FIM Enel MotoE 2024 - Εννέα ομάδες, 18 αναβάτες και 16 αγώνες

8 ευρωπαϊκές πίστες θα φιλοξενήσουν τους διπλούς αγώνες της χρονιάς
motomag FIM Enel MotoE – Εννέα ομάδες, 18 αναβάτες και 16 αγώνες
Από τον

Γιάννη Τσινάβο

14/2/2024

Ο ηλεκτρικός θεσμός του MotoGP μπαίνει στην έκτη του χρονιά, με την Ducati να διανύει ταυτόχρονα με τη σειρά της τον δεύτερο χρόνο ως αποκλειστικός προμηθευτής μοτοσυκλετών στην υποστηρικτική κατηγορία MotoE.

Προς τα τέλη Μαρτίου στην πίστα του Algarve International Autodrome θα δούμε τις 18 ηλεκτρικές Ducati V21L με τους αναβάτες τους να ρίχνονται στη μάχη του πρωταθλήματος FIM Enel MotoE, με στόχο την "ηλεκτρική κυριαρχία".

Το 2024 θα δούμε στον θεσμό να λαμβάνουν μέρος 9 ομάδες με τους αναβάτες τους να αγωνίζονται σε 8 ευρωπαϊκές πίστες. Σε κάθε πίστα θα διεξαχθούν από 2 αγώνες φτάνοντας συνολικά τους 16 στο τέλος της χρονιάς.

FIM Enel MotoE – Εννέα ομάδες, 18 αναβάτες και 16 αγώνες

Όσον αφορά τις ομάδες της MotoE, η LCR E-Team θα έχει ως δίδυμο αναβατών τους Mattia Casadei και Eric Granado, με τη Felo Gresini MotoE να στηρίζεται στον Πρωταθλητή του 2019 της MotοΕ, Matteo Ferrari και στον Alessio Finello. Στην ομάδα της Openbank Aspar Team επιστρέφει ο δύο φορές Πρωταθλητής της MotoE Jordi Torres, με τον Ισπανό να έχει ως teammate τον Kevin Zannoni.

Στην Tech3 E-Racing θα βρούμε τους Alessandro Zaccone και Nicholas Spinelli, με την Aruba Cloud MotoE Racing Team, να επιστρατεύει τον 32 φορές νικητή του WSBK Chaz Davies. Δίπλα στον Davies θα δούμε ακόμη έναν νέο αναβάτη τον Armando Pontone. Η Klint Forward Factory Team επιστρατεύει για τη φετινή χρονιά τους Andrea Mantovani και Maria Herrera, με την Αxxis-MSI να υπολογίζει στην εμπειρία των Miquel Pons και Oscar Gutierrez. Η ομάδα της Dynavolt Intact GP θα έχει ως αναβάτες τους Lukas Tulovic και Hector Garzò, με την Ongetta Sic58 Squadra Corse να έχεις τους Massimo Roccoli και Kevin Manfredi.

Σχετικά με την ηλεκτρική μοτοσυκλέτα του θεσμού Ducati V21L, αυτή ζυγίζει 225 κιλά, με την μέγιστη ιπποδύναμη να αγγίζει τους 150 ίππους και την τελική ταχύτητα να φτάνει τα 275 χλμ./ώρα. Η μπαταρία της μοτοσυκλέτας ζυγίζει 110 κιλά και έχει χωρητικότητα 18 kWh με πρίζα φόρτισης 20 kW η οποία βρίσκεται στην ουρά.

FIM Enel MotoE – Εννέα ομάδες, 18 αναβάτες και 16 αγώνες

Παρακάτω μπορείτε να βρείτε την σύνθεση των ομάδων του 2024

  • LCR E-Team: Mattia Casadei και Eric Granado
  • Felo Gresini MotoE: Matteo Ferrari και Alessio Finello
  • Openbank Aspar team: Jordi Torres και Kevin Zannoni
  • Tech3 E-Racing: Alessandro Zaccone και Nicholas Spinelli
  • Dynavolt Intact GP: Lukas Tulovic και Hector Garzò
  • Ongetta Sic58 Squadra Corse: Massimo Roccoli και Kevin Manfredi
  • Axxis – MSi: Miquel Pons και Oscar Gutierrez
  • Klint Forward Factory Team: Andrea Mantovani και Maria Herrera
  • Aruba Cloud MotoE Racing Team: Armando Pontone και Brit Chaz Davies
FIM Enel MotoE – Εννέα ομάδες, 18 αναβάτες και 16 αγώνες

Αναλυτικά το πρόγραμμα των οκτώ αγώνων του θεσμού FIM Enel MotoE καθώς και οι ημερομηνίες των δοκιμών

  • 20 – 22 Μαρτίου – Πορτογαλία, Algarve International Circuit
  • 10 – 11 Μαΐου – Γαλλία, Bugatti circuit at Le Mans
  • 24 – 25 Μαΐου – Ισπανία, Barcelona Circuit
  • 31 Μαΐου – 1 Ιουνίου – Ιταλία, Mugello Circuit
  • 28 – 29 Ιουνίου – Ολλανδία, TT Assen Circuit
  • 5 – 6 Ιουλίου – Γερμανία, Sachsenring Circuit
  • 16 – 17 Αυγούστου – Αυστρία, Red Bull Ring Circuit at Spielberg
  • 6 – 7 Σεπτεμβρίου, Σαν Μαρίνο, Marco Simoncelli Circuit of Misano

Ημερομηνίες δοκιμών

  • 21 – 23 Φεβρουαρίου, Πορτογαλία, Algarve International Autodrome
  • 21 Μαρτίου, Πορτογαλία, Algarve International Autodrome
Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.