Δοκιμές MotoGP Ινδονησία-2η Μέρα: Έκπληξη Marini και VR46 στην κορυφή!

Πολλά τα θέματα ακόμη για τις ομάδες
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

12/2/2022

Η δεύτερη μέρα των δοκιμών στην πίστα της Mandalika είχε περισσότερες συγκινήσεις και δράμα από την πρώτη ημέρα, όπου ο καιρός και η βρώμικη πίστα είχαν αποσυντονίσει αναβάτες και ομάδες. Οι επιθέσεις που έγιναν στα χρονόμετρα προς το τέλος της διαδικασίας, έφεραν τον Luca Marini και την Ducati της Mooney VR46 στην πρώτη θέση του πίνακα.

Οι βελτιωμένες συνθήκες στην πίστα βοήθησαν τον Alex Rins να γράψει καλύτερο χρόνο από τον χθεσινό του Pol Espargaro με την συμπλήρωση μιας ώρας, ενώ λίγο αργότερα οι Quartararo και Brad Binder μπήκαν μπροστά από τον αναβάτη της Suzuki, καθώς και οι πέντε ταχύτεροι αναβάτες έσπασαν το φράγμα του 1:31.

Οι πρώτες θέσεις δεν είχαν αλλαγές το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, γιατί οι αναβάτες εστίασαν κυρίως τις προσπάθειές τους στην αίσθηση και την συμπεριφορά με φθαρμένα ελαστικά, με τα μαύρα σύννεφα να αρχίσουν να μαζεύονται πάνω από την πίστα.

Η τελευταία ώρα όμως είχε όση δράση δεν είχε η υπόλοιπη μέρα, με τον Quartararo να μπαίνει επικεφαλής, έχοντας μόνο μισή ώρα μέχρι να πέσει η καρό σημαία. Η ικανοποίησή του όμως κράτησε μόλις δέκα λεπτά, καθώς ο Luca Marini έγραψε χρόνο κατά 0,275 δευτερόλεπτα ταχύτερο από τον χρόνο του Γάλλου.

Ο Marc Marquez και πιο μετά ο Maverick Vinales, «έσπρωξαν» τον Quartararo στην τέταρτη θέση, με τον Mir να κλείνει την πρώτη πεντάδα, παρά το γεγονός ότι ήταν ένας από τους πολλούς αναβάτες που είχαν πτώση, αφού η πίστα είχε μόνο μία στενή καθαρή γραμμή. Οι Binder, Rins και Aleix Espargaro ήταν οι μόνοι αναβάτες που δεν βελτίωσαν τον χρόνο τους το πρωί.


Αποτελέσματα δεύτερης ημέρας

1

Luca Marini

Mooney VR46 Ducati (GP22)

1m 31.289s

2

Marc Marquez

Repsol Honda (RC213V)

+0.192s

3

Maverick Viñales

Aprilia Racing (RS-GP)

+0.227s

4

Fabio Quartararo

Monster Yamaha (YZR-M1)

+0.275s

5

Joan Mir

Suzuki Ecstar (GSX-RR)

+0.297s

6

Johann Zarco

Pramac Ducati (GP22)

+0.297s

7

Enea Bastianini

Gresini Ducati (GP21)

+0.310s

8

Pol Espargaro

Repsol Honda (RC213V)

+0.316s

9

Jorge Martin

Pramac Ducati (GP22)

+0.376s

10

Francesco Bagnaia

Ducati Lenovo (GP22)

+0.436s

11

Brad Binder

Red Bull KTM (RC16)

+0.525s

12

Franco Morbidelli

Monster Yamaha (YZR-M1)

+0.560s

13

Alex Rins

Suzuki Ecstar (GSX-RR)

+0.595s

14

Aleix Espargaro

Aprilia Racing (RS-GP)

+0.617s

15

Takaaki Nakagami

LCR Honda (RC213V)

+0.629s

16

Alex Marquez

LCR Honda (RC213V)

+0.691s

17

Fabio Di Giannantonio

Gresini Ducati (GP21)*

+0.758s

18

Miguel Oliveira

Red Bull KTM (RC16)

+0.911s

19

Andrea Dovizioso

WithU Yamaha RNF (YZR-M1)

+1.014s

20

Jack Miller

Ducati Lenovo (GP22)

+1.029s

21

Raul Fernandez

KTM Tech3 (RC16)*

+1.112s

22

Marco Bezzecchi

Mooney VR46 Ducati (GP21)*

+1.182s

23

Remy Gardner

KTM Tech3 (RC16)*

+1.309s

24

Darryn Binder

WithU Yamaha RNF (YZR-M1)*

+1.764s

 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.