Yamaha V4 MotoGP - Αποκλειστικά στο MOTO ο Paolo Pavesio: «Θα την βγάλουμε το 2026 αν προλάβει να γράψει τους χρόνους της M1»!

Θέλει να προλάβει να έχει δεδομένα πριν το 2027
yamaha_v4
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

8/7/2025

«Είμαστε οι μόνοι που εξελίσσουμε τρεις διαφορετικές μοτοσυκλέτες για το ίδιο ακριβώς αγώνισμα», μου είπε ο Paolo απαντώντας στην απευθείας ερώτησή μου, για το πότε θα δούμε την νέα V4 σε αγωνιστική δράση.

Πράγματι, αυτή την στιγμή η Yamaha συνεχίζει το πλάνο εξέλιξης της M1 γιατί δεν μπορεί να ξέρει πόσο μακριά θα προλάβει να φτάσει το πείραμα της V4 μοτοσυκλέτας, την ίδια στιγμή που εξελίσσει την V4 για την σεζόν του 2026.

Οι δύο αυτές μοτοσυκλέτες έχουν τελείως διαφορετικά αεροδυναμικά βοηθήματα, τελείως διαφορετικές ανάγκες από το πλαίσιο και τις αναρτήσεις με την V4 να είναι πολύ πιο στενή στο εμπρός τμήμα και απαιτούν από την Yamaha να διατηρεί ένα ξεχωριστό κλαδί εξέλιξης.

Ταυτόχρονα όμως είναι απαραίτητο να εξελίσσουν την μοτοσυκλέτα του 2027 από τώρα, όπως κάνουν όλοι, όπως για παράδειγμα δήλωσε στο MOTO πριν από ένα μήνα και ο Pedrosa, πως συμβαίνει στην KTM αυτή την στιγμή. Κανείς όμως δεν εξελίσσει μία μοτοσυκλέτα μόνο για την σεζόν του 2026 και αυτό ήταν περισσότερο μία αναγκαιότητα για την Yamaha και λιγότερο μία πολυτέλεια.

Συναντήθηκα με τον Paolo Pavesio που πλέον είναι διευθυντής αγωνιστικού τμήματος της Yamaha, στο σπίτι των MotoGP μοτοσυκλετών, στο Yamaha Campus στο Μιλάνο. Είναι η πρώτη φορά που ανοίγουν αυτές οι πόρτες και θα ακολουθήσει ξεχωριστό άρθρο για το μοναδικό μέρος της Yamaha που συναντιούνται τα κέντρα έρευνας και εξέλιξης για όλα τα λογότυπα. Και εκείνο που τα διαπασών πατούν τον κύκλο και εκείνο στα οποίο είναι πιο κοντά και μένουν εντός του.

Αποκαλύφθηκε η νέα Yamaha V4 MotoGP στο Brno! Dovizioso – Fernandez έκαναν δοκιμές!

Με τον Paolo γνωριζόμαστε από την εποχή που οργάνωνε τις δημοσιογραφικές παρουσιάσεις μοτοσυκλετών και υπάρχει αμοιβαία εκτίμηση για την δουλειά του καθενός, οπότε ήταν έτοιμος να απαντήσει εμβαθύνοντας, όταν του είπα πως πλέον δεν γίνεται παρά να δώσει μία σαφέστερη απάντηση για το που βρίσκεται η V4 πορεία τους.

Κι αυτό γιατί το προηγούμενο βράδυ από την συνάντησή μας, είχαμε ανεβάσει εδώ, τις φωτογραφίες από την δοκιμή της μοτοσυκλέτας στο Brno.

Όπως μου είπε ο Paolo, ουσιαστικά άφησαν τις φωτογραφίες να διαρρεύσουν. Δεν μπήκαν στην διαδικασία να το δημιουργήσουν, δεν ήταν δικός τους ο φωτογράφος, αλλά αποφάσισαν να μην τον σταματήσουν όταν είδαν πως βγάζει φωτογραφίες.

