Προβληματίζουν τα "βουβά" MotoE!

Οι αναβάτες των MotoGP εκφράζουν τις απόψεις τους
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

5/7/2019

Το αγωνιστικό διήμερο στο Sachsenring σηματοδοτεί και την αρχή του MotoE Cup, καθώς επί γερμανικού εδάφους θα πραγματοποιηθεί ο πρώτος αγώνας του θεσμού, μετά και την αναγκαστική αλλαγή στα πλάνα λόγω της φωτιάς που ξέσπασε στις πιτς της Jerez. Όλοι οι αγώνες των MotoE θα διεξαχθούν στα πλαίσια τεσσάρων αγώνων GP και φυσικά οι ηλεκτρικές αγωνιστικές μοτοσυκλέτες δεν περνούν απαρατήρητες από τους αναβάτες της κορυφαίας κατηγορίας.
Στα πλαίσια της συνέντευξης τύπου πριν το αγώνα της Γερμανίας, ρωτήθηκαν όλοι για το ποια είναι η άποψή τους και σε γενικές γραμμές οι περισσότεροι εξέφρασαν θετικές σκέψεις για την προσθήκη της MotoE στα αγωνιστικά δρώμενα. Δεν παρέλειψαν δε και ορισμένοι, να τονίσουν την σημασία των ηλεκτρικών για το μέλλον των αγώνων και την ευκαιρία που δίνεται σε αναβάτες να εμπλακούν με αυτό το είδος των αγωνιστικών μοτοσυκλετών.
Υπήρξαν όμως και πολλοί που δεν μπορούν να "χωνέψουν" την έλλειψη του ήχου, σε σύγκριση με τις "κανονιές" που αμολάνε οι κινητήρες εσωτερικής καύσης των MotoGP. Ο Marc Marquez είπε πως πολλοί θεωρούν ότι οι MotoE αποτελούν το μέλλον και από τα βίντεο που παρακολούθησε με τις δοκιμές τους στην Valencia, τις βρήκε ενδιαφέρουσες και παράξενες, αλλά στο τέλος δήλωσε ότι αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία. Πάντως φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι ο ίδιος προς το παρόν προτιμά τον ήχο και όλο το περιβάλλον των MotoGP.


Ο επόμενος που πήρε τον λόγο ήταν ο Danilo Petrucci, ο οποίος χαριτολογώντας πρότεινε να προσθέσουν λίγο από τον ήχο των MotoGP στις MotoE. "Σίγουρα οι MotoE ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει", δήλωσε ο εργοστασιακός αναβάτης της Ducati. "Θεωρώ ότι είναι το μέλλον για την κατηγορία, το περιβάλλον, για τα πάντα. Νομίζω όμως ότι οι πραγματικοί κινητήρες είναι καλύτεροι, τουλάχιστον προς το παρόν. Πρέπει να αρχίσουμε να κοιτάμε προς άλλες κατευθύνσεις, αλλά ένα από τα καλύτερα πράγματα των MotoGP είναι ο ήχος. Ίσως να μπορούν στο μέλλον να παράγουν οι ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες έναν ήχο παρόμοιο με των MotoGP."
Ένας από τους rookie της χρονιάς, ο Fabio Quartararo, έχει μια πιο φρέσκια οπτική λέγοντας ότι είναι κάτι τελείως διαφορετικό απ' ό,τι έχουμε συνηθίσει στις τρεις κατηγορίες των GP, αλλά θεωρεί ότι πρόκειται για μια εξαιρετική ευκαιρία για τους αναβάτες να έρθουν σε επαφή με ένα άλλο είδος μοτοσυκλετών. Συμφώνησε όμως κι αυτός με τον Petrucci, δηλώνοντας ότι ο ήχος των MotoGP είναι μοναδικός και δυστυχώς οι MotoE δεν θα μπορούν ποτέ να ακούγονται με αυτόν τον τρόπο.
Ένας άλλος rookie, o Joan Mir, είπε ότι ήταν ενθουσιασμένος που θα παρακολουθήσει για πρώτη φορά έναν αγώνα της MotoE, καθώς μέχρι τώρα έχει παρακολουθήσει μόνο σε βίντεο τις δοκιμές, όπως και ο Marquez. Διατηρεί κι αυτός τις επιφυλάξεις του για τον ήχο, αλλά περιμένει τον αγώνα της Κυριακής για να σχηματίσει ολοκληρωμένη άποψη.


Ο Vinales από την άλλη, εξέφρασε την άποψη για την έλλειψη ήχου από την μεριά του αναβάτη. "Θα είναι πολύ περίεργο να οδηγείς μια μοτοσυκλέτα χωρίς ήχο. Υπό κανονικές συνθήκες, χρησιμοποιώ τον ήχο για να οδηγήσω την μοτοσυκλέτα, οπότε φαντάζομαι ότι θα είναι πολύ παράξενο. Νομίζω όμως ότι είναι μια ευκαιρία, σίγουρα αφορά το μέλλον και μένει να δούμε πώς θα λειτουργήσει. Προς το παρόν διανύουμε την αρχική περίοδο των ηλεκτρικών και είναι βέβαιο ότι στο μέλλον οι μοτοσυκλέτες θα βελτιωθούν πολύ."
Ο μοναδικός αναβάτης που δεν είχε πρόβλημα με τον ήχο ήταν ο Morbidelli της Petronas Yamaha: "Ίσως είναι ένα βήμα προς το μέλλον, δεν ξέρω. Προσωπικά μου αρέσουν, είναι κάτι καινούργιο και είναι επίσης καλό να βλέπεις αναβάτες που είχαν σταματήσει να τρέχουν, όπως ο Gibernau και ο De Angelis, να αγωνίζονται ξανά. Είναι επίσης ωραίο για το κοινό το θέαμα. Θα είναι κάτι ενδιαφέρον."
Να θυμίσουμε ότι οι μοτοσυκλέτες της MotoE είναι όλες ίδιες, με αποκλειστικό προμηθευτή της Energica, με απόδοση αντίστοιχη των 160 ίππων και τελική ταχύτητα 270km/h, ενώ το βάρος τους ανέρχεται στα 260 κιλά. Λόγω του πρώτου αγώνα της MotoE, το πρόγραμμα των δοκιμών και του αγώνα στο Sachsenring έχει τροποποιηθεί, όπως μπορείτε να δείτε εδώ.

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.