BMW GS Trophy 2020: Συνεχίζεται με κατεύθυνση το Νότο!

Μαγευτικά τοπία και μπόλικη δράση!
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

11/2/2020

Η τρίτη μέρα του GS Trophy περιλάμβανε μια εξίσου δύσκολη διαδρομή 345 χιλιομέτρων με αφετηρία το Castlepoint και τερματισμό στο Wainui. Για να φτάσει το καραβάνι στον προορισμό του χρειάστηκε να διασχίσει 180 χιλιόμετρα χωματόδρομου, 155 χιλιόμετρα στην εθνική και 10 χιλιόμετρα σε δύσβατα μονοπάτια. Απ’ το μενού εννοείται πως δεν απουσίαζαν και οι δοκιμασίες με στόχο να αναδειχτεί η κυρίαρχη ομάδα του BMW GS Trophy.

Οι αναβάτες για άλλη μια φορά είχαν ελάχιστο χρόνο να ξεκουραστούν, καθώς για να ολοκληρώσουν τη διαδρομή της ημέρας, έπρεπε να ξυπνήσουν απ’ τις 5:30π.μ., ώστε να έχουν το χρόνο να προετοιμαστούν. Ωστόσο, είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν τη μαγευτική ανατολή ατενίζοντας τον Ειρηνικό Ωκεανό, απ’ το Castlepoint. Η πρώτη πρόκληση της ημέρας τους περίμενε μόλις ένα χιλιόμετρο μετά την αφετηρία, στην παραλία. Το Beach Drift ήταν ένας αγώνας σαν αυτόν της προηγούμενη ημέρας, όπου ένας αναβάτης από κάθε ομάδα θα έπρεπε να οδηγήσει πάνω στην αφράτη άμμο μέχρι ένα σημείο και να επιστρέψει σταματώντας στο σημείο που είχαν ορίσει οι άνθρωποι του Trophy. Η πρόκληση ήταν αρκετά δύσκολη και πολλοί αναβάτες έπεσαν  –χωρίς να τραυματιστούν- ενώ άλλοι είδαν τους τροχούς των μοτοσυκλετών τους να χάνονται μέσα στην άμμο.

Έπειτα οι ομάδες άφησαν πίσω τους της ακτές της Νέας Ζηλανδίας και περιπλανήθηκαν μέσα στα δύσβατα μονοπάτια και χωματόδρομους που έχουν δημιουργήσει οι γεωργοί της περιοχής. Ο προορισμός τους ήταν να φτάσουν στην ενδοχώρα και να βρεθούν στην εμπορική πόλη της Wairarapa, το Masterton. Σειρά είχε μια διαδρομή με στριφτερά κομμάτια και εναλλαγές από άσφαλτο σε χώμα, μέχρι οι ομάδες να μπουν στα δάση της περιοχής και να βγουν στην εθνική οδό στο Pariwhariki. Από εκείνο το σημείο το καραβάνι μπορούσε να δει από μακριά την εντυπωσιακή οροσειρά Tararau, με την υψηλότερη κορυφή της να φτάνει τα 1.300μ. Είναι μια από τις πολλές οροσειρές που έχει το Βόρειο Νησί της Νέας Ζηλανδίας, ξεκινά βορειανατολικά και επεκτείνεται για 80 χιλιόμετρα καταλήγοντας νοτιοδυτικά.

Μετά από τον απαραίτητο ανεφοδιασμό καυσίμων και ένα μικρό διάλλειμα το BMW GS Trophy κατευθύνθηκε ανατολικά μέσα από σαθρούς χωματόδρομους για να δει από κοντά το White Rock που βρίσκεται στην παραλία της Pahaoa. Το τοπίο είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό με τη μαύρη άμμο να δημιουργεί μια έντονη αντίθεση με τον Λευκό Βράχο, ενώ η παραλία φημίζεται ιδιαίτερα για surfing. Η δεύτερη πρόκληση δεν είχε να κάνει καθόλου με τις μοτοσυκλέτες και την οδήγηση αλλά με το πόσο εύστοχοι είναι οι αναβάτες. Χρησιμοποιώντας τα προστατευτικά τους περιλαίμια ως στόχο οι αναβάτες έπρεπε να περάσουν από μέσα τους τα γάντια τους.

Το τελευταίο σκέλος της τρίτης μέρας περιλάμβανε μια ιδιαίτερα διάσημη διαδρομή για τους αναβάτες της περιοχής, την ανάβαση του Rimutaka. Η κορυφή βρίσκεται σε υψόμετρο 725μ. και πέρα απ’ την άσφαλτο το μέρος παραμένει τόσο αγνό με την πυκνή βλάστηση και τα δέντρα, που σε μεταφέρει σε μια παλιότερη εποχή. Σε αυτό το σημείο πραγματοποιήθηκε και η τελευταία πρόκληση της ημέρας, με τους ανθρώπους του BMW GS Trophy να έχουν σχεδιάσει μια διαδρομή Trial, που περνούσε μέσα από δέντρα και ρυάκια. Νικητής θα ήταν αυτός που θα ολοκλήρωνε τη διαδρομή πιο γρήγορο και θα είχε μαζέψει τους λιγότερους βαθμούς ποινής απ’ την επαφή του με το έδαφος.

Την τέταρτη μέρα το οι αγωνιζόμενοι θα κατευθυνθούν προς το Wellington με στόχο να περάσουν στο Νότιο Νησί της Νέας Ζηλανδίας.

Από την πρώτη μέρα του GS Trophy, η ομάδα της Νότιας Κορέας ηγείται της βαθμολογίας, όμως σταδιακά η ομάδα της Νότιας Αφρικής έχει κερδίσει πολλούς βαθμούς και βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής απ’ την πρώτη θέση.

BMW Motorrad International GS Trophy 2020 Oceania.

Η κατάταξη μετά την ολοκλήρωση της τρίτης μέρας:

1 South Korea 157 points

2 South Africa 146  

3 Netherlands 145  

4 France 142

5 Italy 133  

6 USA 124

7 Australia 122

8 Russia 114  

9 Latin America 111  

10 Brazil 109  

11 Mexico 105  

12 Argentina 101

13 Middle East 93  

14 UK 79

15 India 78

16 Nordic 77

17 Malaysia 67

18 Japan 62

19 North Africa 62

20 Thailand 62

21 Int. Female Team I 43

22 Int. Female Team II 30

 

Ετικέτες

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.