Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

20/9/2022

Η μόδα της αποκαθήλωσης των ειδώλων κινείται στην εποχή μας πιο γρήγορη από ποτέ, είναι μάλιστα εντονότερη από το ρυθμό της δημιουργίας τους, που επίσης είναι καταιγιστικός πιο γρήγορος και πιο επιπόλαιος από κάθε άλλη φορά. Είναι μόδα να πηγαίνεις αντίθετα στο κλίμα, είναι μόδα να λες «δεν μου αρέσει» κριτικάροντας το top τραγούδι στην λίστα του Top10 και να αφήνεις το μόνο μαύρο σημείο, μέσα στα υπόλοιπα λευκά. Άλλωστε ποιον θα διαβάσουν, εκείνον που λέει άλλο ένα μπράβο ή εκείνον που λέει το αντίθετο από όλους τους άλλους. Και κάπως έτσι τα σχόλια και η κριτική απέκτησαν μεγαλύτερη αξία από εκείνη που πραγματικά είχαν, την οποία και τάχιστα έχασαν πολύ πιο γρήγορα από ότι την απέκτησαν, όπως πλέον συμβαίνει, και μαζί τους συμπαρασύρουν και τις πλατφόρμες δημόσιου σχολιασμού, όχι όλα τα κοινωνικά δίκτυα αλλά κυρίως εκείνα που βασίζονται σε αυτό. Από το γενικό αυτό φαινόμενο δεν θα ξέφευγαν και τα αθλήματα της μοτοσυκλέτας. Είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα στο Trial, στο παγκόσμιο MX, στις κατηγορίες των MotoGP με τις οποίες ελάχιστοι ασχολούνται, εκτός κι αν γίνει καμιά καραμπόλα στην Moto3 που σχολιάζουν σίγουρα περισσότεροι από όσοι παρακολουθούν τον αγώνα της σε τακτική βάση και φυσικά το αποκορύφωμα είναι τα MotoGP. Για τον Takaaki Nakagami δεν έχει ασχοληθεί ποτέ κανείς, το λέω με λύπη γιατί είναι πολύ καλός αναβάτης, όπως άλλωστε κάθε ένας που έχει περάσει από εκεί. Αν τον είχε ρίξει άλλος αναβάτης θα είχε λάβει ακριβώς τον ίδιο βαθμό ευχών με αυτόν που έλαβε το 2020, δηλαδή πολύ λιγότερες.

Τι είχε συμβεί το 2020; Έπεσε στον πρώτο γύρο του Aragon ενώ ήταν πρώτος και ενώ ήταν ταχύτερος όλο το Σαββατοκύριακο σε μία περίοδο που δεν υπήρχαν φαβορί, πίσω του ήταν ο Morbidelli να φανταστείτε και ο Taka πήγαινε ολοταχώς για την πρώτη του νίκη. Ίδιος αγώνας, ίδια εποχή, αλλά τώρα τον έριξε ο Marquez οπότε δέχεται περισσότερη αγάπη από τότε που την χρειαζόταν και περισσότερο όμως, καθώς τότε ήταν δικό του το λάθος.

