Benelli QJ 600N: Αλλάζει για άλλη μια φορά!

Προχωρά και η εξέλιξη του Imperiale 530
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

8/4/2020

Μερικούς μήνες νωρίτερα, σας είχαμε παρουσιάσει τα σχέδια της Benelli QJ για το 2020 και πώς θα κινηθεί μέσα στη χρονιά, σε ό,τι αφορά την εξέλιξη και παραγωγή νέων μοντέλων, βάσει στοιχείων που είχαν διαρρεύσει κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης τύπου του κινέζικου κολοσσού στους συνεργάτες του.

Όπως είχαμε αναφέρει και τότε, η Benelli QJ ασχολήθηκε αρχικά με τη σχεδίαση των νέων μοντέλων και το τετρακύλινδρο 600Ν είναι το πρώτο της λίστας. Μάλιστα, η κινέζικη εταιρεία θα επενδύσει αρκετά πάνω στον κινητήρα του 600Ν χωρητικότητας 599cc, με ιπποδύναμη που αναμένεται να φτάνει τα 86 άλογα, καθώς θα χρησιμοποιηθεί και σε άλλα μοντέλα που θα δούμε στο μέλλον.

Από την άλλη, η πορεία του πρωτότυπου 600Ν θυμίζει την Οδύσσεια, καθώς ανά καιρούς η Benelli QJ έχει κατοχυρώσει φωτογραφίες από διάφορες παραλλαγές του, θολώνοντας τα νερά σχετικά με το ποια θα είναι η τελική μορφή του μοντέλου. Λέμε πως θολώνει τα νερά, διότι όταν μια εταιρεία καταθέτει φωτογραφίες ή λεπτομερείς ψηφιακές απεικονίσεις από ένα μοντέλο της, το κάνει για να κατοχυρώσει την τελική του μορφή, όμως η Benelli QJ φαίνεται πως αποτελεί εξαίρεση. Σε αυτό το σημείο να θυμίσουμε πως το προηγούμενο μοντέλο δεν πληρούσε τις προδιαγραφές Euro4 και ήταν διαθέσιμο μόνο για τις ασιατικές αγορές.

Η πιο πρόσφατη φωτογραφία του 600Ν, αποκαλύπτει πως η εταιρεία εστίασε στη δημιουργία ενός νέου LED προβολέα, εμφανώς επηρεασμένη απ’ τις σχεδιαστική φιλοσοφία των Ζ της Kawasaki, ενώ LED είναι και τα φλας – κάτι που δεν αποτελεί έκπληξη καθώς τα περισσότερα μοντέλα της Benelli είναι εφοδιασμένα με full LED τεχνολογία. Επίσης, διακρίνονται και τα όργανα που αποτελούνται από μια έγχρωμη οθόνη, την οποία είχαμε δει και στο παρελθόν, ενώ παραμένει άγνωστο το αν θα διαθέτουν δυνατότητα σύνδεσης με smartphone. Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο, το οποίο έχει παραμείνει αναλλοίωτο σε όλες τις προτάσεις του 600Ν που έχουν εμφανιστεί, είναι η τεράστια κάτω πλάκα του πιρουνιού, που συγκρατεί τα καλάμια με τρεις βίδες παρακαλώ. Η εμφάνιση της υπόλοιπης μοτοσυκλέτας ταιριάζει με τις πιο πρόσφατες φωτογραφίες του 600Ν που είχαν παρουσιαστεί και δεν εντοπίζονται διαφορές.

Μαζί με το 600Ν, η Benelli QJ κατέθεσε και τη φωτογραφία του Impierale 530, την μεγαλύτερη σε κυβισμό έκδοση του Imperiale 400. Ωστόσο, το όνομα της μοτοσυκλέτας που κατατέθηκε είναι το BJ500, οπότε ενδεχομένως ο μονοκύλινδρος κινητήρας να είναι 500cc και όχι 530cc. Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ του BJ500 και του Imperiale 400 είναι ότι διαθέτει ενιαία σέλα και ότι δεν έχει τη χειρολαβή που υπήρχε πάνω απ’ το πίσω φανάρι στο 400. Στο τομέα των επιδόσεων ο μεγαλύτερης χωρητικότητας κινητήρας αναμένεται να σπάσει το φράγμα των 30 ίππων, την ώρα που το Imperiale 400 αποδίδει 21,5hp.

Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα της Benelli το 600Ν θα παρουσιαστεί το Μάιο, ενώ το κλασσικό μοντέλο της γκάμας της λίγο αργότερα, τον Ιούλιο. Ωστόσο, με τον κορωνοϊό να επηρεάζει τα πάντα, είναι πολύ πιθανόν να υπάρξουν καθυστερήσεις.

H πολυτιμότερη MV Agusta όλων των εποχών - Έπιασε 5πλάσιο ποσό από τις εκτιμήσεις σε δημοπρασία

Με πρώην ιδιοκτήτη τον John Surtees! - Παγκόσμια Πρωταθλήτρια το 1965 - Την οδήγησαν Hailwood - Agostini
MV Agusta Bonhams 2026
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

28/4/2026

Η κορυφαία των MotoGP της εποχής της έπιασε ένα ποσό που έκανε τους ειδικούς εκτιμητές να μοιάζουν με ερασιτέχνες στον τελευταίο χτύπο του σφυριού στη δημοπρασία που διοργάνωσε ο οίκος Bohnams.

