Ξεκίνησαν οι αντιδράσεις: Πρόστιμο 2.000 Ευρώ θα πληρώνουν οι βενζινοπώλες για ανεφοδιασμό χωρίς κράνος

Δεν το είχαν δει να έρχεται…
Ξεκίνησαν οι αντιδράσεις: Πρόστιμο 2.000 Ευρώ θα πληρώνουν οι βενζινοπώλες για ανεφοδιασμό χωρίς κράνος
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

3/2/2025

Μπούμερανγκ γυρνάει η πρωτοβουλία κυβέρνησης και βενζινοπωλών για τον ανεφοδιασμό αναβάτη μοτοσυκλέτας χωρίς κράνος, καθώς στο νομοσχέδιο που πρόκειται να κατατεθεί μαζί με τον νέο Κ.Ο.Κ προβλέπεται πρόστιμο 2.000 Ευρώ για οποιονδήποτε πωλήσει βενζίνη σε ξεκράνωτο αναβάτη!

Είναι από τις περιπτώσεις που εμπίπτουν στο «σας είπαμε να προσέχετε και δεν ακούσατε» καθώς είχαμε τονίσει ακριβώς αυτό το ζήτημα στο τελευταίο επεισόδιο-άρθρο, σχετικά με το έπος αυτό που διαδραματίζεται μεταξύ κυβέρνησης και πρατηρίων.

Για αρχή και για όποιον δεν έχει παρακολουθήσει τι έχει συμβεί ή έχει ασαφή άποψη για το τι συμβαίνει μιλάμε για ένα μέτρο που στοχεύει στην λύση ενός απαράδεκτου φαινομένου, την μη χρήση κράνους. Είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη και από τις λίγες στον κόσμο που δεν φοράμε κράνος με ηλίθιες βασικές δικαιολογίες κάθε φορά. Επειδή είμαστε εδώ 40 χρόνια και έχουμε ζήσει το έργο αυτό, όπως και έχουμε παλέψει και παλεύουμε συνέχεια για να σταματήσει το φαινόμενο, γνωρίζουμε πως ανά περίοδο υπήρχαν διαφορετικές δικαιολογίες. Την δεκαετία του ΄80 έλεγαν πως δεν προστατεύει, πως κάνει κακό στον αυχένα, την δεκαετία του ΄90 πως το γυμνό κεφάλι είναι πιο αεροδυναμικό και στην κόντρα πάνε καλύτερα χωρίς αυτό και γενικά έχουμε ακούσει τα πάντα. Διανύουμε την περίοδο του «είναι δικαίωμά μου να μην το φοράω, κάνω κακό μόνο στον εαυτό μου» που είναι εξίσου ηλίθιο και κάνει τους γιατρούς στο ΚΑΤ και τους τραυματιοφορείς να χτυπάνε το δικό τους κεφάλι καθώς είναι σε θέση να μιλήσουν για το μετά και για εκείνους που έχουν μετανιώσει αλλά είναι αργά.

Σε μία κοινωνία λοιπόν που έχει αποτύχει να εκπαιδεύσει τον κάθε χρήστη δικύκλου, γιατί δεν είναι όλοι μοτοσυκλετιστές που γυρνάνε χωρίς κράνος, ένα πρατήριο στην Κίσσαμο Χανίων πήρε την πρωτοβουλία να μην ξανά βάλει βενζίνη σε οποιονδήποτε σταματήσει στις αντλίες του. Μία απόφαση με βαριά καρδιά καθώς ήρθε μετά τον χαμό 17χρονου συγγενή, απόλυτα δικαιολογημένη όταν μπορείς να αντιληφθείς τι ακριβώς ζουν οι άνθρωποι αυτοί και σε πλήρη αντιδιαστολή με το βασικό επιχείρημα των ημερών για την μη χρήση του.

Με την τακτική διακυβέρνησης που βασίζεται στην αντίδραση αντί του προγραμματισμού, της χάραξης πορείας και της επιβολής κατεύθυνσης, την πρωτοβουλία αυτή που ξεκίνησε από συναισθηματική φόρτιση την σήκωσε ο Υπουργός Άδωνις Γεωργιάδης με καμπάνια για την χρήση του κράνους και την επιθυμία να απλωθεί αυτή η πρωτοβουλία σε όλα τα βενζινάδικα όλης της χώρας και μάλιστα να πλαισιωθεί νομοθετικά.

Στην τέταρτη κατά σειρά πράξη αυτή της ιστορίας, ήρθε η εμπλοκή του Υπουργού Θεοδωρικάκου που συμπλήρωσε την τακτική Άδωνι Γεωργιάδη, ετοιμάζοντας νομοθετική παρέμβαση.

Εδώ είναι που είδαμε να διαφαίνεται ο κίνδυνος για τους πρατηριούχους που μέχρι εκείνη την ώρα και μέσω των εκπροσώπων τους απλά χόρευαν στο επικοινωνιακό γαϊτανάκι χωρίς να βλέπουν τι έρχεται.

Διότι δεν γίνεται να υπάρχει νομοθεσία που επιβάλλει χωρίς να οριστεί και πρόστιμο για εκείνον που δεν την ακολουθεί. Ο νόμος δεν λειτουργεί με «πρωτοβουλίες» και «καλή διάθεση» αλλά πρέπει να ορίζει και την ποινή για εκείνον που τον παραβλέπει.

Κι αυτή η ποινή ορίστηκε στις 2.000 Ευρώ για όποιον βάζει βενζίνη σε αναβάτη που δεν φορά κράνος!

Να θυμίσουμε πως αυτή την στιγμή η μη χρήση κράνους ΔΕΝ έχει χρηματικό πρόστιμο, μόνο διοικητικό, κάτι που επίσης αναμένεται να αλλάξει με τον νέο ΚΟΚ αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα είναι στο ύψος των 2.000 Ευρώ. Οι οικονομικές συνέπειες λοιπόν από την μη χρήση κράνους είναι βαρύτερες για το πρατήριο απ’ ότι για τον αναβάτη που δεν το φορά!

Ο πρόεδρος των Πρατηριούχων Εμπόρων Καυσίμων Αττικής, Νίκος Παπαγεωργίου τόνισε πως ο κλάδος είναι αρνητικός πλέον στο νέο νομοθέτημα ενώ αντίστοιχα τοποθετήθηκε και η Πρόεδρος της Ένωσης Βενζινοπωλών Νομού Αττικής (ΕΒΝΑ), Μαρία Ζάγκα η οποία έχει συμπεριληφθεί στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας και στο παρελθόν έχει δηλώσει πως στη χώρα υπάρχει «επίσημο παρακράτος στα καύσιμα». Σύμφωνα με την ίδια, δεν γίνεται τα πρατήρια να κάνουν το έργο της αστυνομίας και διαφωνεί κάθετα με το πρόστιμο.

Αυτή είναι και η πέμπτη κατά σειρά πράξη στην ιστορία αυτή που ξεκίνησε τον Δεκέμβριο από το τραγικό γεγονός ενός νέου που έχασε την ζωή του και ενώ τα θλιβερά παρόμοια στατιστικά συνεχίζουν να γράφουν αριθμούς από τότε σε όλη την περιφέρεια.

Μένει να δούμε πως θα συνεχίσει τώρα το Υπουργείο Ανάπτυξης που πλέον δεν έχει στο πλευρό του τους βενζινοπώλες και αν κάποια στιγμή θα εμπλακεί ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης καθότι το δικό του Υπουργείο είναι που έχει τεράστιο ποσοστό ευθύνης, διαχρονικά.

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.