Που και πώς το πάει η Kawasaki με την υβριδική μοτοσυκλέτα – VIDEO

Η απόδοσή της στο δυναμόμετρο
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

27/11/2020

Η Kawasaki μας έδειξε πέρσι στην EICMA πως ετοιμάζει μία μοτοσυκλέτα με υβριδική τεχνολογία και επιβεβαίωσε πρόσφατα πως δεν ήταν πυροτέχνημα αλλά δουλεύει πάνω σε αυτό, δείχνοντας ένα teaser video. Ξεκινά λάθος το video με το φουτουριστικό τετράτροχο που πρώτη φορά είδαμε το 2013 και δεν θα γίνει πραγματικότητα ούτε το 2030, και είναι λάθος γιατί μας μιλά για μία τεχνολογία την οποία έχει σχεδόν έτοιμη, όχι για κάτι θεωρητικό στο μέλλον. Είναι κάτι που μελετά εδώ και είκοσι χρόνια, δεν ξεκίνησε τώρα, αλλά η έλευσή της στην παραγωγή πλησιάζει. Στην πράξη όλα τα πλάνα από το νέο video είναι παλιά, εκτός από το τελευταίο κομμάτι που έχει και μεγάλο ενδιαφέρον, διότι είναι η πρώτη φορά που την ακούμε να δουλεύει στο δυναμόμετρο, όπως επίσης μας δίνει και μία πιο ξεκάθαρη οπτική για το πώς βλέπει το μέλλον της υβριδικής τεχνολογίας στις μοτοσυκλέτες.

Ουσιαστικά επιβεβαιώνει όσα γράφαμε πριν από ένα μήνα με την αποκάλυψη των πατεντών για την μελλοντική μοτοσυκλέτα παραγωγής, και όλα όσα είχαμε πει ακριβώς ένα χρόνο πριν όταν βλέπαμε από κοντά το πρωτότυπο στη EICMA. Αντιμετωπίζει λοιπόν την ύπαρξη του ηλεκτροκινητήρα με τον ίδιο τρόπο που υπάρχει και η υπερτροφοδότηση στην σειρά H2! Μία πρόσθετη δύναμη όταν χρειάζεσαι περισσότερη επιτάχυνση και αντίστοιχα το δυνατό φρενάρισμα να φέρνει και φόρτιση της μπαταρίας μεγαλώνοντας το φρένο του κινητήρα. Το πρόσθετο όφελος είναι ολότελα ηλεκτρική κίνηση με μικρές ταχύτητες κι αυτό στον υπόλοιπο κόσμο να ξέρετε πως είναι μεγάλο όφελος. Διότι οι ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες, μέχρι και αυτή την στιγμή τουλάχιστον, επιτρέπεται να περάσουν μέσα από πάρκα, ζώνες για ποδήλατα κτλ, που στην Ιταλία για παράδειγμα, σημαίνει μία τεράστια εξοικονόμηση χρόνου. Διότι πηγαίνεις μέσα από τεράστια πάρκα κόβοντας δρόμο κάτω από τα δέντρα αντί για γύρω-γύρω περιμένοντας στα φανάρια μέσα στην κίνηση.

Στο video η Kawasaki φέρνει ένα αντίστοιχο παράδειγμα από το Παρίσι, όπου η EV μοτοσυκλέτα φτάνει στο κέντρο οδηγώντας στους αυτοκινητόδρομους αποκλειστικά με τον κινητήρα εσωτερικής καύσης. Μόλις μπαίνει στο ιστορικό κέντρο, κινείται στους δρόμους μόνο με τον ηλεκτροκινητήρα και φεύγει αργότερα προς μία στριφτερή διαδρομή χρησιμοποιώντας και τους δύο για άμεση επιτάχυνση και περισσότερη δύναμη. Στον αυτοκινητόδρομο δεν χρειάζεσαι την μέγιστη ιπποδύναμη ταξιδεύοντας με σταθερή ταχύτητα, φαντάζεται η Kawasaki, και έτσι μπορείς να χρησιμοποιείς μόνο τον βενζινοκινητήρα κρατώντας και την μπαταρία πλήρως φορτισμένη για μετά. Είναι βέβαια ουτοπικό αυτό το σενάριο διότι οι αυτοκινητόδρομοι του οδηγούν στο Παρίσι έχουν απίστευτη κίνηση και κινείσαι όπως όπως στο Κηφισό, ανάμεσα από σταματημένα αυτοκίνητα. Με τις πρόσφατες συνεργασίες που έχουμε συνάψει στο ΜΟΤΟ, μία από αυτές για την Γαλλία εξάγοντας τις δοκιμές που κάνουμε στην Ελλάδα(!) και παράλληλα συμμετέχοντας σε συγκριτικά εκεί, η εικόνα που έχουμε για τους αυτοκινητόδρομους στο Παρίσι είναι πως είσαι κλείσε-άνοιξε το γκάζι συνέχεια, αλλά ας πάμε παρακάτω στο παράδειγμα της Kawasaki.