Και ο Marquez δεν είναι αμέτοχος σε όλο αυτό βέβαια, τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας με άσχημο τρόπο επάνω του, έκανε πολλά λάθη, έδειξε αντιαθλητικό τρόπο κατά το παρελθόν και μπλέχτηκε σε ένα πόλεμο οπαδών που θα μπορούσε να είχε αποφύγει! Ότι έγινε, έγινε όμως, κανείς δεν ξεχνά, όπως ακριβώς δεν ξεχνά κανείς και την περασμένη Κυριακή που εμφανίστηκε στον αγώνα ως κεραυνός. Η παρουσία του κράτησε λίγο και έκανε το μπαμ. Για το αν φταίει ή όχι έχουν χτυπηθεί πολλά πλήκτρα, ξοδεύτηκε πολύ ενέργεια στο πληκτρολόγιο. Για εμένα δεν έχει αλλάξει κάτι από το ρεπορτάζ του αγώνα που δημοσίευσα αμέσως μετά και ασπάζομαι τις δηλώσεις ενός ανθρώπου με τον οποίο σπάνια συμφωνώ, του Lin Jarvis, και μαζί και του Zarco. Στον οποίο έχω πει πως αν στο πρόσωπό του έδειχνε πως απολαμβάνει την ζωή ακριβώς όπως πράγματι το κάνει, ο κόσμος θα τον αγαπούσε και περισσότερο. Και οι δύο ονομάζουν αγωνιστικό συμβάν την επαφή με τον Quartararo γιατί ακριβώς αυτό ήταν και τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, ενώ υπάρχει μερίδιο ευθύνης του Marquez για την πτώση του Nakagami από την στιγμή που δεν σταμάτησε πιο πριν. Πολύ χοντρικά έτσι είναι και θα επεκταθούμε και περισσότερο, ας μείνουμε στις αντιδράσεις που δεν είναι ίσες, πάντα και παντού.

Διότι όταν ο Nakagami έριξε τον Bagnaia και τον Rins στην εκκίνηση στην Βαρκελώνη από άκρως επιθετική κίνηση, κανείς δεν ήταν τόσο επικριτικός, διότι πολύ απλά δεν είναι της μόδας να πυροβολείς τον Nakagami. Και δεν έγινε παλιά να μην το θυμάται κανείς, ήταν μόλις τον περασμένο Ιούνιο!

Για όσους λένε πως ο Marquez ήταν επιθετικός στην εκκίνηση και πως ρίσκαρε με κρύα ελαστικά ενώ δεν είχε τίποτα να κερδίσει, να τους θυμίσω πως δεν μιλάμε για σκάκι και όσοι αγώνες μοτοσυκλέτας έχουν στηριχθεί στην στρατηγική, είναι και οι πιο βαρετοί, αν μπορεί βέβαια να παρακολουθεί κανείς τους αναβάτες αυτούς να οδηγούν και να βαριέται, που το θεωρώ πρακτικά αδύνατο. Σε κάθε περίπτωση είναι ο Binder που κάνει μία Φανταστική εκκίνηση και με τον Marquez να ακολουθεί. Έχουν μπροστά τους το πεδίο ελεύθερο, έχουν βρει ανοικτό δρόμο που συμβαίνει σπάνια και τρώνε πέντε θέσεις που θα ήταν γελοίο να μην το κάνουν. «Ένας από τους τρεις καλύτερος αναβάτες του κόσμου», όπως χαρακτήρισε ο Aleix Espargaro τον Binder τοποθετώντας τον πάνω από τον ίδιο και ο 8 φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, βρήκαν τον δρόμο ελεύθερο και επιτάχυναν. Αλίμονο αν δεν τον έκαναν! Στην στροφή πέτυχαν τον Quartararo που έχει κάθε λόγο να μην ρισκάρει, αλλά ταυτόχρονα δεν έκανε και καλή εκκίνηση. Μία εκκίνηση που θες να προστατέψεις την θέση σου και δεν περνάς ούτε την Aprilia, δεν είναι καλή, πόσο μάλιστα όταν χάνεις από την ΚΤΜ. Ο Binder είναι πιο επιθετικός στην είσοδο της πρώτης στροφής, αλλά επειδή δεν έριξε κανέναν, δεν τον σχολιάζει και κανείς. Μπαίνει μπροστά στον Quartararo και ο Marquez τον περνά αμέσως μετά, ενώ η συνέχεια είναι ήδη γραμμένη ως προς το τι συνέβη και καμία πλευρά, ούτε και της Yamaha που της καταστράφηκε ο αγώνας, δεν έχει διαφωνία. Στο αν έχει βαθμό ευθύνης ο Quartararo επειδή κόλλησε στον Marquez, επίσης δεν θα συμφωνήσω. Δεν κόλλησε στον Remy Gardner που φέτος τον πατάνε έξω από την ομάδα με τελείως άσχημο τρόπο. Δεν αφήνεις περιθώριο όταν μπροστά σου είναι αναβάτης σαν τον Marquez και όταν έχεις στόχο να μην αφήσεις τις Ducati να ξεφύγουν. Αλίμονο αν κι αυτός οδηγούσε «προσεκτικά», σταματήστε να σκέφτεστε με κανόνες κυνηγητού σε επαρχιακό δρόμο. Ο Quartararo έκανε ότι έπρεπε στην έξοδο. Και φυσικά ούτε και ο Marquez ήθελε να χάσει πρόσφυση από το πίσω ελαστικό, όπως επίσης δεν γινόταν να προβλέψει πως μπροστά δεν θα είχε τον χώρο που έπρεπε, θα έπρεπε να βγει εκτός γραμμής και στην κίνηση αυτή να χάσει πρόσφυση.

