BMW GS Trophy 2020: Συνεχίζεται με κατεύθυνση το Νότο!

Μαγευτικά τοπία και μπόλικη δράση!
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

11/2/2020

Η τρίτη μέρα του GS Trophy περιλάμβανε μια εξίσου δύσκολη διαδρομή 345 χιλιομέτρων με αφετηρία το Castlepoint και τερματισμό στο Wainui. Για να φτάσει το καραβάνι στον προορισμό του χρειάστηκε να διασχίσει 180 χιλιόμετρα χωματόδρομου, 155 χιλιόμετρα στην εθνική και 10 χιλιόμετρα σε δύσβατα μονοπάτια. Απ’ το μενού εννοείται πως δεν απουσίαζαν και οι δοκιμασίες με στόχο να αναδειχτεί η κυρίαρχη ομάδα του BMW GS Trophy.

Οι αναβάτες για άλλη μια φορά είχαν ελάχιστο χρόνο να ξεκουραστούν, καθώς για να ολοκληρώσουν τη διαδρομή της ημέρας, έπρεπε να ξυπνήσουν απ’ τις 5:30π.μ., ώστε να έχουν το χρόνο να προετοιμαστούν. Ωστόσο, είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν τη μαγευτική ανατολή ατενίζοντας τον Ειρηνικό Ωκεανό, απ’ το Castlepoint. Η πρώτη πρόκληση της ημέρας τους περίμενε μόλις ένα χιλιόμετρο μετά την αφετηρία, στην παραλία. Το Beach Drift ήταν ένας αγώνας σαν αυτόν της προηγούμενη ημέρας, όπου ένας αναβάτης από κάθε ομάδα θα έπρεπε να οδηγήσει πάνω στην αφράτη άμμο μέχρι ένα σημείο και να επιστρέψει σταματώντας στο σημείο που είχαν ορίσει οι άνθρωποι του Trophy. Η πρόκληση ήταν αρκετά δύσκολη και πολλοί αναβάτες έπεσαν  –χωρίς να τραυματιστούν- ενώ άλλοι είδαν τους τροχούς των μοτοσυκλετών τους να χάνονται μέσα στην άμμο.

Έπειτα οι ομάδες άφησαν πίσω τους της ακτές της Νέας Ζηλανδίας και περιπλανήθηκαν μέσα στα δύσβατα μονοπάτια και χωματόδρομους που έχουν δημιουργήσει οι γεωργοί της περιοχής. Ο προορισμός τους ήταν να φτάσουν στην ενδοχώρα και να βρεθούν στην εμπορική πόλη της Wairarapa, το Masterton. Σειρά είχε μια διαδρομή με στριφτερά κομμάτια και εναλλαγές από άσφαλτο σε χώμα, μέχρι οι ομάδες να μπουν στα δάση της περιοχής και να βγουν στην εθνική οδό στο Pariwhariki. Από εκείνο το σημείο το καραβάνι μπορούσε να δει από μακριά την εντυπωσιακή οροσειρά Tararau, με την υψηλότερη κορυφή της να φτάνει τα 1.300μ. Είναι μια από τις πολλές οροσειρές που έχει το Βόρειο Νησί της Νέας Ζηλανδίας, ξεκινά βορειανατολικά και επεκτείνεται για 80 χιλιόμετρα καταλήγοντας νοτιοδυτικά.

Μετά από τον απαραίτητο ανεφοδιασμό καυσίμων και ένα μικρό διάλλειμα το BMW GS Trophy κατευθύνθηκε ανατολικά μέσα από σαθρούς χωματόδρομους για να δει από κοντά το White Rock που βρίσκεται στην παραλία της Pahaoa. Το τοπίο είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό με τη μαύρη άμμο να δημιουργεί μια έντονη αντίθεση με τον Λευκό Βράχο, ενώ η παραλία φημίζεται ιδιαίτερα για surfing. Η δεύτερη πρόκληση δεν είχε να κάνει καθόλου με τις μοτοσυκλέτες και την οδήγηση αλλά με το πόσο εύστοχοι είναι οι αναβάτες. Χρησιμοποιώντας τα προστατευτικά τους περιλαίμια ως στόχο οι αναβάτες έπρεπε να περάσουν από μέσα τους τα γάντια τους.

Το τελευταίο σκέλος της τρίτης μέρας περιλάμβανε μια ιδιαίτερα διάσημη διαδρομή για τους αναβάτες της περιοχής, την ανάβαση του Rimutaka. Η κορυφή βρίσκεται σε υψόμετρο 725μ. και πέρα απ’ την άσφαλτο το μέρος παραμένει τόσο αγνό με την πυκνή βλάστηση και τα δέντρα, που σε μεταφέρει σε μια παλιότερη εποχή. Σε αυτό το σημείο πραγματοποιήθηκε και η τελευταία πρόκληση της ημέρας, με τους ανθρώπους του BMW GS Trophy να έχουν σχεδιάσει μια διαδρομή Trial, που περνούσε μέσα από δέντρα και ρυάκια. Νικητής θα ήταν αυτός που θα ολοκλήρωνε τη διαδρομή πιο γρήγορο και θα είχε μαζέψει τους λιγότερους βαθμούς ποινής απ’ την επαφή του με το έδαφος.

Την τέταρτη μέρα το οι αγωνιζόμενοι θα κατευθυνθούν προς το Wellington με στόχο να περάσουν στο Νότιο Νησί της Νέας Ζηλανδίας.

Από την πρώτη μέρα του GS Trophy, η ομάδα της Νότιας Κορέας ηγείται της βαθμολογίας, όμως σταδιακά η ομάδα της Νότιας Αφρικής έχει κερδίσει πολλούς βαθμούς και βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής απ’ την πρώτη θέση.

BMW Motorrad International GS Trophy 2020 Oceania.

Η κατάταξη μετά την ολοκλήρωση της τρίτης μέρας:

1 South Korea 157 points

2 South Africa 146  

3 Netherlands 145  

4 France 142

5 Italy 133  

6 USA 124

7 Australia 122

8 Russia 114  

9 Latin America 111  

10 Brazil 109  

11 Mexico 105  

12 Argentina 101

13 Middle East 93  

14 UK 79

15 India 78

16 Nordic 77

17 Malaysia 67

18 Japan 62

19 North Africa 62

20 Thailand 62

21 Int. Female Team I 43

22 Int. Female Team II 30

 

Ετικέτες

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Harley-Davidson RMCR
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

RMCR - XLCR

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

RMCR

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

RMCR

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

RMCR

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

RMCR

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

RMCR

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.

Ετικέτες