Θρίαμβος Suzuki σε Silverstone, σ’ έναν εκπληκτικό αγώνα με δραματικό τρίτο μέρος!

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

4/9/2016

Αγώνας πλούσιος σε θέαμα εξελίχθηκε στο Silverstone, όπου η επιλογή ελαστικού παραλίγο να μπει στο προσκήνιο και η εκκίνηση έμελε να είναι επεισοδιακή. O Maverick Viñales έκανε πολύ καλή εκκίνηση, και μαζί με Crutchlow και Rossi έδειξε ότι θα παλέψουν σε όλο τον πρώτο γύρο, την στιγμή που ο Marquez πιο πίσω παραλίγο να συγκρουστεί με Redding. Όμως σχεδόν αμέσως η διοργάνωση αναγκάστηκε να βγάλει κόκκινη σημαία, διακόπτοντας τον αγώνα σε μία απόφαση απολύτως σωστή, καθώς η πίστα είχε γεμίσει συντρίμμια. Ο P.Espargaro και ο Loris Baz είχαν μία άσχημη πτώση, που ανάγκασε σε διακοπή του αγώνα για την παροχή των πρώτων βοηθειών και την εκκαθάριση της πίστας.

Η δεύτερη εκκίνηση ήταν σχεδόν επανάληψη της πρώτης, με την Suzuki του Maverick Viñales να τα πηγαίνει ακόμα καλύτερα. Ο Marquez έκανε γρήγορα την επίθεσή του φτάνοντας 2ος με τον Crutclow 3ο και τον Rossi 4ο την στιγμή που γύρο με τον γύρο η Suzuki εξαφανιζόταν. Εκείνη την στιγμή, ήταν ο Marquez που ευθυνόταν για αυτό, καθώς ήταν φανερό ότι καθυστερούσε τους υπόλοιπους που έδειχναν ότι είχαν πίσω του καλύτερο ρυθμό. Ωστόσο το Silverstone, αν και έχει πολλά σημεία για προσπέραση, απαιτεί ιδιαίτερα προσεκτικές κινήσεις. Αργότερα στην πίστα θα φαινόταν αυτό πιο παραστατικά, ενώ όλοι όσοι πάλεψαν για τις επόμενες θέσεις του βάθρου, είχαν σκαμπανεβάσματα απόδοσης κάποια στιγμή στους 19 γύρους από την δεύτερη εκκίνηση, στοιχείο που ενδυνάμωσε τις μάχες.

Ο Crutchlow έκανε συνεχώς επιθέσεις στον Marquez, αλλά δεν ήταν ταχύτερος σε όλο το μήκος της πίστας για να καταφέρει να κρατηθεί εμπρός, και ο Rossi έβλεπε ότι σε κάθε γύρο που περνούσε τα πράγματα θα γινόταν όλο και πιο δύσκολα για να παραμείνει στο βάθρο, καθώς πιο πίσω καραδοκούσε ο Pedrosa και κυρίως ο Iannone που φαινόταν ότι θα κάνει την κίνηση… Μπλέχτηκε λοιπόν σε μία μικρή μάχη με τον Crutchlow που επέτρεψε τον Marquez να κερδίσει ελάχιστα δέκατα, όμως αμέσως μετά πέρασε πολύ όμορφα και καθαρά τον Άγγλο, έφτασε άμεσα τον Marquez και στάθηκε δεύτερος, την στιγμή που η Suzuki έκανε τον δικό της αγώνα ανεμπόδιστη εμπρός, και ταχύτερη από όλους. Η διαφορά αυτή ήταν πλέον καθοριστική, καθώς δεν υπήρχε πλέον δυνατότητα να κυνηγήσεις τον Viñales που οδηγούσε εκπληκτικά και σταθερά. Όπως οι καλές στιγμές του Lorenzo παλιότερα όταν εμπρός μόνος του έμενε ανεμπόδιστος από μάχες και μπορούσε να οδηγήσει απόλυτα συγκεντρωμένος, ο Viñales οδήγησε την Suzuki σταθερά εμπρός, δείχνοντας ότι η ομάδα έχει φτάσει σε εφάμιλλο επίπεδο με τους υπόλοιπους.