Να σας θυμίσω πως βρέθηκαν στην Τσεχία μαζί με το HRC της Honda, στο πλαίσιο της πρόσθετης δοκιμής που έχουν δικαίωμα να κάνουν βάση κανονισμών. Εκεί είχαν την M1 με Rins αλλά και τους αναβάτες εξέλιξης, Dovizioso και Fernandez με την V4, όπου ήταν κατά μέσο όρο 2 δευτερόλεπτα πιο αργή από την M1.

yamaha_v4_motomag
στο κέντρο ο Paolo Pavesio και δεξιά ο CEO της Yamaha στην Ευρώπη, Olivier Prevost

Αυτό τόνισε και ο Paolo:

«Είμαστε αυτή την στιγμή σε πολύ καλό επίπεδο. Προσοχή μη με παρεξηγήσεις πώς το λέω, δεν εννοώ πως έχουμε φτάσει εκεί που θέλαμε σε καμία περίπτωση. Στόχος είναι να είμαστε στην κορυφή, όμως έχουμε κάνει 4 pole position, έχουμε κάνει γύρους σε χρόνους που γυρίζει και η κορυφή και το ηθικό της ομάδας έχει αναπτερωθεί, καμία σχέση με το που βρισκόταν στην αρχή της σεζόν. Αυτό εννοώ ότι είμαστε σε καλό επίπεδο, πως προχωράμε στην πορεία εξέλιξης που έχουμε σχεδιάσει και δεν μένουμε ούτε στάσιμοι, ούτε έχουμε πισωγυρίσματα!

Αυτό είναι ένα πολύ καλό σημείο, δείχνει πως πατάμε στον δρόμο που είχαμε σχεδιάσει και δεν είμαστε εκτός.

Θα το πω ξεκάθαρα: Στόχος είναι η V4 μοτοσυκλέτα να έρθει το 2026. Να αγωνιστούμε με αυτή την επόμενη σεζόν! Βάλαμε αυτό τον στόχο για να δημιουργήσουμε δεδομένα για την σεζόν του 2027. Αυτή τη σεζόν κοιτάμε, για αυτή τη σεζόν εργαζόμαστε και όλοι οι στόχοι για διάκριση είναι για εκείνη την σεζόν και μετά. Το 2026 είναι μία μεταβατική περίοδος αλλά ταυτόχρονα και μία πολύ σημαντική περίοδος για εμάς.

Το ιδανικό θα ήταν να έχουμε έτοιμη την V4 μοτοσυκλέτα, αλλά αυτό είναι ένα πρόγραμμα που εξελίσσεται και κανείς δεν μπορεί να το υπογράψει. Ναι, πάμε καλά, αλλά δεν είμαστε ακόμη σίγουροι πως η V4 θα προλάβει να είναι ταχύτερη της M1 γιατί ο χρόνος δεν είναι μόνο η τελική στην ευθεία αλλά ένα σωρό άλλες πολύ σημαντικές λεπτομέρειες. Μέχρι στιγμής φαίνεται πως θα τα καταφέρουμε, η μετάβαση στην V4 εποχή έχει προχωρήσει με γοργά βήματα.

Σημείωσε πως είμαστε οι μόνοι αυτή την στιγμή που εξελίσσουμε τρεις μοτοσυκλέτες για την ίδια κατηγορία! Είναι ένα πολύ μεγάλο εγχείρημα που χρειάζεται τον χρόνο του, στόχος όμως είναι η επιστροφή στην κορυφή και για να το πετύχουμε έχουμε σαφή ενδιάμεσα βήματα».

Όπως ακριβώς έχω γράψει λοιπόν μήνες πριν, το πλάνο της Yamaha με τον Toprak και με την νέα διάταξη κινητήρα γίνεται κάτω από σοβαρές κινήσεις με μεθοδικότητα και είναι στοχεύει στο 2027!

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.