Το μυστικό του Rossi στο Aragon

Oδήγησε σαν τον… Doohan
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

5/10/2017

Ποιο ήταν το μυστικό του Valentino Rossi στον τελευταίο αγώνα του Aragon που τον βοήθησε να οδηγήσει σε υψηλό ρυθμό μέχρι το τέλος του αγώνα, παρά το πρόσφατα εγχειρισμένο πόδι του;

Τόσο οι οπαδοί του, όσο και οι ανταγωνιστές του μέσα και έξω από την πίστα, υποκλίθηκαν μπροστά σε αυτό το κατόρθωμα του Doctor. Ο Marquez είπε ότι ήταν απίστευτο που ο Rossi κατάφερε να συμμετέχει στον αγώνα και ότι κανείς δεν πίστευε ότι θα τερμάτιζε τον αγώνα μόλις πέντε δέκατα πίσω από τον Vinales - Το ταλέντο του κάνει τη διαφορά-  τόνισε ο πρωτοπόρος της βαθμολογίας, αναβάτης της Honda.

Όμως και άσπονδοι φίλοι όπως ο Lorenzo θαύμασαν τον τρόπο που οδήγησε στα χρονομετρημένα αλλά και το γεγονός ότι σε αυτή την ηλικία μπόρεσε να επανέλθει τόσο γρήγορα και να τερματίσει τόσο κοντά με τον Vinales που είναι σε άριστη φυσική κατάσταση και πολύ νεότερός του, σε μια πίστα που δεν είναι από τις αγαπημένες του Rossi. Και ο Vinales είπε ότι μέχρι τη μέση του αγώνα είχε πιστέψει ότι τη νίκη θα την πάρει ο Rossi.

Σύμφωνα με το επίσημο site των MotoGP, ένα από τα μυστικά που βοήθησαν τον Rossi σε αυτό το κατόρθωμα ήταν η τοποθέτηση του λεβιέ του πίσω φρένου στο αριστερό κλιπ-ον.

Τα πνευματικά δικαιώματα αυτής της πατέντας (τρόπος του λέγειν…) ανήκουν στον Mick Doohan όταν και εκείνος επέστρεψε στις πίστες μετά τον σοβαρότατο τραυματισμό στο πόδι του (ο Dr Costa του είχε ενώσει τα πόδια για να αρματώνεται το εγχειρισμένο… αλλιώς θα του το κόβανε!).

Θυμηθείτε εδώ, ένα παλιότερο αφιέρωμα για τον Mick Doohan και τα κεκτημένα των γιατρών στα MotoGP, σε μία ιστορία για τους αγωνιστικούς τραυματισμούς που θα πρέπει να μην την ξεχνάμε 

Ένα μικρό λεβιεδάκι και μια μικροσκοπική τρόμπα, επέτρεπε τότε στον Αυστραλό αναβάτη να χειρίζεται το πίσω φρένο με τον αντίχειρα του αριστερού χεριού του.

Η πίεση που ασκείται είναι μόλις 10psi σε σύγκριση με τα 50psi που έχουν οι κανονικές τρόμπες πίσω φρένου που χειριζόμαστε με το δεξί πόδι μας.

Όμως ακόμα κι όταν το πόδι του Doohan έγινε αρκετά δυνατό για να μπορεί να χειριστεί ένα κανονικό πίσω φρένο, η πατέντα του έμεινε πάνω στη μοτοσυκλέτα του και μάλιστα πολλοί αναβάτες άρχισαν να την χρησιμοποιούν, παρά το γεγονός ότι δεν είχαν κανένα πρόβλημα με το πόδι τους.

Ο λόγος είναι ότι δεν το χρησιμοποιούσαν για να σταματήσουν την μοτοσυκλέτα, αλλά για να ελέγξουν τον πίσω τροχό, τόσο κατά την είσοδο στη στροφή, όσο και κατά την έξοδο. Πριν την είσοδο στη στροφή, η απαλή στιγμιαία ενεργοποίηση του πίσω φρένου “καθίζει” τη μοτοσυκλέτα και επιτρέπει πιο απότομο και δυνατό φρενάρισμα του εμπρός τροχού, βοηθώντας σε ένα οριακό προσπέρασμα στα φρένα.

