Suzuki GSX-R 750 & GSX-R 1100 - Τα θρυλικά αεροελαιόψυκτα μοντέλα παραμένουν ζωντανά μέσω… της Yoshimura!

Το πλάνο της “oil-cooled revival project” έχει ως στόχο την παραγωγή ανταλλακτικών για τους γενάρχες της δυναστείας GSX-R
Yoshimura revival project
Από τον

Αλέξανδρο Λαμπράκη

21/6/2024

Κατά την διάρκεια του Tokyo Motor Show 2024, η Yoshimura, υπό τη νέα ηγεσία του Yohei Kato, παρουσίασε το νέο της πρόγραμμα που ακούει στο όνομα “oil-cooled revival project”, στόχος του οποίου είναι η παραγωγή των δυσεύρετων πλέον ανταλλακτικών για τα θρυλικά αερο-ελαιόψυκτα GSX-R 750 και GSX-R 1100, που αποτέλεσαν τις αρχές για την μετέπειτα δημιουργία της δυναστείας GSX-R, δίνοντάς τους την ευκαιρία να παραμείνουν ή να επιστρέψουν στους δρόμους.

Τι κι αν η Suzuki έχει αποφασίσει να απομακρυνθεί από τους αγώνες, στοιβάζοντας το βιβλίο με τις χρυσές αγωνιστικές σελίδες της στη βιβλιοθήκη. Η Yoshimura, φαίνεται ότι θέλει να το πάρει, να το ξεσκονίσει και να το ανοίξει για να συνεχίσει με την δική της πένα να γράφει νέα κεφάλαια αγωνιστικής ιστορίας, καθώς οι δεσμοί μεταξύ Suzuki και Yoshimura κρατούν πολλά χρόνια, έχοντας μετατραπεί σε έναν γερό, άλυτο κόμπο.

Suzuki GSX-R 750 & GSX-R 1100 - Τα θρυλικά αερόψυκτα μοντέλα βγαίνουν ξανά στους δρόμους, μέσω… της Yoshimura!

Η Yoshimura δεν δείχνει ωστόσο διατεθειμένη να μείνει επικεντρωμένη μόνο στο μέλλον. Στα πλαίσια του Tokyo Motor Show 2024, η ιαπωνική εταιρεία παρουσίασε το νέο πλάνο της με τίτλο “oil-cooled revival project”. Στόχος της είναι να προσφέρει σε όλους τους ιδιοκτήτες αεροελαιόψυκτων GSX-R ανταλλακτικά και εξαρτήματα, για την αναστήλωση και συντήρηση των μοντέλων, ώστε να συνεχίσουν ακάθεκτα να κυκλοφορούν στον δρόμο. Στα πλαίσια της παρουσίασης μάλιστα, ο ιαπωνικός βελτιωτικός οίκος έδειξε στους παρευρισκόμενους μία replica αγωνιστικού GSX-R του 1986. Όχι όμως ένα έκθεμα, αλλά ένα ολοκληρωμένο και πλήρως λειτουργικό αντίγραφο, το οποίο έδωσε απτά δείγματα του μεγάλου εγχειρήματος της Yoshimura. Η replica αυτή βασίστηκε στην αγωνιστική GSX-R 750, με την οποία αγωνιζόταν το 1986 ο Satoshi Tsujimoto σε αγώνες Endurance. Αν και με μια γρήγορη ματιά, φαίνεται σαν μία replica για τα… σαλόνια, κοιτάζοντας πιο παρατηρητικά, βλέπουμε ότι δημιούργημα της Yoshimura φέρει όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό για νόμιμη κυκλοφορία στον δρόμο -πλην των προβολέων, όπως μπορούμε να διακρίνουμε. Όχι μόνο, αυτό, αλλά το έμπειρο μάτι θα αναγνωρίσει αρκετά σημεία -όπως για παράδειγμα τις δαγκάνες των φρένων- όπου τα εξαρτήματα έρχονται από το πάνω ράφι, χωρίς καμία έκπτωση στην ποιότητα και αναδεικνύοντας το πόσο σοβαρά έχει πάρει το εν λόγω εγχείρημα η Yoshimura. Όχι μόνο αναπαλαίωση, λοιπόν, αλλά και αναβάθμιση με σύγχρονα καλούδια…

Suzuki GSX-R 750 & GSX-R 1100 - Τα θρυλικά αερόψυκτα μοντέλα βγαίνουν ξανά στους δρόμους, μέσω… της Yoshimura!

Μπορεί όταν παρουσιάστηκαν τα αερο-ελαιόψυκτα GSX-R 750 και GSX-R 1100 να θεωρούνταν ως οι ναυαρχίδες του Hamamatsu, πολύ πριν η κατηγορία των supersport περάσει στην εξειδίκευση που γνωρίζουμε σήμερα. Μετράμε όμως, τριάντα και πλέον χρόνια από τότε που το τελευταίο GSX-R χωρίς υγρόψυξη είδε το φως στο τέλος της γραμμής παραγωγής, πρώτα το 1992 για τα GSX-R 750 που ερχόντουσαν στην Ευρώπη και το 1993 για όλα τα υπόλοιπα, συμπεριλαμβανομένου αυτού των 1.100 κυβικών.

Suzuki GSX-R 750 & GSX-R 1100 - Τα θρυλικά αερόψυκτα μοντέλα βγαίνουν ξανά στους δρόμους, μέσω… της Yoshimura!

Όπως, λοιπόν, ίσως να έχετε ήδη ψυλλιαστεί, η εύρεση ανταλλακτικών και εξαρτημάτων που χρήζουν αλλαγής έχει αρχίσει να γίνεται πλέον διαδικασία για δεινούς λύτες. Σε πολλές περιπτώσεις, ούτε η aftermarket αγορά δεν μπορεί να δώσει λύσει, ενώ όταν και εφόσον βρεθεί κάποιο γνήσιο ανταλλακτικό ή εξάρτημα, μπαίνει στην μέση η τιμή του, καθώς όπως συμβαίνει παντού στο εμπόριο, έτσι και εδώ, ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης είναι που ενορχηστρώνει το όλο παιχνίδι. Πάνω σε αυτό, έρχεται τώρα να πατήσει η Yoshimura, καθιστώντας πιο εύκολη -ίσως και πιο οικονομική- την εύρεση ανταλλακτικών και εξαρτημάτων που χρειάζονται οι ιδιοκτήτες των GSX-R 750 και 1.100 για να τα βγάλουν ξανά στους δρόμους. Κρίνοντας όμως από το λειτουργικό πρωτότυπο που μας αποκάλυψε στην έκθεση του Τόκυο, τότε ίσως μιλάμε όχι απλώς για μία απλή διατήρηση, αλλά για μία επαναφορά στο σύγχρονο γίγνεσθαι των 40χρονων ναυαρχίδων της Suzuki…

Suzuki GSX-R 750 & GSX-R 1100 - Τα θρυλικά αερόψυκτα μοντέλα βγαίνουν ξανά στους δρόμους, μέσω… της Yoshimura!Suzuki GSX-R 750 & GSX-R 1100 - Τα θρυλικά αερόψυκτα μοντέλα βγαίνουν ξανά στους δρόμους, μέσω… της Yoshimura!Suzuki GSX-R 750 & GSX-R 1100 - Τα θρυλικά αερόψυκτα μοντέλα βγαίνουν ξανά στους δρόμους, μέσω… της Yoshimura!Suzuki GSX-R 750 & GSX-R 1100 - Τα θρυλικά αερόψυκτα μοντέλα βγαίνουν ξανά στους δρόμους, μέσω… της Yoshimura!
Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.