Ένα τελευταίο για το «ρίσκο»: Ποιος βγαίνει πρώτος κάθε φορά που βρέχει; Σε κάθε βρόχινο αγώνα ποιοι αναβάτες ξεχωρίζουν; Εκείνοι που έχουν λιγότερα να χάσουν, εκείνοι παίρνουν και το ρίσκο κρατώντας υψηλότερο ρυθμό. Έχουμε δει τον Miller να κερδίζει στο Assen πολύ καιρό πριν βρεθεί σε πορεία για την πόρτα του εργοστασίου, έχουμε δει ακόμη και τον Lecuona να οδηγεί μπροστά, γιατί πολύ απλά το διακύβευμα είναι διαφορετικό όταν δεν κυνηγάς το πρωτάθλημα αλλά μία θέση στο βάθρο εκείνης της ημέρας! Είναι τόσο απλό. Ταυτόχρονα όμως είναι και λάθος επιλογή για εκείνον που έχει φύγει 120 μέρες από τους αγώνες να θέλει να οδηγήσει σαν να μην έλειψε μία μέρα. Ούτε στους νεανικούς έρωτες δεν γίνονται αυτά, να μην χαθεί ούτε μέρα. Αμφότερα ανθρώπινα, μπορείτε να πείτε.

Το πραγματικό λάθος του Marquez έγινε μετά όχι στην επαφή με τον Quartararo και ήταν να συνεχίσει να παλεύει ενώ έχει χαθεί η ευκαιρία για την συνέχεια του αγώνα. Ναι δεν γινόταν να ξέρει ότι ένα κομμάτι από το φαίρινγκ έχει σφηνωθεί στην μοτοσυκλέτα του, ούτε το τι θα γινόταν μόλις έβαζε το holeshot αλλά ήξερε πως κάτι δεν ήταν σωστό πριν βρεθεί στην πορεία για την corkscrew και θα έπρεπε να δώσει τόπο. Συγχαρητήρια στον Zarco για την τοποθέτησή του λοιπόν, με την οποία προφανώς και για τρίτη φορά, συμφωνώ. Επίσης ο Zarco είχε επιπλήξει τον Nakagami στην Βαρκελώνη να σας θυμίσω και έχει λόγο να το κάνει αυτό, να είναι δηλαδή ο πρώτος επικριτής γιατί όλοι μαζί οι υπόλοιποι τον έχουν επιπλήξει αρκετές φορές για το ρίσκο που πήρε και τους ξάπλωσε, ήταν δηλαδή ο πρώτος στόχος, όχι πολύ πίσω από το σήμερα.

Ο Marquez ήθελε να κάνει το μπαμ, να κάνει την μεγάλη διαφορά με τον πρώτο αγώνα της επιστροφής και να στρέψει τα βλέμματα επάνω του, το χρωστούσε και στην Honda που περνά την χειρότερη φάση της από κάθε άλλη φορά. Τον αντίκτυπο σίγουρα τον πέτυχε, τα βλέμματα σίγουρα τα τράβηξε αλλά για άλλη μία φορά, όχι με τον σωστό τρόπο.

