Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.

Moto2-Moto3: Έτσι διαμορφώνονται οι ομάδες για το 2026 - Οι αναβάτες που διάλεξαν

Ελάχιστες οι θέσεις που έχουν μείνει κενές και στις δύο κατηγορίες
Moto2 και Moto3 ομάδες και αναβάτες για το 2026
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

13/11/2025

Μπορεί να μένει ακόμη ένας γύρος για τη λήξη του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος ωστόσο, οι περισσότεροι αναβάτες έχουν ήδη βρει τις ομάδες τους τόσο στη Moto3 όσο και στη Moto2.

Η πιο τρανταχτή προαγωγή -ίσως και αναμενόμενη- είναι αυτή του φετινού παγκόσμιου πρωταθλητή στη Moto3 κατηγορία Jose Antonio Rueda που μετακομίζει στη Moto2 παραμένοντας στις τάξεις της Red Bull KTM Ajo. Εκεί θα βρει τον περσινό πρωταθλητή της Moto3, David Alonso που αγωνίζεται από περσι στην ενδιάμεση κατηγορία του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος.

Στη Moto3 απομένουν μόλις δύο κενές θέσεις για να ολοκληρωθεί το grid και να έχουμε πλήρη εικόνα για τους αναβάτες των ομάδων της επόμενης σεζόν. Η μία είναι στην SIC58 Squadra Corse που έχει ανακοινώσει μόνο τον Casey O'Gorman. 

Ο Paolo Simoncelli ιδιοκτήτης της ομάδας είχε δώσει τα χέρια με τον Noah Dettwiler, πριν από το ατύχημά του Ελβετού και όπως δήλωσε και ο ίδιος τον περιμένει στην ομάδα του για να τρέξει την επόμενη σεζόν με τη συμφωνία να επισημοποιείται στο άμεσο μέλλον.

Για την CIP Green Power o Scott Ogden που αγωνίζεται και φέτος με την ομάδα είναι αυτός που αναμένεται να ανακοινωθεί ως το δεύτερο όνομα για την ερχόμενη σεζόν παραμένοντας στην ομάδα.

Μόλις δύο είναι οι κενές θέσεις που απομένουν και στην Moto2 κατηγορία. H Fantic Racing δεν θα συνεχίσει με τον Canet την ερχόμενη σεζόν και δίπλα Barry Baltus οι αναβάτες που εξετάζονται είναι οι Tony Arbolino. Για την RW Racing GP το όνομα που μένει να επιβεβαιωθεί είνιαι εκείνο του Zonta van den Goorbergh.

Ακολουθεί η σύνθεση των ομάδων σε Moto3 και Moto2 όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι στιγμής.

Ομάδες και αναβάτες στη Moto3 

Aspar Team
-Maximo Quiles
-Marco Morelli

Leopard Racing    
-Guido Pini
-Adrian Fernandez

Liqui Moly Intact GP
-David Muñoz
-David Almansa

MLav Racing
-Joel Kelso
-Eddie O'Shea

Red Bull KTM Tech3
-Valentin Perrone
-Rico Salmela

Red Bull KTM Ajo
-Alvaro Carpe
-Brian Uriarte

LEVELUP - MTA
-Marcos Uriarte
-Matteo Bertelle

FRINSA - MT Helmets - MSI
-Ryusei Yamanaka
-Hakim Danish

SIC58 Squadra Corse
-Casey O'Gorman
-Αναμένεται

CIP Green Power
-Adrian Cruces
-Αναμένεται

Honda Team Asia
-Veda Pratama
-Zen Mitani

Snipers Team
-Jesus Rios
-Nicola Carraro

Ομάδες και αναβάτες στη Moto2

American Racing Team
-Joe Roberts
-Filip Salac 

Aspar Team
-Daniel Holgado
-David Alonso

Fantic Racing
Barry Baltus
-Αναμένεται

Gresini Racing Moto2
-Sergio Garcia
-Alonso Lopez

Italtrans Racing Team
-Adrian Huertas
-Daniel Muñoz

Liqui Moly Intact GP
-Senna Agius
-Manuel Gonzalez

Marc VDS
-Aron Canet
-Deniz Öncü

MSI Racing Team
-Angel Piqueras
-Ivan Ortola

Red Bull KTM Ajo
-Collin Veijer
-Jose Antonio Rueda

RW Racing GP
-Ayumu Sasaki
-Αναμένεται

IDEMITSU Honda Team Asia
-Mario Aji
-Taiyo Furusato