MotoGP Sachsenring: Νίκη Bagnaia με ανατροπή και δύο Marquez στο βάθρο!

Η πρώτη φορά από το 1997 δύο αδέρφια στο βάθρο
MotoGP Sachsenring: Νίκη Bagnaia με ανατροπή και δύο Marquez στο βάθρο!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

7/7/2024

Μία σημαντική νίκη πήρε ο Bagnaia σήμερα εν όψη της θερινής διακοπής και της κούρσας του πρωταθλήματος, μετά το λάθος του Martin που ταυτόχρονα επέτρεψε στους δύο Marquez να ανέβουν μαζί στο βάθρο.

Δεν είναι κάτι που δεν έχει ξανά κάνει ο Martin, το λάθος από την κορυφή και σήμερα του κοστίζει αρκετά καθώς κρατούσε επάξια την πρώτη θέση όντας ο καλύτερος αναβάτης της ημέρας. Ήταν κάτι που έπρεπε να είχε αποφύγει καθώς η πίεση από τον Bagnaia δεν θα συνέχιζε μέχρι το τέλος του αγώνα που έτσι και αλλιώς δεν ήταν μακριά. Υπήρχε το παράθυρο να τον αφήσει να πλησιάσει περισσότερο και να παλέψουν μέχρι το τέλος από το να ρισκάρει την πτώση η οποία και τελικά του στέρησε πολύτιμους βαθμούς.

Η εκκίνηση πήγε επίσης καλύτερα για τον Martin που ήξερε πλέον από εχθές τι να μην επαναλάβει και έτσι ο Bagnaia δεν βρέθηκε εμπρός με τον Oliveira να παίρνει την δεύτερη θέση. Αντιθέτως ο Raul Fernandez δεν ήταν ούτε στην αρχή ανταγωνιστικός και έτσι κατέληξε εκτός πεντάδας από την πρώτη στιγμή χάνοντας και άλλες θέσεις γρήγορα, σε αντίθεση με εχθές που τις έχασε λιγότερο άμεσα. Τρίτος ο Bagnaia και πίσω του ο Morbidelli κάνοντας την πρώτη έκπληξη, η επόμενη θα ερχόταν λίγο αργότερα.

Ο Alex Marquez έκλεινε την πεντάδα της εκκίνησης με τα βλέμματα να επικεντρώνονται στους τρεις πρώτους. Πολύ γρήγορα ο Bagnaia πέρασε τον Oliveria και πίσω του βρέθηκε ο Morbidelli που με μία επιθετική αλλά καθαρή κίνηση στον Alex Marquez είχε βάλει πλώρη για το βάθρο εστιάζοντας στην Aprilia.

Πριν τελειώσει ο δεύτερος γύρος ο Bagnaia περνά τον Martin με μία πολύ καλή κίνηση και ταυτόχρονα ο Morbidelli περνά τον Oliveira.

Στους επόμενους γύρους ο Morbidelli πιέζει τον Martin και η επόμενη θεαματική στιγμή για όλο το γκρουπ των πρώτων έρχεται στον 5ο γύρο όταν ο Alex Marquez περνά τον Oliveira και λίγες στροφές αργότερα ο Marc Marquez περνά την ίδια μοτοσυκλέτα με τον Raul Fernandez αναβάτη, σκαρφαλώνοντας από θέση και οι δύο της Gresini.

Ο Vinales ήταν βέβαιο πως θα καθυστερούσε την άνοδο του Marc Marquez αλλά τελικά δεν χρειάστηκε να παλέψουν καθώς έκανε ένα λάθος που τον οδήγησε στην αμμοπαγίδα γλιτώνοντας οριακά την πτώση. Ο Oliveira αντίστροφα πάλεψε περισσότερο με τον Alex Marquez χωρίς να καταφέρει να επικρατήσει έναντι της Ducati. Ο Marc Marquez έχει τον ρυθμό για να κινηθεί εμπρός και σιγά – σιγά κλείνει την ψαλίδα έχοντας πλέον στόχο τον Oliveira.

Η επόμενη μεγάλη στιγμή είναι στην αρχή του ένατου γύρου, στην πρώτη στροφή μετά την μεγάλη ευθεία όπου ο Morbidelli περνά τον Bagnaia και για πρώτη φορά βλέπουμε τις δύο Pramac να οδηγούν τον αγώνα!