Στον αντίποδα, η Ducati περνά μία από τις καλύτερες φάσεις της που θα γίνει τέλεια και ιστορική, αν πάρει το πρωτάθλημα αναβατών. Διότι μόλις κέρδισε το κατασκευαστών. Κι εδώ διαβάζω για πλήθος μοτοσυκλετών, για τα λεφτά που έριξε, γιατί να έχουν περισσότερες μοτοσυκλέτες κτλ, που είναι όλα αστεία για τον απλούστατο λόγο: Έχουν καλύτερη μοτοσυκλέτα, δεν έχει σημασία πόσες έχουν ρίξει εκεί μέσα, το αξίζουν όσο και αν δεν θέλει κανείς να το πιστέψει. Από εκεί και πέρα θα μπορούσε κανείς να επικαλεστεί αδικία αν το κέρδιζαν με μία μικρή διαφορά πόντων, ώστε να προσπαθήσει να επιχειρηματολογήσει σχετικά με το πλήθος και όχι -προσέξτε- τώρα που είναι χαοτική η διαφορά! Και πάλι βέβαια αυτός ο κάποιος δεν θα είχε δίκιο καθώς όλα είναι ανοικτά για όλους, κανείς δεν κλείδωσε κάποιον κατασκευαστή στις συμμετοχές, ενώ η Ducati είναι βιοτεχνία μπροστά στην Yamaha. Όπως σας το έγραψα, βιοτεχνία. Θα σας πουν ακριβώς το ίδιο και οι ίδιοι. Η Yamaha έχει εργοστάσια σε όλο τον κόσμο και πουλά μόνο στην Ασία μερικά εκατομμύρια δίκυκλα μικρού κυβισμού, ενώ και στην Ευρωπαϊκή αγορά έχει μεγαλύτερο ποσοστό. Αν ήθελαν, είχαν τους πόρους να τα βάλουν με την Ducati. Για αυτό άλλωστε και αξίζει συγχαρητήρια η Aprilia, που με λιγότερες μοτοσυκλέτες από την Yamaha είχε την ίδια βαθμολογία στο κατασκευαστών! Αν είναι να μιλάτε για πλήθος μοτοσυκλετών που κάνει την διαφορά, πιάστε αυτό το παράδειγμα! Για εμένα η Aprilia είναι ο Δαβίδ, είναι ο νέος που τα βάζει με όλους. Ναι υπάρχουν οι τεράστιες πλάτες της Piaggio, αλλά η Aprilia δεν απορροφά πόρους από εκεί. Μακάρι να το έκανε.

Όπως είπα και για τις ώρες που μεσολάβησαν από τον αγώνα έως τώρα, δεν αλλάζουν πολλά από το ρεπορτάζ, ακόμη και ο τραυματισμός του Quartararo έγινε από την μοτοσυκλέτα του και όχι στην σύγκρουση με το σκούτερ που ακολούθησε και η οποία δεν έγινε γνωστή παρά αργότερα. Ο Quartararo αρνήθηκε να ανέβει σε ασθενοφόρο και προτίμησε να φύγει με το σκούτερ, φορώντας το κράνος σε μία σπάνια στιγμή καθώς αυτό δεν συμβαίνει συχνά, συνήθως καβαλούν ξεκράνωτοι. Όχι με βάση την ελληνική νοοτροπία, καθώς κανείς από αυτούς δεν οδηγεί στον δρόμο. Ακόμη και εκείνος -το καλύτερο παιδί- που όμως δεν είχα αποφύγει τον σκόπελο και είχε προλάβει να χαρακτηριστεί ως ο πιο επικίνδυνος, πριν σκοτωθεί: Είχα ρωτήσει τον Simoncelli αν οδηγεί στον δρόμο, κι αν του το ζητάει η κοπελιά του και μου είπε όχι «γιατί είναι πολύ επικίνδυνο». Στο μεταξύ με είχε μόλις περάσει μέσα στην πίστα από το εσωτερικό κερμπ την ώρα που εγώ ήμουν πάνω στο κερμπ, οπότε είχε πατήσει εκτός πίστας κάνοντας το εσάκι ευθεία, μέχρι που μία σειρά πιο παλαιότερων -τότε- Άγγλων και Γερμανών δημοσιογράφων, πήγαν και ζήτησαν από την Dunlop που μας είχε προσκαλέσει, να τον βγάλουν έξω πριν σκοτωθεί κανείς. Το θέμα της πίστας λοιπόν είναι ολότελα διαφορετικό για αυτούς και το να μην φορούν κράνος πάνω στο σκούτερ για τα paddock, το έχουν αντίστοιχο με το να περπατούν στο σαλόνι τους.

