EG 0,0 Marc VDS  και έτσι σβήνουν τελείως οι φήμες που τον ήθελαν να μεταφέρεται από του χρόνου στη κορυφαία κατηγορία. Με τον Xavi Vierge να φεύγει απ’ την 0,0 Marc VDS και να πηγαίνει στην Petronas Spirnta Racing για το 2020, μένει μια κενή θέση στην ομάδα για να καλυφθεί. Ο Iker Lecuona θα πάρει τη θέση του Brad Binder στην Red Bull KTM Ajo, ο οποίος θα τρέξει στα MotoGP του χρόνου, ενώ το κενό που δημιουργείται στην American Racing KTM θα συμπληρωθεί από τον Marcos Ramirez που θα έρθει από τη Moto3. Αντίστοιχα, ο Aron Canet θα κάνει και αυτός το ντεμπούτο στη Moto2 από του χρόνου, φορώντας τα χρώματα της Sama Qatar Angel Nieto Team και το δεύτερο μέλος της ομάδας αναμένεται ακόμη να ανακοινωθεί. Η ομάδα αυτή τη στιγμή έχει για αναβάτες της τους Jake Dixon και Xavi Cardelus. Ο πρώτος από αυτούς έχει διετές συμβόλαιο με την ομάδα, ωστόσο το γεγονός ότι δεν έχει ανακοινωθεί ποιος θα είναι ο δεύτερος αναβάτης της Sama Qatar Angel Nieto Team για το 2020, ενισχύει το σενάριο πτης διακοπής του συμβολαίου του. Το ίδιο ισχύει και για τον Cardelus, που δεν υπάρχει ακόμη κάποια ενημέρωση απ’ τον ομάδα για το αν θα τον κρατήσει του χρόνου.

Υπάρχουν ακόμη αρκετές “ανοικτές” θέσεις στις ομάδες και μέχρι την έναρξη της επόμενης αγωνιστικής σεζόν θα έχουμε μια πλήρη εικόνα του grid για τη Moto2, που φέτος ήταν πιο “ζωντανή” από ποτέ χάρη στην Triumph και το νέο κινητήρα.

FlexBox HP40:

1. Augusto Fernandez

2. Lorenzo Baldassari

Speed UP:

1. Jorge Navarro

2. Fabio Di Giannantonio

Red Bull KTM Ajo (Θα αλλάξει προμηθευτή πλαισίου, καθώς η ΚΤΜ αποσύρεται απ’ τη μεσαία κατηγορία στο τέλος της φετινής σεζόν)

1. Iker Lecuona

2. Jorge Martin

ONEXOX TKKR SAG Team:

1. Tetsuta Nagashima

2. Remy Gardner

NTS RW Racing GP:

1. Bo Bendsneyder

2. Jesko Raffin

EG 0,0 Marc VDS:

1. Alex Marquez

2. Αναμένεται να επιβεβαιωθεί

American Racing KTM (Θα αλλάξει προμηθευτή πλαισίου, καθώς η ΚΤΜ αποσύρεται απ’ τη μεσαία κατηγορία στο τέλος της φετινής σεζόν)

1. Marcos Ramirez

2. Αναμένεται να επιβεβαιωθεί

Dynavolt Intact GP:

1. Marcel Schrötter

2. Αναμένεται να επιβεβαιωθεί

Italtrans Racing Team:

1. Enea Bastianini

2. Αναμένεται να επιβεβαιωθεί

Sama Qatar Angel Nieto Team (Θα αλλάξει προμηθευτή πλαισίου, καθώς η ΚΤΜ αποσύρεται απ’ τη μεσαία κατηγορία στο τέλος της φετινής σεζόν)

1. Aron Canet

2. Αναμένεται να επιβεβαιωθεί

SKY Racing Team VR46

1. Αναμένεται να επιβεβαιωθεί

2. Αναμένεται να επιβεβαιωθεί

Federal Oil Gresini Moto2:

1. Αναμένεται να επιβεβαιωθεί

Idemitsu Honda Team Asia:

1. Αναμένεται να επιβεβαιωθεί

2. Αναμένεται να επιβεβαιωθεί

Kiefer Racing:

1. Αναμένεται να επιβεβαιωθεί

MV Agusta Temporary Forward:

1. Αναμένεται να επιβεβαιωθεί

2. Αναμένεται να επιβεβαιωθεί

Petronas Sprinta Racing:

1. Αναμένεται να επιβεβαιωθεί

Tasca Racing Scuderia Moto2:

1. Αναμένεται να επιβεβαιωθεί

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.