Μέσα και κατά την επιτάχυνση στις εξόδους, η χρήση του πίσω φρένου έχει το ρόλο… traction control, επιτρέποντας στον αναβάτη να κρατά το γκάζι ανοιχτό και ταυτόχρονα να περιορίζει ή να ελέγχει το ντριφτάρισμα του πίσω τροχού, μειώνοντας τον κίνδυνο ενός ξαφνικού γλιστρήματος που θα προκαλέσει hisiding. Ακόμα και στις ευθείες το χρησιμοποιούν ορισμένοι αναβάτες ως… wheelie control. Έτσι ο λεβιές του πίσω φρένου στο τιμόνι, έγινε κοινός τόπος στους αγώνες ταχύτητας και πολλές εταιρείες έχουν κατασκευάσει αντίστοιχα κιτ.     

 

Ετικέτες

MotoGP - Scott Redding: “Το να είσαι Βρετανός δεν βοηθάει”

Ο πρώην αναβάτης MotoGP σχολιάζει την πλήρη απουσία Βρετανών από την κορυφαία κατηγορία
Redding
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

22/4/2026

Ο Scott Redding μιλά ανοιχτά για τις ανισότητες στο MotoGP, επισημαίνοντας τον ρόλο χρημάτων, γεωγραφίας και ευκαιριών στην εξέλιξη των αναβατών.

Τα MotoGP παραμένουν το κορυφαίο επίπεδο αγώνων μοτοσυκλέτας, όμως τα τελευταία χρόνια η απουσία Βρετανών αναβατών από το grid έχει γίνει ιδιαίτερα αισθητή. Ο Scott Redding, πρώην αναβάτης της κατηγορίας και νυν αγωνιζόμενος BSB, τοποθετήθηκε ανοιχτά για το ζήτημα, τονίζοντας πως “το να είσαι Βρετανός δεν κάνει τα πράγματα πιο εύκολα”.

Η Μεγάλη Βρετανία έχει να δει μόνιμη παρουσία αναβάτη στη μεγάλη κατηγορία από το 2020, όταν οι Cal Crutchlow και Bradley Smith ολοκλήρωσαν τις καριέρες τους στα MotoGP.

Το 2026 η κατάσταση είναι ακόμη πιο έντονη, καθώς δεν υπάρχει κανένας Βρετανός ούτε στα MotoGP ούτε στη Moto2. Ο Jake Dixon, που είχε συμμετάσχει σε δύο αγώνες της κορυφαίας κατηγορίας το 2021, μετακινήθηκε φέτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike.

Το πρόβλημα της “βάσης”

Η τελευταία μεγάλη επιτυχία για τη Βρετανία ήρθε το 2015, όταν ο Danny Kent κατέκτησε τον τίτλο στην Moto3, ενώ το τελευταίο βάθρο στα MotoGP καταγράφηκε το 2019.

Μιλώντας σε ένα podcast, ο Redding δεν δίστασε να αναδείξει τις βαθύτερες αιτίες:

“Η Ισπανία και η Ιταλία είναι η καρδιά του σπορ, εκεί βρίσκεται το χρήμα,” ανέφερε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η συγκέντρωση υποδομών, χρηματοδότησης και ευκαιριών σε αυτές τις χώρες δημιουργεί ένα σαφές πλεονέκτημα για τους αναβάτες που προέρχονται από εκεί.

Ανισορροπία ευκαιριών

Ο Redding στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια οι περισσότερες εργοστασιακές μοτοσυκλέτες καταλήγουν σε Ισπανούς και Ιταλούς αναβάτες, κάτι που όπως υποστηρίζει, δεν είναι τυχαίο.

Έφερε μάλιστα ως παράδειγμα την αλλαγή κανονισμών την εποχή που ανέβηκε στο MotoGP ο Marc Marquez. Μέχρι τότε, οι rookies ήταν υποχρεωμένοι να περάσουν από δορυφορικές ομάδες πριν φτάσουν σε εργοστασιακή μοτοσυκλέτα. Ο Marquez, ωστόσο, πήγε απευθείας στην εργοστασιακή Repsol Honda, σηματοδοτώντας μια αλλαγή φιλοσοφίας.