Μόνο που το σαλόνι τις ημέρες αυτές είναι γεμάτο με ένα σωρό άσχετο κόσμο, ενώ και η λέξη «σαλόνι» δεν περιγράφει ακριβώς την τεράστια ακαταστασία που επικρατεί. Οι βοηθητικοί δρόμοι είναι χωματόδρομοι που γλιστράνε ακόμη και αν φαίνονται καλυμμένοι από άσφαλτο. Είναι εύκολο να πέσεις αν τους δεις σαν κάτι άλλο από χαλικόδρομους, πόσο μάλλον όταν έχουν περισσότερη κίνηση και από την πλατεία Συντάγματος και όλοι μαζί όσοι είναι εκεί, βιάζονται και οδηγούν αγχωμένοι. Τα ατυχήματα είναι περισσότερα από αυτό που μαθαίνεται, γιατί σπάνια υπάρχει μία κάμερα ή κουβαλούν έναν αναβάτη για να το μάθουμε.

Διπλά τυχερός ο Quartararo λοιπόν, μία που άνοιξε η φόρμα του και μία που συγκρούστηκε με άλλο σκούτερ. Είναι στο μεταξύ η δεύτερη φορά που ανοίγει η φόρμα του. Την πρώτη, πέρσι, ήθελε να αναδιάταξει το προστατευτικό αλλά δεν τα κατάφερε να την ξανά κλείσει, οπότε το αφαίρεσε τελείως πετώντας το στην πίστα και τιμωρήθηκε για αυτό. Τώρα η άποψη είναι πως το φερμουάρ σκίστηκε όταν η μοτοσυκλέτα βρέθηκε στο στήθος του και μαζί χάθηκε και το προστατευτικό, οπότε αμέσως μετά βρέθηκε σε επαφή με την άσφαλτο αποκτώντας εγκαύματα τριβής, ευτυχώς όχι σοβαρά. Σε κάθε περίπτωση η Alpinestars έχει μαζί του περισσότερη δυσφήμιση από διαφήμιση τον τελευταίο καιρό.

