MotoGP: Ο Zarco επιβεβαίωσε συμφωνία με Avintia

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

6/12/2019

Το σίριαλ "Zarco" έιναι ένα από τα πιο πολυπαιγμένα και πιο πολυσυζητημένα της φετινής χρονιάς, με το επίσημο τέλος του να μην έχει ανακοινωθεί ακόμη. Παρόλα αυτά, ο Γάλλος πρώην αναβάτης της KTM, έλυσε την σιωπή του και αποκάλυψε στο γαλλικό "Moto Journal", ότι η συμφωνία με την ομάδα της Avintia έχει οριστικοποιηθεί και από την επόμενη σεζόν θα είναι ένας εκ των αναβατών της ομάδας.

Να θυμίσουμε ότι ο Zarco ουσιαστικά απολύθηκε από την ομάδα της ΚΤΜ έναν χρόνο πριν λήξει το συμβόλαιό του, καθώς τα αποτελέσματα του ήταν απογοητευτικά, ενώ και οι σχέσεις του με το εργοστάσιο ήταν σε κακό επίπεδο. Το διαζύγιο ήρθε μετά τον αγώνα του Misano, ενώ στους τρεις τελευταίους αγώνες (Από το Phillip Island μέχρι το τέλος) έτρεξε με την ομάδα της LCR Honda Idemitsu, πετυχαίνοντας αρκετά καλά αποτελέσματα. Μάλιστα, σε συνδυασμό με την ανακοίνωση της αποχώρησης του Jorge Lorenzo από την εργοστασιακή ομάδα της Repsol Honda –και με δεδομένη την σφοδρή επιθυμία του Zarco να τρέξει με Honda- είχαν φουντώσει τα σενάρια που τον ήθελαν ως υποψήφιο για να αναπληρώσει το κενό του Ισπανού. Όλα αυτά βέβαια σταμάτησαν γρήγορα, μετά την υπογραφή του Alex Marquez για να τρέξει ως team mate του αδερφού του.

Κατά τη διάρκεια όμως του τελευταίου αγώνα στην Valencia, ο Zarco δέχτηκε κρούση από την δορυφορική ομάδα της Ducati, την Avintia, την οποία αρχικά απέρριψε λέγοντας μάλιστα ότι ο λόγος ήταν πως η Anvitia "δεν είναι μια ομάδα κορυφαίου επιπέδου", ενώ είχε προσθέσει ότι θα προτιμούσε καλύτερα να επιστρέψει στην Moto2. Θα περίμενε κανείς πως μετά από μια τέτοια δήλωση η πόρτα της Avintia θα παρέμενε κλειστή για τον Zarco, αλλά η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Πριν από λίγες μέρες, η Avintia ανακοίνωσε το τέλος της συνεργασίας με τον Karel Abraham, η οποία μάλιστα δεν έγινε και με τον πιο… κομψό τρόπο, ενώ παράλληλα ο Γάλλος είχε συζητήσεις με κορυφαία στελέχη του εργοστασίου της Ducati, την Δευτέρα αμέσως μετά τον αγώνα. Λίγο αργότερα, την ίδια μέρα, η Avintia ανακοίνωσε ότι για το 2020 θα αποτελέσει έναν επίσημο δορυφορικό συνεργάτη της Ducati, μια κίνηση που θεωρείται ότι "έστρωσε το χαλί" για την έλευση του Zarco.

Και ενώ μέχρι στιγμής όπως αναφέραμε δεν υπάρχει κάποια επίσημη ανακοίνωση, ο Zarco έδωσε συνέντευξη στο γαλλικό μέσο αποκαλύπτοντας ότι η συμφωνία είναι κλεισμένη και ότι το αφεντικό της Ducati Corse, ο Gigi Dall'Igna τον έπεισε να πει το ναι λέγοντάς του να τον "εμπιστευθεί" στο ότι θα του παρέχουν ένα υψηλό επίπεδο υποστήριξης. "Είναι γεγονός ότι ο Luigi Dall'Igna μου είπε ότι μπορώ να τον εμπιστευτώ στην απόφασή μου να υπογράψω με την Avintia για του χρόνου", είπε ο Zarco. "Αν και είχα τις επιφυλάξεις μου για τις δυνατότητες της Avintia, πήγα να δω τον πρώην αρχιμηχανικό μου, τον Massimo Brancini. O Massimo μου είπε να εμπιστευτώ τον Luigi. Αυτός θα φροντίσει να μου βρει έναν καλό αρχιμηχανικό."

Ο Γάλλος δήλωσε επίσης ότι δεν θεωρεί πως έχει υπογράψει με την Avintia, αλλά απευθείας με την Ducati και ο στόχος του είναι να μεταπηδήσει στην εργοστασιακή της ομάδα το 2021. "Εξάλλου, δεν θεωρώ ότι έχω υπογράψει με την Avintia, αλλά με την Ducati", είπε συγκεκριμένα ο Zarco. "Ο στόχος μου για το 2020 είναι να μην βρεθώ ποτέ εκτός δεκάδας, να είμαι μέσα στους εφτά πρώτους και να πάω στην εργοστασιακή ομάδα το 2021."

https://bit.ly/MOTO_675

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!