“Όταν βρίσκεσαι σε αυτό το επίπεδο, έχεις ήδη μειονέκτημα επειδή οδηγείς δορυφορική μοτοσυκλέτα. Προσθέστε και το οικονομικό κομμάτι, και γίνεται ακόμα πιο δύσκολο,” εξήγησε.

Redding

Το κόστος της εξέλιξης

Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία που ανέδειξε ο Redding είναι το οικονομικό βάρος που καλούνται να σηκώσουν οι μη Ισπανοί και μη Ιταλοί αναβάτες: “Πέρα από το ότι δέχεσαι πολύ μικρότερες αμοιβές, πρέπει να πληρώσεις για να προπονηθείς. Πρέπει να πας στην Ισπανία ή την Ιταλία για να οδηγείς τρεις φορές την εβδομάδα. Εκείνοι είναι ήδη στο σπίτι τους.”

Η τοποθέτηση αυτή αναδεικνύει ένα δομικό πρόβλημα του αθλήματος: η γεωγραφία και η πρόσβαση σε πίστες και ομάδες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη ενός αναβάτη.

Αμφισβήτηση επιλογών

Ο Βρετανός δεν δίστασε να θίξει και επιλογές ομάδων, αναφέροντας ως παράδειγμα τον Alex Rins: “Είναι καλός αναβάτης, αλλά έχει πολλούς τραυματισμούς και δεν είναι σταθερός. Κατά τη γνώμη μου δεν θα έπρεπε να είναι εκεί. Ίσως όμως υπάρχει κάποια σύνδεση που τον βοηθά.”

Παρά τη σκληρή κριτική, ο Redding ξεκαθάρισε πως δεν θέλει να μειώσει την αξία των Ισπανών και Ιταλών αναβατών, αναγνωρίζοντας το υψηλό επίπεδό τους.

“Πρέπει να παίξεις με τα χαρτιά που έχεις”

Κλείνοντας, ο Redding συνοψίζει την κατάσταση με ρεαλισμό, λέγοντας: “Πρέπει να παίξεις με τα χαρτιά που σου δίνονται. Και το να είσαι Βρετανός δεν κάνει τα πράγματα πιο εύκολα. Είναι τρελό που δεν υπάρχουν Βρετανοί ούτε στα MotoGP ούτε στη Moto2.”

Ο Redding αγωνίστηκε στα MotoGP για πέντε σεζόν, κατακτώντας δύο βάθρα. Το 2019 μετακινήθηκε στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Superbike, όπου κατέκτησε τον τίτλο με Ducati, πριν περάσει στο Παγκόσμιο Superbike το 2020. Από το 2025 επέστρεψε στο BSB.

Η τοποθέτηση του Redding ανοίγει ξανά τη συζήτηση για το κατά πόσο τα MotoGP παραμένουν πραγματικά “παγκόσμιο” πρωτάθλημα ή αν οι ισορροπίες έχουν γείρει υπέρ συγκεκριμένων χωρών, όχι απαραίτητα λόγω ταλέντου, αλλά λόγω συστήματος.

Ο Bρετανός μοιάζει να ανακάλυψε τον τροχό, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο πως οι μηχανοκίνητες δεν είναι από τις πιο εύκολα προσβάσιμες μορφές αθλητισμού καθώς απαιτούν μια εμπλοκή από μικρή ηλικία σε ένα κοστοβόρο μονοπάτι και σχετίζονται άμεσα με το βιοτικό επίπεδο αλλά και το επίπεδο υποδομών μιας χώρας και περιοχής.

Άλλωστε το ζήτημα έχει γίνει αντιληπτό χρόνια τώρα από τη διοργανώτρια αρχή που έχει προσπαθήσει να το αντισταθμίσει με το πρόγραμμα Road to MotoGP, σε μία προσπάθεια παροχής “ίσων ευκαιριών” σε αναβάτες από διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές

Παρόλα αυτά το κατά πόσο, πέρα από τις ευκαιρίες εξέλιξης τους, οι χώρες προέλευσης των αναβατών με μεγαλύτερο “καταναλωτικό κοινό” προσφέρουν πραγματικά περισσότερες ευκαιρίες είναι κάτι δύσκολα μετρήσιμο.