MotoGP: Αλλαγές στους κανονισμούς για το 2021

Κίτρινες σημαίες, ποινές και wild card
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

25/11/2020

Στα πλαίσια της διάσκεψης που είχε η FIM, η Dorna, η IRTA και οι εκπρόσωποι των εργοστασιακών ομάδων, αποφασίστηκαν αλλαγές στους κανονισμούς για το 2021, που αφορούν τόσο τα MotoGP όσο και τις μικρότερες κατηγορίες Moto2 και Moto3.

Η σημαντικότερη όλων αφορά τις κίτρινες σημαίες, όπου από εδώ και στο εξής οι αναβάτες θα πρέπει να μειώνουν ταχύτητα και όχι μόνο να μην κάνουν προσπεράσεις και απλώς να έχουν τον νου τους. Επίσης πολύ σημαντικό είναι πως κατά την διάρκεια των ελεύθερων και χρονομετρημένων δοκιμαστικών, οι αναβάτες που θα υποχρεωθούν να διακόψουν τον γύρο τους λόγω κίτρινης σημαίας δεν θα τον χάνουν, αλλά ο γύρος αυτός θα ακυρώνεται και θα έχουν δικαίωμα για επιπλέον χρόνο μέσα στην πίστα.

Η δεύτερη αλλαγή των κανονισμών που αφορά τους αναβάτες, έχει να κάνει με την υπέρβαση του ορίου ταχύτητας μέσα στα pits, όπου η ποινή δεν θα είναι η υποχρεωτική διέλευση από το pit lane ξανά, αλλά θα γίνει δύο υποχρεωτικοί “μεγάλοι” γύροι από το κομμάτι επέκτασης της πίστας (2 x long lap penalty). Παραμένει όμως το δικαίωμα του αγωνοδίκη να επιβάλει αυστηρότερη ποινή αν κρίνει πως η παράβαση ήταν πολύ επικίνδυνη.

Οι άλλες δύο αλλαγές έχουν να κάνουν περισσότερο με την επιστροφή στην… κανονικότητα. Έτσι σταματά η απαγόρευση συμμετοχής αναβατών Wild Card που επιβλήθηκε φέτος λόγω της μικρής διάρκειας του πρωταθλήματος και από την επόμενη χρονιά θα μπορούν σε κάθε αγώνα να συμμετέχουν έως 2 αναβάτες με αγωνιστική άδεια Wild Card σε κάθε αγώνα και σε κάθε κατηγορία. Για την Moto2 και την Moto3 παραμένει ο περιορισμός, πως μόνο οι υπάρχουσες ομάδες των κατηγορών αυτών θα έχουν δικαίωμα να “προσκαλούν” αναβάτες Wild Card και όχι ανεξάρτητες ομάδες. Φυσικά το ίδιο ισχύει και για τα MotoGP, αλλά εκεί τα ποσά είναι τεράστια και οι μοτοσυκλέτες μετρημένες στα δάκτυλα και ανήκουν στις εργοστασιακές ομάδες, οπότε δεν υπάρχει ενδεχόμενο να εμφανιστεί ξαφνικά ένας άγνωστος από το πουθενά. Ούτε η Kawasaki δεν μπόρεσε να το κάνει, όταν ζήτησε να έχει μια wild card συμμετοχή ο Jonathan Rea με την εργοστασιακή ZX10RR.

Η τέταρτη αλλαγή που επικυρώθηκε σε αυτή τη σύσκεψη δεν είναι τόσο πολύ αλλαγή, όσο επισημοποίηση της πρακτικής να επιστρέφονται τα χρήματα των εγγυήσεων των ενστάσεων σε περίπτωση δικαίωσης και να κρατούνται από την FIM για να πηγαίνουν “σε καλό σκοπό”….

Τέλος, αποφάσισαν φέτος να μην ανακηρύξουν κανένα αγώνα ως “Best Grand Prix of 2020”, αναγνωρίζοντας πως όλες οι πίστες και οι αρμόδιες τοπικές υπηρεσίες που κατάφεραν να διοργανώσουν αγώνες φέτος αγγίζουν να πάρουν ένα βραβείο. Έτσι κάθε μία από τις δέκα πίστες που έκαναν αγώνα φέτος θα παραλάβουν το δικό τους ειδικό βραβείο. 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.