Το άστρο του Morbidelli που σταμάτησε να λάμπει μαζί με της Yamaha είχε πλέον ξεχαστεί, ωστόσο στους τελευταίους αγώνες που βρίσκεται ολοένα και πιο συχνά κοντά ή εντός της πεντάδας, η θέση του στο στερέωμα ήταν και πάλι δηλωμένη. Όπως τόνισε και ο ίδιος παλαιότερα, χρειάζεται περισσότερο χρόνο προσαρμογής από άλλους και ίσως ο χρόνος του να είναι από εδώ και πέρα, παρότι η πρόοδός του μπορεί να χαθεί από την επόμενη χρονιά…

Μέχρι την μέση του αγώνα ο Alex Marquez πιέζει τον Bagnaia οδηγώντας κολλητά και έτοιμος να κάνει μία επίθεση για την οποία ποτέ δεν του έδωσε την ευκαιρία ο εργοστασιακός αναβάτης της Ducati, μέχρι να φτάσουμε ακριβώς στην μέση του αγώνα.

Τότε ήταν που ο Bagnaia πέρασε και πάλι τον Morbidelli που από εκείνο το σημείο και μετά οδηγούσε πλέον σε ρυθμό στο όριο της πεντάδας και όχι για την τελευταία θέση του βάθρου που εκείνη την στιγμή διεκδικούσε ήδη ο Alex Marquez.

Αμέσως μετά και ο Marc Marquez θα περνούσε τον Oliveira αφήνοντάς τον να παλέψει με τον Bastianini, τον τελευταίο οδηγό από όσους ακολουθούσαν σε μικρή απόσταση, καθώς πιο πίσω ήταν το χάος με μόνο αναβάτη μετά και την ατυχία του Di Giannontonio που θα έπρεπε να ήταν πιο μπροστά, να είναι ο Acosta. Κι αυτός όμως είχε την δική του άτυχη στιγμή ακουμπώντας και χάνοντας χρόνο, χωρίς όμως εξ αρχής στο Sachsenring να είναι ανταγωνιστικός.

Θέμα χρόνου να πλησιάσει ο μεγάλος Marquez τον μικρό καθώς οδηγεί σε καλύτερο ρυθμό αλλά στο μεταξύ ο Alex βάζει ανάμεσά τους τον Morbidelli. Ο Bastianini έχει επίσης περάσει τον Oliveira ενώ ο Morbidelli ξεκάθαρα κόβει χρόνο από τον Marc Marquez. Στο καλύτερο σημείο για προσπέραση φαίνεται ξεκάθαρα πως η μοτοσυκλέτα του Marc Marquez είναι κατώτερη από δύναμη καθώς δυσκολεύεται να τον περάσει, με τον ίδιο τρόπο που λίγο αργότερα θα καταφέρει ο Bastianini και οι δύο τους θα αρχίσουν να παλεύουν.

Μέχρι να φτάσουμε εκεί όμως, έπρεπε πρώτα να δούμε την πιο αγχώδη στιγμή του αγώνα καθώς στην πρώτη στροφή του 22ου από τους 30 γύρους, ο Mοrbidelli που έτσι και αλλιώς κρατούσε πιο ανοικτή γραμμή εισόδου, κάνει το λάθος στα πολύ δυνατά φρένα και ανοίγει ακόμη περισσότερο. Ο Marc Marquez συνεχίζει στην δική του χωρίς να έχει καμία εικόνα στα αριστερά του, στο εξωτερικό της στροφής όπου ο Morbidelli έχει κάνει την κίνηση να ανακτήσει την θέση του, εκεί ακριβώς που είναι ο Marc Marquez εκείνη την στιγμή. Η αναπόφευκτη σύγκρουση μεταξύ τους κάνει τον Marquez να παλεύει να μείνει στη σέλα και σπάει την ζελατίνα της Gresini με τον Bastianini να είναι σε πλεονεκτική θέση κάνοντας την επίθεσή του. Για τον επόμενο γύρο ο Marc Marquez αποκρούει τον Bastianini πριν ετοιμαστεί κατάλληλα για τον Morbidelli που η διαφορά τους φαίνεται όταν τον περνά και αμέσως δημιουργεί μία διαφορά.

Είναι πλέον αργά για οποιαδήποτε αλλαγή θέσεων εμπρός, πλην από τον Basianini που ξεκάθαρα θα περάσει και εκείνος τον Morbidelli και του Marc Marquez που γυρίζει μισό δευτερόλεπτο πιο γρήγορα από τον αδερφό του ψαλιδίζοντας σε δύο γύρους την διαφορά που είχε φτάσει το 1,5 δευτερόλεπτο.

