MotoGP: Διαζύγιο για Dorna και Clinica Mobile και στο βάθος Marquez

Παραμένει όμως στα Motul WSBK
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/10/2022

Για πρώτη φορά από τη δημιουργία της Clinica Mobile από τον Dr. Claudio Costa, πριν από 45 χρόνια, η κινητή ιατρική ομάδα των αγώνων δε θα βρίσκεται πλέον στα MotoGP. Τελείως ξαφνικά για τους ίδιους, η Dorna δεν ανανέωσε το συμβόλαιό τους και έτσι σταματούν από τα MotoGP στο τέλος αυτής της σεζόν. Ωστόσο η Clinica Mobile θα παραμείνει στα Motul WSBK.

Η απόφαση της Dorna, επαφίεται στην σύναψη συνεργασίας με έναν νέο όμιλο, με έδρα την Ισπανία, την Quironsalud. Η ισπανική εταιρεία αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους οργανισμούς υγείας της Ισπανίας, με περισσότερα από 150 κέντρα σε όλη την Ισπανία και πάνω από 60 χρόνια εμπειρίας στο χώρο. Ταυτόχρονα, από το 2019 μέχρι σήμερα, αποτελούσε το βασικό χορηγό της Clinica Mobile.

Η απόφαση έπιασε εξ απήνης την Clinica Mobile και το Dr. Michele Zasa, τον υπεύθυνο της κλινικής μετά την αποχώρηση του Dr. Costa, o οποίος επιβεβαίωσε την είδηση: «Δυστυχώς από την επόμενη χρονιά, δε θα είμαστε παρόντες στη νέα δομή του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος του MotoGP. Φυσικά, αυτό με εκπλήσσει, αλλά την ίδια στιγμή μου δίνει την ευκαιρία να επιμείνω σε ό,τι θετικό έχουμε καταφέρει τα τελευταία χρόνια, όταν ανέλαβα την Clinica Mobile μετά τη συνταξιοδότηση του Dr. Costa».

Η κλινική του Dr. Costa, αποτέλεσε μία από τις βασικότερες αιτίες βελτίωσης των δεδομένων ασφαλείας των αγώνων μοτοσυκλέτας. Οι 9 ιατροί και 24 φυσιοθεραπευτές που αποτελούν σήμερα την ομάδα της, είναι αυτοί που δίνουν τις πρώτες βοήθειες μέσα στην πίστα, τόσο στα MotoGP (μέχρι το τέλος της φετινής σεζόν) όσο και στα Motul WSBK, ενώ διατηρούν την ευθύνη για τον αναβάτη κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Είναι επίσης η ομάδα είναι που θα κρίνει αν μπορεί ένας αναβάτης να επιστρέψει στους αγώνες μετά τον τραυματισμό του.

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει εδώ, σε ένα εκτενές άρθρο που πρέπει να έχετε διαβάσει, το περιστατικό που υπήρξε καθοριστικό για την πορεία της Clinica Mobile και την καθιέρωση του Dr.  Claudio Costa, ως του γιατρού των MotoGP, ήταν η περίπτωση του Mick Doohan. O σοβαρός τραυματισμός του το 1992 στο Assen, λίγο έλλειψε να του στοιχίσει εκτός από την καριέρα του, το πόδι του. Το ατύχημά του, αποτέλεσε την αφορμή προκειμένου να αλλάξει η νομοθεσία των χωρών διεξαγωγής των αγώνων, ώστε ο πρώτος λόγος να ανήκει στον συνοδό θεράποντα ιατρό και όχι στον εκάστοτε ιατρό που θα αναλάβει την οποιαδήποτε περεταίρω θεραπεία σε οποιοδήποτε νοσοκομείο.

Ο λόγος του αθλίατρου μέχρι τότε, δεν είχε τη δέουσα αποδοχή από τους νοσοκομειακούς ιατρούς. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη, ο Dr.  Claudio Costa ακολούθησε διαφορετική διαδικασία από την ενδεδειγμένη στην περίπτωση του Doohan και πήρε από το νοσοκομείο και τον Schwantz.

Με 15 χρόνια εμπειρίας, εκείνη την εποχή, ήταν αυτός που κατάφερε να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες, ώστε όχι μόνο ο Doohan να συνεχίσει να έχει και τα δύο του πόδια, αλλά να καταφέρει να διεκδικήσει και πέντε Παγκόσμιους Τίτλους σε πέντε συνεχόμενα έτη, μετά το ατύχημά του! Το αποτέλεσμα του αυτό οδήγησε τον Dr. Costa να αποκτήσει τη φήμη του από μηχανής Θεού, καθώς και να εδραιώσει νέα δεδομένα για τους αθλίατρους και τη δυναμική της γνώμης τους στο εκάστοτε νοσοκομείο που μεταφέρονται οι αναβάτες μετά από ατύχημα.