Με τον Quartararo εκτός αγώνα, ο Bagnaia μπορεί να νιώθει πως υπάρχει μία ισορροπία στον κόσμο γιατί δεν είναι μόνο αυτός άτυχος και έχει την ευκαιρία να επεκτείνει το σερί νικών, που είναι ένα κανονικό ρεκόρ για την Ducati. Ο μαγικός κόσμος των συμπτώσεων των MotoGP, αρέσκεται στις επαναλήψεις μέσω καθρέφτη, οπότε έχουμε το ίδιο σκηνικό με τον προηγούμενο αγώνα, αλλά την αντίθετη κατάληξη. Μαζί σπάει και η αμφιβολία για το αν υπάρχουν εσωτερικές οδηγίες, όπου και εδώ θα πιστέψω τον Zarco που είπε μετά τον προηγούμενο αγώνα πως κανείς δεν μπορεί να σου στερήσει την νίκη, αλλά αν παλεύεις για τις πίσω θέσεις εκτός βάθρου και μπορείς να δώσεις έναν βαθμό σε εκείνον που πάει για το πρωτάθλημα τότε ναι, ας το κάνεις. Θεωρώ πάντως πως μετά από εδώ μπορεί να υπάρξουν εσωτερικές οδηγίες, μετά, δηλαδή από εδώ και πέρα. Ώστε σε περίπτωση που τα πράγματα φτάσουν να είναι οριακά ανάμεσα στους δύο, να μην στερηθούν άλλους πόντους στο κυνήγι του πρωταθλήματος. Είμαι βέβαιος πως στο υψηλό σκαλί η κίνηση του Bastianini δεν άρεσε. Έτσι κι αλλιώς η νίκη του δεν επιβεβαιώνει την επιλογή τους για την οποία δεν έχουν αμφιβολίες. Από την άλλη θα έπρεπε να είχαν αμφιβολίες αν δεν ορμούσε για την νίκη, γιατί τότε δεν θα είχε την στόφα του πρωταθλητή που απαιτεί η πρώτη γραμμή. Προφανώς και δεν ήταν λάθος, προφανώς και αυτό έπρεπε να κάνει, προφανέστατα και θα τραβάνε τα μαλλιά τους στα γραφεία, αν ο Bagnaia χάσει το πρωτάθλημα από τον Quartararo για πέντε πόντους. Κατά τ’ άλλα θα ακούσουμε πως δεν υπάρχει και θέαμα στα MotoGP…

Θέλω λίγο να σταθείτε στους χρόνους που έκαναν οι δύο τους χτίζοντας μία τεράστια διαφορά από το επόμενο γκρουπ που ακολουθούσε για να καταλάβετε πόσο συναρπαστικά είναι τα πράγματα. Ο Bastianini και ο Bagnaia γυρνούσαν στον ίδιο χρόνο τόσο στην αρχή όσο και στο τέλος! Επειδή αρκετός κόσμος ξεχνά, πέρσι στο Aragon ο Bagnaia κυνηγούσε τον Marquez και έκανε στους πρώτους γύρους ακριβώς τον ίδιο χρόνο που είχε φέτος στους τελευταίους! Αντιλαμβανόμαστε την κόψη του ξυραφιού που βρέθηκαν αυτές οι δύο Ducati, όπως επίσης και το μέγεθος της βελτίωσής τους; Διότι δεν είναι ο καιρός, δεν είναι τα λάστιχα, όλοι οι υπόλοιποι είχαν την ίδια μείωση χρόνου στους είκοσι και βάλε γύρους, όπως είχαν και πέρσι! Μόνο ο Bagnaia και ο Bastianini έμειναν εκεί για τόσους γύρους!

Ο Binder δεν τα κατάφερε να κρατήσει το λάστιχό του για τόσο. Έριξε το φταίξιμο στην επίθεση της εκκίνησης και πως εκεί έχασε μπόλικο ελαστικό, όμως η αλήθεια είναι πως τα ηλεκτρονικά της Ducati, μαζί με το συνολικό στήσιμο φυσικά, είναι -πλέον- πολύ ανώτερα. Και γιατί δεν τα κατάφερε και ο Miller το ίδιο; Διότι η απάντηση δεν είναι μόνο στα ηλεκτρονικά της Ducati, είναι απλά ένας παράγοντας στην εξίσωση που έλυσαν οι δύο πρώτοι. Στο μεταξύ η μοτοσυκλέτα του Bastianini είναι αντίστοιχη με αυτή που είχε ο Bagnaia πέρσι, κι αυτό προς επίρρωση του παραπάνω, καθώς η εξέλιξη είναι και των αναβατών όχι μόνο του εργοστασίου. Για αυτούς τους λόγους ήταν ένα φανταστικός αγώνας για τον οποίο ακόμη συζητάμε, δύο ημέρες μετά και μακάρι να είχε συμβεί αυτό χωρίς τις πτώσεις και το χειρουργείο που τελικά έκανε ο Nakagami.