Όσο ο Bastianini παλεύει πολύ έντονα αλλά καθαρά με τον Morbidelli, η άλλη εργοστασιακή Ducati κυνηγά την άλλη Pramac. Η διαφορά ασφαλείας του Martin ψαλιδίζεται από έναν Bagnaia που έχει βάλει στόχο να παλέψει στην καρό σημαία κάνοντας μία μεγάλη προσπάθεια, όπως θα πει αργότερα, καθώς το εμπρός ελαστικό βρισκόταν στο όριο. Ο ρυθμός τους εμπρός είναι πολύ γρήγορος για το τέλος των 30 γύρων που βρισκόμαστε και αυτό που λέει ο Bagnaia είναι κάτι που όλοι το έβλεπαν ήδη, χωρίς όμως να θέλει κανείς να προβλέψει το λάθος του Martin.

Στην αρχή του 29ου γύρου, στην ίδια αυτή απαιτητική στροφή με τα έντονα φρένα και μόλις δύο γύρους πριν το τέλος, ο Martin κάνει το λάθος και σημειώνει την καταστροφική για το πρωτάθλημα πτώση. Αν έμενε εμπρός δεν ήταν καθόλου σίγουρο πως ο Bagnaia θα έφτανε εγκαίρως σε θέση επίθεσης ή πως θα τα κατάφερνε κιόλας αλλά σίγουρα θα είχαμε περισσότερο θέαμα να απολαύσουμε. Αντιθέτως την ίδια στιγμή ο Marc Marquez περνούσε τον αδερφό του Alex σε μία κίνηση που όλοι έβλεπαν να έρχεται και έτσι το βάθρο κλείδωνε με τις δύο Gresini στην 2η και 3η θέση. Πάνω από 4 δευτερόλεπτα εμπρός και με απόσταση ασφαλείας από τον Bastianini πίσω, καμία αλλά αλλαγή δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς λάθος.

Οι δύο Marquez πανηγυρίζουν αγκαλιασμένοι το αποτέλεσμα καθώς κάνουν κάτι που μέχρι στιγμής είχαν πετύχει τα αδέρφια Aoki το 1997 στην Imola όταν τερμάτισαν πίσω από τον Doohan, δεύτερος ο Nobuatsu και τρίτος ο Takuma. Δεν θα ήταν τόσο τυχεροί από πλευράς υγείας, όλοι οι Aoki αλλά αυτό είναι μία παλιά πλέον ιστορία. Οι δύο Marquez πέτυχαν σήμερα κάτι σπάνιο και άγνωστο πότε θα υπάρξει ξανά πλέον στα MotoGP που απλόχερα τους δώρισε ο Martin καθώς χωρίς αυτόν δεν υπήρχε περίπτωση, στον συγκεκριμένο αγώνα, να βρεθούν ταυτόχρονα στο βάθρο.

Το Sachsenring έδωσε δύο δυναμικούς αγώνες, μαζί με τον Sprint και έφερε το πρωτάθλημα πιο κοντά στην πιθανότητα να κριθεί στο τέλος της σεζόν.

 

Θέση

N#

Αναβάτης

ΜΟΤΟ

Διαφορά

1

1

Francesco Bagnaia

Ducati

40:40.063

2

93

Marc Marquez

Ducati

3.804

3

73

Alex Marquez

Ducati

4.334

4

23

Enea Bastianini

Ducati

5.317

5

21

Franco Morbidelli

Ducati

5.557

6

88

Miguel Oliveira

Aprilia

10.481

7

31

Pedro Acosta

KTM

14.746

8

72

Marco Bezzecchi

Ducati

14.930

9

33

Brad Binder

KTM

15.084

10

25

Raul Fernandez

Aprilia

16.384

11

20

Fabio Quartararo

Yamaha

17.235

12

12

Maverick Viñales

Aprilia

18.865

13

43

Jack Miller

KTM

25.425

14

37

Augusto Fernandez

KTM

25.495

15

30

Takaaki Nakagami

Honda

25.817

16

10

Luca Marini

Honda

25.854

17

5

Johann Zarco

Honda

25.952

18

6

Stefan Bradl

Honda

43.047

19

36

Joan Mir

Honda

43.145

20

87

Remy Gardner

Yamaha

50.115

Δεν τερμάτισαν

 

89

Jorge Martin

Ducati

37:53.660

 

49

Fabio Di Giannantonio

Ducati

12:26.051

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.