Στατιστικά Eurostat: “Πρώτη” η Ελλάδα σε θανατηφόρα ατυχήματα με μοτοσυκλέτα στην Ευρώπη

Τα γεγονότα και η “στατιστική παρερμηνεία”
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

20/8/2019

Άλλη μια είδηση με “πολύ αίμα” και πολλά λάθη κυκλοφορεί από σήμερα στον ηλεκτρονικό τύπο της χώρα μας. Αφορμή στάθηκαν τα στατιστικά στοιχεία της Eurostat που δημοσιοποιήθηκαν σήμερα Τρίτη και λένε πως η Ελλάδα έχει την πρώτη θέση στα θανατηφόρα ατυχήματα με μοτοσυκλέτα ανά ένα εκατομμύριο κατοίκους. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στο πως κάνουν την κατανομή. Όχι επί των αναβατών δικύκλων, αλλά επί των κατοίκων…

Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι η Eurostat είναι μια στατιστική υπηρεσία που συλλέγει νούμερα και παρουσιάζει συγκεντρωτικά αποτελέσματα. Από εκεί και πέρα, το πώς αναλύονται και ερμηνεύονται αυτά τα νούμερα είναι δουλειά ειδικών επιστημόνων κι όχι της Eurostat. Εκεί πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας και να μην παρασυρόμαστε από όσους θέλουν να δημιουργήσουν εντυπώσεις και "ειδήσεις" ποντάροντας στον φτηνό εντυπωσιασμό. Προσοχή! Δεν ισχυριζόμαστε πως δεν έχει η Eurostat όλα τα αξιόπιστα στοιχεία που χρειάζεται για να κάνει σωστά μια τέτοια έρευνα και να συντάξει μια σοβαρή έκθεση για τα τροχαία ατυχήματα των κρατών μελών της Ε.Ε. Ακριβώς το αντίθετο λέμε. Τα έχει και με το παραπάνω, αλλά η ανάλυσή τους ανήκει σε ειδικούς που θα πρέπει να λάβουν υπόψην τους όλες τις παραμέτρους. Αυτό που λέμε ξεκάθαρα είναι πως η μεγαλύτερη πλειοψηφία του τύπου κάνει επιλεκτική χρήση των στοιχείων και βγάζει συμπεράσματα που δεν αποτυπώνουν την ουσιαστική πραγματικότητα.

Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε (στους "κίτρινους" δημοσιογράφους) πως οι αριθμοί αφορούν το 2017 και όχι το 2019. Οπότε η Ελλάδα ήταν πρώτη και πιθανόν να μην είναι πια, αν και το αναμενόμενο είναι να έχουμε διατηρήσει την πρωτιά και για το 2018 και το 2019. Και είναι φυσιολογικό να είμαστε πρώτοι σε θανατηφόρα τροχαία ατυχήματα με μοτοσυκλέτες, διότι έχουμε ποσοστιαία τα περισσότερα δίκυκλα κατά κεφαλήν. Βέβαια η κατοχή δικύκλου δεν σημαίνει απαραίτητα και χρήση της. Για παράδειγμα μπορεί όλοι οι Νορβηγοί να έχουν από πέντε μοτοσυκλέτες ο καθένας στο γκαράζ του σπιτιού τους. Πώς όμως να σκοτωθεί στο δρόμο με μοτοσυκλέτα ένας Νορβηγός όταν ΔΕΝ τις οδηγά στο δρόμο για 10 μήνες λόγω παγετού… Ένας σοβαρός ερευνητής θα έβαζε στην εξίσωση και πόσα χιλιόμετρα διανύει τον χρόνο ένας δικυκλιστής. Προφανώς η συγκεκριμένη έρευνα της Eurostat δεν περιέχει τέτοια νούμερα.

Έτσι, στα στατιστικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν, οι Βούλγαροι σκοτώνονται σαν τις μύγες με τα αυτοκίνητα, έχοντας 64 θανάτους σε τροχαία ανά ένα εκατομμύριο κατοίκους. Την ίδια στιγμή όμως (σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat) οι Βούλγαροι είναι οι καλύτεροι και προσεκτικότεροι μοτοσυκλετιστές στην Ε.Ε. (!) μιας και εμφανίζονται με μηδενικά θανατηφόρα στην συγκεκριμένη κατηγορία. ένα ενδεικτικό παράδειγμα του πόσο προσεκτικοί πρέπει να είναι όσι πάνε να ερμηνεύσουν τα στοιχεία από την Eurostat φαίνεται και στο γεγονός πως η Ρουμανία είναι πρώτη στα θανατηφόρα ατυχήματα με πεζούς και ποδήλατα. Γιατί είναι πρώτη η Ρουμανία; Διότι οι άνθρωποι εκεί είναι φτωχοί (έχει και πάρα πολλούς Ρομά…) και μετακινούνται με τα πόδια ή τα ποδήλατα. Την ίδια στιγμή (σύμφωνα με την έκθεση της Eurostat) οι Ρουμάνοι οδηγοί αυτοκινήτων και μοτοσυκλετών είναι από τους καλύτερους οδηγούς στον κόσμο!!!

Ερώτηση προς προβληματισμό για όσους θέλουν να το παίξουν σοβαροί αναλυτές και "επιστήμονες": Oι πεζοί και οι ποδηλάτες πώς σκοτώνονται σε τροχαία ατυχήματα στη Ρουμανία όταν οι οδηγοί εκεί είναι τόσο καλοί; Πάμε στοίχημα πως η Ελβετία έχει τα λιγότερα ναυτικά ατυχήματα με δεξαμενόπλοια…         

Για να προλάβουμε τους κλόουν του διαδικτύου, εμείς εδώ στο ΜΟΤΟ θα συνεχίσουμε να δίνουμε τη μάχη για ασφαλέστερες συνθήκες κυκλοφορίας ΟΛΩΝ όσων χρησιμοποιούν τους δρόμους αυτής της χώρας, είτε είναι ποδηλάτες, είτε πεζοί, είτε έχουν αυτοκίνητο ή μοτοσυκλέτα. Δεν διαβαθμίζουμε την αξία της ανθρώπινης ζωής. Γι΄αυτό ακριβώς δεν πρόκειται να κάνουμε ποτέ εύκολη τη ζωή όσων πληρώνονται από τους φορολογούμενους για να βρίσκουν πραγματικές λύσεις στα προβλήματα της ασφάλειας. Βαρεθήκαμε τους παράλογους “δρακόντειους νόμους” που είναι ανίκανοι να εφαρμόσουν οι ίδιοι που τους έγραψαν και τους ψήφισαν στη Βουλή. Η ανθρώπινη ζωή είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για εμάς και πρόχειρες αναλύσεις στατιστικών όπως αυτές που κυκλοφορούν κατά κόρον μετά την δημοσιοποίηση των στοιχείων, που απευθύνονται σε ανυποψίαστους, θα μας βρίσκουν απέναντί τους. Σας προτείνουμε να διαβάσετε ΕΔΩ και ΕΔΩ, προηγούμενα άρθρα που αφορούν τις “μαγειρεμένες” στατιστικές των υπηρεσιών της Ε.Ε. και φυσικά των ΜΚΟ που οι ίδιες χρηματοδοτούν με πολλά εκατομμύρια. Μην ξεχνάτε άλλωστε πως η στατιστική είναι το καλύτερο μέσο για να υποστηρίξεις ότι κάτι είναι αλήθεια, άσχετα με το αν είναι σωστό ή λάθος...

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.