Αυτός είναι και ο λόγος που μέχρι πρότινος βλέπαμε τον Dr. Xavier Mir, τον αντικαταστάτη ορθοπεδικό ιατρό του Dr. Costa, να είναι ο επιβλέπον ιατρός για κάθε αναβάτη, παρατηρώντας τη διαδικασία απομακρυσμένα απ’ όπου κι αν βρίσκεται, δίνοντας συμβουλές και φέροντας την τελική ευθύνη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Bradley Smith, ο οποίος έστειλε τις αξονικές του στον Dr. Mir, περιμένοντας τη δική του γνώμη προτού προχωρήσει σε κάποια απόφαση.

Ωστόσο, από τις αρχές της σεζόν του 2022, υπεύθυνος για τους σοβαρούς και οξείς τραυματισμούς τέθηκε ο Dr. Angel Charte ο οποίος ήδη υπαγόταν στον ισπανικό όμιλο υγείας Quironsalud, αντικαθιστώντας το Dr. Mir.

Δεν είναι μόνο οικονομικό το θέμα για την Dorna, καθώς σε μία πρώτη ανάγνωση θα συμπέρανε κανείς πως απλά θέλει να υποστηρίξει τον ισπανικό όμιλο. Η αλήθεια είναι πως είχε 45 χρόνια να κάνει κάτι τέτοιο. Στην πράξη έχουν υπάρξει αρκετές περιπτώσεις που η Dorna αισθάνεται πως τα πράγματα δεν πήγαν όπως θα έπρεπε με μία από αυτές να είναι η περίπτωση του Marquez.

Η ομάδα του Dr. Mir είχε κάνει το δεύτερο χειρουργείο στον Marquez που αντικατέστησε την πλάκα. Ο Dr.  Claudio Costa είχε τότε κάνει παρέμβαση με αρθρογραφία εξηγώντας πως η τακτική αυτή ήταν λάθος και δηλώνοντας απογοητευμένος που δεν ζητήθηκε η άποψή του! Όχι γενικά, ως συνταξιοδοτημένου γιατρού, αλλά ειδικά για τον Marquez για τον οποίο έχει γράψει βιβλίο!

Ναι ο Dr.  Claudio Costa έχει γράψει βιβλίο αθλητικής ιατρικής με εξώφυλλο τον Marquez. Η αποκατάσταση του Marquez και το τελικό χειρουργείο, το τέταρτο κατά σειρά, έγινε στις ΗΠΑ και αυτή ήταν μία μεγάλη ρήξη μεταξύ Dorna και Clinica Mobile, ρωγμές όμως υπήρχαν κι άλλες.

Αυτό βέβαια δεν μπορεί να αλλάξει την τεράστια τεχνογνωσία που έχει αποκτηθεί, ούτε και τον τρόπο που θα γίνονται από εδώ και πέρα τα πράγματα. Εκείνο που θα αλλάξει θα είναι ο πάροχος. Η Clinica Mobile αποτέλεσε για σχεδόν μισό αιώνα, μία καινοτομία για τα MotoGP. Ξεκινώντας, επίσημα, από το 1977 την εμπλοκή της με τους αγώνες και τη σωτηρία του Uncini, έναν αναβάτη που το 1983 έμελλε να του σώσει τη ζωή για δεύτερη φορά ο Dr. Claudio Marcelo Costa, ενώ είχε ήδη ανακηρυχθεί νεκρός από τα μεγάφωνα!  Ήταν το σημείο καμπής των αγώνων μοτοσυκλέτας – τόσο για τα MotoGP όσο και για τα Motul WSBK – καθώς πρόσφερε τη δυνατότητα απεξάρτησης των αγωνιζόμενων από το σύστημα υγείας κάθε χώρας που φιλοξενούσε αγώνα, θέτοντας νέα δεδομένα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για τους αγωνιζόμενους με συνεχή και αδιάκοπη εξέλιξη.

Από τότε μέχρι σήμερα, η Clinica Mobile, αποτελεί ένα μεγάλο και αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας των MotoGP, η οποία οδήγησε να έχουν αυτή τη στιγμή τα υψηλότερα στάνταρ ασφαλείας. Η διακοπή της συνεργασίας, αφαιρεί ένα από τα πιο εμβληματικά σημεία αναφοράς του κορυφαίου επιπέδου αγώνων. Η αρχική πληροφορία είναι πως ο νέος πάροχος θα αναλάβει αυτούσιο τον ειδικό εξοπλισμό, ας μην ξεχνάμε πως τα MotoGP είναι αερομεταφερόμενα, κι έτσι από πλευράς διαδικασιών τα πάντα θα μείνουν ίδια και από το 2023.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.