Ακούστε την EV μοτοσυκλέτα στο τέλος του Video

Διότι το πραγματικά καλό είναι σε αυτό το σημείο, όπου κινείσαι στο κέντρο μόνο με τον ηλεκτροκινητήρα. Για αυτό και το παράδειγμα του Παρισιού δεν είναι τυχαίο. Διότι το Παρίσι θα είναι το πρώτο ευρωπαϊκό κέντρο πόλης που θα κλειδώσει για οχήματα με κινητήρα εσωτερικής καύσης! Προς το παρόν από το 2024 θα επιτρέπονται μόνο οι Euro4 μοτοσυκλέτες και νεότερες, οπότε ναι, οι λιγοστοί δίχρονοι Γάλλοι δεν θα μπορούν να κάνουν βόλτα κάτω από τον Πύργο του Άιφελ. Είναι άγνωστο πότε θα γίνει το επόμενο βήμα απαγορεύοντας τελείως την πρόσβαση εκτός των ηλεκτρικών μοτοσυκλετών, αλλά σίγουρα έρχεται και ευτυχώς δεν θα είναι σύντομα. Η Kawasaki βλέπει πως οι υβριδικές μοτοσυκλέτες θα είναι η καλύτερη λύση τότε, εξασφαλίζοντας την κίνηση παντού ενώ ταυτόχρονα ο αναβάτης θα επωφελείται από τον συνδυασμό ιπποδύναμης των δύο κινητήρων. Θα έχει βέβαια και το πρόσθετο βάρος μπαταριών και ηλεκτροκινήτρα, κόστος, συντήρηση κτλ για τα οποία όμως δεν μπορεί να γίνει λόγος αυτή την στιγμή. Διότι η τεχνολογία καλπάζει, κυριολεκτικά, και οι ισοδυναμίες αλλάζουν συνέχεια οπότε η EV μοτοσυκλέτα θα πρέπει να κριθεί όταν είναι έτοιμη να κυκλοφορήσει. Άλλωστε η Kawasaki πρώτη φορά ασχολήθηκε με αυτή την λύση στις αρχές του 2000, δηλαδή είναι κάτι που το βλέπει από την αρχή της ανάπτυξης των μπαταριών και των ηλεκτρικών και στόχος είναι να έχει έτοιμη την μοτοσυκλέτα την στιγμή ακριβώς που η διαθέσιμη τεχνολογία είναι σε στάδιο να υποστηρίξει την χρήση της EV, σε βάρος, αυτονομία, συντήρηση και κόστος.

Αντίστροφα βέβαια, τόσο η BMW Motorrad όσο και η KTM, με την πρώτη να έχει πρόσβαση στον εξαιρετικά ανεπτυγμένο τομέα της αυτοκίνησης, θεωρούν πως οι υβριδικές μοτοσυκλέτες δεν είναι μία καλή λύση. Θέλουν είτε αμιγώς ηλεκτρικές, είτε αμιγώς με κινητήρα εσωτερικής καύσης.

Εμείς πάντως βρίσκουμε πως η λύση της Kawasaki ακούγεται δελεαστική γιατί ξεφεύγει από το «πάρε ένα ηλεκτρικό για την πόλη» και προσανατολίζεται λίγο πιο κοντά στην σπορ οδήγηση, έχοντας ένα κουμπί “Boost” που επιλέγεις με τον αντίχειρα αν θα ακολουθεί το άνοιγμα της γκαζιέρας. Όταν το κάνεις, η ροπή σου θα πολλαπλασιάζεται για τόσο όσο χρειάζεσαι στην έξοδο μίας στροφής σε στριφτερό δρόμο, μερικά δευτερόλεπτα την φορά δηλαδή, περίπου όσο θα κράταγες και το γκάζι ανοικτό μέχρι να το κόψεις για την επόμενη στροφή. Αλλιώς η λειτουργεία “Boost” ακυρώνεται την στιγμή που θα χρησιμοποιήσεις τα φρένα.

Η Kawasaki προσανατολίζεται να έχει διάφορες καταστάσεις λειτουργίας η μοτοσυκλέτα, όπως τις ξέρουμε, Touring, Sport, Rain κτλ και κάθε μία από αυτές να μπορεί επίσης να επιλέξει αν θα είναι Economy ή Sport με τον ηλεκτροκινητήρα να αναλαμβάνει τον αντίστοιχο ρόλο. Με το τελευταίο teaser video ξέρουμε πως όλα αυτά τα εννοεί και στην πράξη. Βέβαιο θα πρέπει να θεωρείται επίσης από εδώ και πέρα, πως θα βγάλει τελικά στην παραγωγή μία υβριδική μοτοσυκλέτα, αλλά καθόλου βέβαιο δεν είναι το «πότε». Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να την οδηγήσουμε πριν την απορρίψουμε, διότι τίποτα δεν είναι σίγουρο…

Ετικέτες

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.