Συνέντευξη της ΚΤΜ για τους αγώνες

Φήμες για τον Dani Pedrosa ως δοκιμαστή εξέλιξης

Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

13/8/2018

Η ΚΤΜ έδωσε μια ειδική συνέντευξη Τύπου τη πρώτη μέρα στο Red Bull Ring στην Αυστρία, αναλύοντας τη πορεία της και τους στόχους της για το μέλλον. Στη συνέντευξη έλαβε μέρος ο διευθύνων σύμβουλος KTM Industries AG Stefan Pierer, ο αγωνιστικός διευθυντής (motorsport director) Pit Beirer, o Mike Leitner (διαχειριστής της ομάδας MotoGP), o Aki Ajo (της Ajo motorsport) και ο Herve Poncharal (Tech3).

Αναφέρθηκαν στη μέχρι τώρα πορεία τους και στη προσπάθεια που καταβάλουν ώστε να κάνουν την RC16 μια ανταγωνιστική μοτοσυκλέτα, ικανή να ανέβει στο βάθρο και να φέρει τη νίκη στην πορτοκαλί εταιρία μακροπρόθεσμα. Τα σχέδια τους για το 2019 σκοπεύουν στην ενίσχυση της παρουσίας της ΚΤΜ στη μεγάλη κατηγορία. Με την αγορά της Tech3 η ΚΤΜ θα παρέχει στην ομάδα τέσσερις μοτοσυκλέτες με τα ίδια χαρακτηριστικά, έχοντας για οδηγούς τους Miguel Oliveira, Hafizh Syahrin, Marco Bezzechi και Philipp Oettl. Την εργοστασιακή ομάδα έρχεται να ενισχύσει από το 2019 ο Johann Zarco με την Αυστριακή εταιρεία να έχει συνολικά έξι μοτοσυκλέτες στην γραμμή εκκίνησης. Τέλος αναφέρθηκαν στους αναβάτες εξέλιξης μοτοσυκλετών και τη σημαντικότητα τους, καθώς χρειάζονται δεύτερο, με το όνομα του Dani Pedrosa να βρίσκεται πρώτο στη λίστα χωρίς να έχει επιβεβαιωθεί κάτι επίσημα. Όμως σε παλιότερες δηλώσεις του ο Dani δεν αναφέρονταν σε μελλοντικά σχέδια παρά μόνο στην αποχώρηση του από την HRC.

Pierer: “Είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός για εμάς και οι μεγάλες κερκίδες μας επιτρέπουν να ψυχαγωγήσουμε τους υπαλλήλους, τους φίλους και τους πελάτες μας; Οι αγώνες είναι μέσα στο DNA της ΚΤΜ. Υπήρξε τεράστιος όγκος ανάπτυξης ώστε να γίνουμε ανταγωνιστικοί (στα MotoGP σε λιγότερο από δύο χρόνια) και θέλουμε να νρεθούμε το βάθρο και τη κορυφή. Δεν έχει σημασία πόσος χρόνος θα χρειαστεί, θα το κάνουμε.”

Beirer: “Το ότι βρισκόμαστε πάλι στο Red Bull Ring είναι φανταστικό παρά το γεγονός ότι έχουμε μόνο έναν αναβάτη στο MotoGP υπερέχουμε στις υπόλοιπες κατηγορίες. Ήρθαμε εδώ το 2012 ως πρωτοεμφανιζόμενοι, έχοντας μόνο έναν τετραγωνικό μέτρο χώρο να εργαστούμε στο πίσω μέρος μιας νταλίκας της Aki και έτσι ξεκινήσαμε. Βήμα βήμα φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα και όλα ξεκίνησαν από το ADAC Junior Cup και το Red Bull MotoGP rookies Cup που σε αυτά έχουμε ήδη 50 αναβάτες υπό το όνομα της ΚΤΜ και άλλους 22 σε άλλες κατηγορίες. Μας λείπουν δύο αναβάτες στο MotoGP αλλά μετράμε 72 στο σύνολο: Πράγμα που σημαίνει τρομερή ανάπτυξη και για αυτό χαιρόμαστε που αποτελούμε μέρος της αγωνιστικής σκηνής. Ξέρουμε ότι έχουμε πολύ δρόμο ακόμα και για αυτό συνεχίζουμε να πιέζουμε. Έχουμε μια δομή που είναι μοναδική και είμαι χαρούμενος περήφανος που μπορούμε να κάνουμε κάτι καλό στο μέλλον.”

Η ΚΤΜ είναι η μόνη κατασκευάστρια που έχει τόσους πολλούς οδηγούς σε διάφορες κατηγορίες. Με αυτό τον τρόπο έχει δομήσει μια κλίμακα, καθιστώντας τη ικανή να ξεκινάει με έναν αναβάτη μικρής ηλικίας από τη μικρή κατηγορία ως το MotoGP.

Ajo: “Όλα τα σημαντικά στάδια είναι στην σωστή σειρά και δεν υπάρχει άλλος κατασκευαστής που μπορεί να ξεκινήσει με έναν αναβάτη ηλικίας 12-13 χρονών και να ονειρευτεί τη πορεία του μέχρι το MotoGP. Καταλαβαίνουμε ότι θέλει πολύ δουλεία μέχρι να φτάσουμε εκεί αλλά είναι ωραίο να έχεις μια δομή από Rookies ως το MotoGP.”

Poncharal: “ Είμαι παραπάνω από χαρούμενος που μπαίνω στη πορτοκαλί οικογένεια και που θα αντιμετωπίσουμε την επόμενη χρονιά ως μια μοναδική πρόκληση που δεν έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν; Το γεγονός ότι η ΚΤΜ θα έχει τέσσερις δορυφορικές μοτοσυκλέτες στο γραμμή εκκίνησης. Δεν νομίζω ότι έχει συμβεί ξανά στο παρελθόν και μου αρέσει που ο κ.Pierer πιστεύει ότι θα αυτό θα επιταχύνει το πρόγραμμα. Θα ήθελα να τον κάνω περήφανο. Θα πάρει χρόνο και θα ήθελα να πάω τη ΚΤΜ στο σημείο που θέλουν το συντομότερο δυνατόν. Γνωρίζουμε ότι ένας Ευρωπαίος κατασκευαστής μπορεί να ηγηθεί του πρωταθλήματος αν είναι προετοιμασμένος να δουλέψει σκληρά, καλά και με τους κατάλληλους ανθρώπους γύρω του. Η ΚΤΜ δεν παράλογους στόχους. Οι νέα σειρά των Moto2 έγινε πραγματικότητα χάρη στον κ.Pierer, τον κ.Beirer και τη Red Bull φυσικά και είμαστε πολύ περήφανοι για αυτό. Μπορούμε να στοχεύσουμε στο μέλλον με αυτούς τους ανθρώπους που είναι πολλά υποσχόμενοι”

Οι αναβάτες της ΚΤΜ για το 2019

Red Bull KTM Factory Racing 2019

MotoGP Rider, Johann Zarco (FRA)

MotoGP Rider, Pol Espargaro (ESP)

Red Bull KTM Tech3 2019

MotoGP Rider, Miguel Oliveira (POR)

MotoGP Rider, Hafizh Syahrin (MAL)

Moto2 Rider, Marco Bezzechi (ITA)

Moto2 Rider, Philipp Oettl (GER)

Red Bull KTM Ajo 2019

Moto2 Rider, Brad Binder (RSA)

Moto2 Rider, Jorge Martin (ESP)

Ετικέτες

Dani Pedrosa

KTM

https://bit.ly/MOTO_675

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!