Σπάνια βλέπει κανείς εργοστασιακή αγωνιστική MV Agusta να προσφέρεται σε δημοπρασία, αφού όσες έχουν απομείνει είτε βρίσκονται σε κάποιο μουσείο, είτε σε κάποια ιδιωτική συλλογή. Η προσφορά είναι εξαιρετικά σπάνια λοιπόν και η ζήτηση τεράστια, όμως ακόμη και αυτό δεν προϊδέασε κανένα για το ποσό που χρειάστηκε τελικά να δοθεί για να αλλάξει χέρια η 500άρα αγωνιστική Agusta του 1965, για την οποία σας μιλήσαμε πριν από δύο περίπου μήνες.

Πρόκειται για τη μοτοσυκλέτα με την οποία ο Mike Hailwood κέρδισε το τελευταίο από τα τέσσερα σερί πρωταθλήματα για την Agusta στην κορυφαία κατηγορία πριν αποχωρήσει για τη Honda, αφήνοντας το No.1 στους αναβάτες των Ιταλών στον ομόσταυλό του και ανερχόμενο τότε GIacomo Agostini, τον οποίο και άφησε εκείνη τη χρονιά στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης.

Η γνήσια εργοστασιακή μοτοσυκλέτα αγοράστηκε από τον John Surtees τη 10ετία του 1980 όταν πωλήθηκαν τα υπάρχοντα του αγωνιστικού τμήματος της MV Agusta και ο μέχρι πρότινος ιδιοκτήτης της την έκανε δικιά του το 2005 απευθείας από τον Βρετανό θρύλο.

Τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας που κατάφερε να αποσπάσει το ποσό του 1.115.594 ευρώ, το μεγαλύτερο που έχει δοθεί ποτέ για MV Agusta, έχουν άγνωστο αγωνιστικό ιστορικό, ενώ πιστεύεται ότι με αυτή αγωνίστηκε το 1965 τόσο ο Ago όσο και ο Hailwood και ως σύνολο είναι σύμφωνη με τις προδιαγραφές που χρησιμοποιούσε η εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta στα μέσα της δεκαετίας του 1960. 

Αν και είχε αποχωρήσει τέσσερα χρόνια πριν από την ομάδα, ο Surtees την αγόρασε γιατί, όπως έγραψε και σε σχετική επιστολή του προς τον άνθρωπο που την αγόρασε από αυτόν, πρόκειται για "...μια εξέλιξη του ίδιου τύπου μηχανής που οδηγούσα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1960". Η συγκεκριμένη μάλιστα ήταν και η μοναδική που κράτησε το εργοστάσιο ως ολοκληρωμένη μοτοσυκλέτα από τις 4κύλινδρες εκείνης της εποχής και έπειτα πούλησε, εκτός από εκείνες που κατέληξαν στο μουσείο της MV Agusta, το οποίο και πιστοποίησε τη γνησιότητά της.

MV Agusta Bonhams 2026

Η μοτοσυκλέτα πέρασε από σχολαστική ανακατασκευή διατηρώντας τη συντριπτική πλειοψηφία των γνήσιων εξαρτημάτων της, εκτός από το κάλυμμα της σέλας που αντικαταστάθηκε και τα δύο αμορτισέρ που είναι αντιγραφές των αυθεντικών. Ξεχωρίζει επίσης από το τετραγωνικής διατομής ψαλίδι, το οποίο ήταν μία από τις τελευταίες αναβαθμίσεις που έκανε η MV Agusta σε αυτή τη μηχανή -το προηγούμενο ήταν οβάλ.

Στην επιστολή ο Surtees αναφέρει επίσης πως όλες οι λεπτομέρειες, όπως οι πλήμνες, οι ακτίνες, οι ζάντες, μαζί με την υπόλοιπη μοτοσυκλέτα, είναι όλα πρωτότυπα.

Ο μοναδικός στην ιστορία Παγκόσμιος Πρωταθλητής MotoGP που έχει καταφέρει να κερδίσει και τον αντίστοιχο τίτλο στη Formula 1 χρησιμοποίησε τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα σε επιδείξεις σε όλη την Ευρώπη και στη Νέα Ζηλανδία και την οδήγησε τελευταία φορά στη συνάντηση Spa Francorchamps Revival το 2006. Δεν θα πρέπει επίσης να συγχέεται με τις ρέπλικες που έφτιαξε ο Surtees έπειτα και από τη σχετική άδεια που του παραχώρησε η MV Agusta. Η μοτοσυκλέτα είναι λειτουργική, αλλά θα χρειαστεί εκ νέου συντήρηση για να οδηγηθεί καθώς έμεινε ανενεργή για μεγάλη χρονική περίοδο. 

Σε κάθε περίπτωση το ποσό που έπιασε στη δημοπρασία η 4κύλινδρη MV Agusta δικαιώνει το προσωνύμιό "Ferrari των μοτοσυκλετών" που έχει κερδίσει από το κοινό, όχι μόνο για τα 37 Παγκόσμια Πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει. Το κοινό πάθος που είχαν οι Domenico Agusta και Enzo Ferrari για τους αγώνες αλλά και το γεγονός ότι κατασκεύαζαν μοντέλα για τον δρόμο ώστε να τα πουλήσουν για να χρηματοδοτήσουν τα αγωνιστικά τους όνειρα ήταν ίσως το κύριο από τα συστατικά που συντέλεσαν στο χτίσιμο του μύθου της MV Agusta και την έφεραν στη συνείδηση του κοινού στο ίδιο επίπεδο με τη συμπατριώτισσά της Ferrari, για τα αγωνιστικά της οποίας ξοδεύονται αστρονομικά ποσά στις δημοπρασίες.