Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.

MotoGP: Toprak Razgatlioglu - Πρώτο τεστ και πρώτοι χρόνοι με τη Yamaha YZR-M1 V4

Σύντομη η αρχική επαφή, στην πίστα του Aragon - Ο πολυπρωταθλητής θα αλλάξει και νούμερο τη νέα σεζόν
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/11/2025

Ο Toprak Razgatlioglu είχε την ευκαιρία να δοκιμάσει τη Yamaha V4 στην πίστα της Aragon σε καλές καιρικές συνθήκες, ενώ παράλληλα αποχαιρετά το αγαπημένο του νούμερο 54!

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Toprak δοκίμασε MotoGP μοτοσυκλέτα της Yamaha, καθώς αυτό είχε συμβεί και δύο χρόνια νωρίτερα στην πίστα της Jerez, όταν ήταν σε συζητήσεις με την ιαπωνική εταιρεία, που τότε δεν ευδοκίμησαν. Τώρα όμως ο Toprak έχει ήδη συνάψει συμβόλαιο με την Iwata για το 2026, και τώρα ο Τούρκος αναβάτης ολοκλήρωσε τους πρώτους του γύρους με τη νέα Yamaha YZR-M1 V4 (και όχι εκείνη με τον τετρακύλινδρο εν σειρά με την οποία αγωνίζονται φέτος Quartararo, Rins, Oliveira και Miller) στην πίστα της Aragon μαζί με τους αναβάτες εξέλιξης Augusto Fernandez και Andrea Dovizioso.

YAMAHA

Σημειώστε πως η Yamaha, πέρα από δυο στατικές φωτογραφίες ΔΕΝ έχει δώσει ΚΑΜΙΑ πληροφορία για τους χρόνους του El Turco, με τα εξειδικευμένα αγωνιστικά μέσα να παίρνουν τη σκυτάλη δίνοντας μας ΑΝΕΠΙΣΗΜΟΥΣ χρόνους. Παίρνουμε λοιπόν τις αναφορές with a pinch of salt που λένε και οι Άγγλοι (με ελαφρύ σκεπτικισμό δηλαδή), χωρίς να υπάρχει αυτή τη στιγμή πουθενά 100% επιβεβαιωμένη πληροφορία.

Οι ανεπίσημες πληροφορίες αναφέρουν πως μετά από 30 γύρους στην πίστα, ο καλύτερος χρόνος του Toprak ήταν 1:49:176 και για να υπάρχει μία πιο καθαρή εικόνα, πρέπει να αναφέρουμε πως ο Marc Marquez σημείωσε χρόνο 1:45:704 στο Q2 του Ιουνίου στην ίδια πίστα με σαφώς πιο ζεστό καιρό, ενώ ο Fabio Quartararo είχε σημειώσει με την εν σειρά μοτοσυκλέτα της Yamaha, 1:48:488 στο FP1, 1:46:631 στο Q1, 1:47:814 στο sprint και 1:47:826 στον αγώνα.

Αυτό σημαίνει πως ο Toprak ήταν αρκετά πίσω σε χρόνους σε σύγκριση με τους αναβάτες που θα πρέπει να ανταγωνιστεί την επόμενη σεζόν, όμως πρέπει να αναφέρουμε εδώ πως η Yamaha V4 δεν είναι σε καμία περίπτωση στο επίπεδο της εν σειρά M1 και έτσι δεν μπορούμε ακόμα να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα για τους χρόνους του Toprak, που πήρε απλά μία γεύση πριν το τεστ της Βαλένθια.

Τέλος, ο Toprak δεν θα μπορέσει να “φορέσει” στη σεζόν 2026 το αγαπημένο του νούμερο που είναι το “54”, καθώς αυτό είναι ήδη “καπαρωμένο” από τον Fermin Aldeguer. Οι πρώτες πληροφορίες θέλουν τον Τούρκο να έχει επιλέξει το νούμερο “7” που είχε όταν αγωνιζόταν στο παρελθόν στον θεσμό Yamaha R6 Cup.