Πιο πίσω ο Iannone πέρασε γρήγορα τον Pedrosa και σκαρφάλωσε με σύντομα βήματα στην δεύτερη θέση, αφήνοντας τον Crutchlow να ξανά παλεύει με τον Rossi όπου και τον πέρασε, αφήνοντας στην τέταρτη και πέμπτη θέση, τους διεκδικητές του πρωταθλήματος. Ο Iannone από την πρώτη στιγμή της πορείας του στην δεύτερη θέση, έδειχνε να γλιστρά στα φρένα και να οδηγεί στο όριο, οπότε δεν αποτέλεσε έκπληξη που σημείωσε πτώση, χάνοντας το βάθρο, σε μία πολύ άτυχη στιγμή. Ο Crutchlow έμεινε μόνος του στην δεύτερη θέση γιατί στην τρίτη ο Rossi είχε ήδη αρχίσει να παλεύει με τον Marquez σε μία σειρά από αλληλοπροσπεράσματα που θύμισαν την προηγούμενη σεζόν! Οι δύο τους ήρθαν σε έντονη επαφή τουλάχιστον δύο φορές, με αποκορύφωμα την στιγμή που ο Marquez από λάθος του έφτασε μία ιδέα μακριά από το να πέσει στον πίσω τροχό του Rossi, βγήκε εκτός πίστας χωρίς όμως πττώση και ξανά μπήκε ακριβώς πίσω του.

Η εντυπωσιακή μάχη με τον Rossi συνεχίστηκε μέχρι που πέρασε εμπρός, οδηγώντας στο όριο και ρισκάροντας κανονική πτώση. Θα περίμενε κανείς ότι ο λόγος που πασχίζει είναι το γόητρο, γιατί μία θέση πίσω από τον Rossi ελάχιστα επηρεάζει το πρωτάθλημα, πόσο μάλλον μία εμπρός. Ο Rossi μετά την τελευταία προσπέραση του Marquez έπαψε να τον κυνηγά, καθώς αυξήθηκαν τα γλιστρήματα του πίσω τροχού και δεν ήθελε να διακινδυνέψει. Αστάθεια είχε και όταν αρχικά βρέθηκε 2ος και ήταν ο λόγος που δεν μπήκε στον κόπο να κυνηγήσει τον Viñales, που ήταν τότε ήδη 2,5 δευτερόλεπτα πιο μπροστά και πρακτικά άπιαστος…

Έχοντας ξεκαθαρίσει με τον Rossi, τότε ήταν που ο Marquez έδειξε ότι τρέχει για τον αγώνα, και στηριζόμενος στην βαθμολογική του διαφορά στο πρωτάθλημα, μπορούσε να πάρει και το ρίσκο. Κάνοντας επίθεση στον Crutchlow έδειξε σε 2-3 σημεία ότι φλερτάρει επικίνδυνα με το λάθος, πράγμα που έκανε όταν έχασε τα φρένα, χτυπώντας το γόνατο του Άγγλου με την αριστερή πλευρά του φαίρινγκ. Για δεύτερη φορά βγήκε εκτός πίστας χωρίς πτώση, μπήκε πίσω από τον Pedrosa μόλις ενάμιση γύρο πριν το τέλος και πάλεψε με τον συμπαίκτη του, για να κερδίσει την τέταρτη θέση και να μην χάσει περισσότερους βαθμούς. Τελικώς τερμάτισε τέταρτος, 1.929 δευτερόλεπτα πίσω από τον Rossi, που ήθελε έναν γύρο ακόμα για να φτάσει τον απίστευτα μαχητικό Crutchlow που τελικά τερμάτισε δεύτερος…

Αδιαφορώντας για όλα αυτά, ο Viñales εμπρός μόνος του έπαιρνε την πρώτη δική του νίκη και την πρώτη για την Suzuki από το 2007 με τον Chris Vermeulen την εποχή των Rizla στο βρεγμένο, ενώ τελευταία νίκη στο στεγνό είναι ακόμα πιο πίσω… Ο εξαιρετικός αγώνας που είδαμε αποκατέστησε τον Crutchlow, που μετά την εποχή της Ducati είχε χάσει την δυναμική του για την κορυφαία κλίκα των GP, απέδειξε ότι η Suzuki από του χρόνου θα είναι ακόμα πιο υπολογίσιμη δύναμη, όταν θα αυξήσει την ιπποδύναμη, το μόνο σημείο που τώρα υπολείπεται, και παράλληλα αυξάνει τις μετοχές του Viñales, για την επόμενη σεζόν με την Yamaha..

Παράλληλα με την πτώση του Iannone, μία άσχημη πτώση είχε και ο Stefan Bradl που αντιμετώπιζε προβλήματα μετά από επαφή της μοτοσυκλέτας του… Μεγάλος άτυχος της επανεκκίνησης του αγώνα ο Eugene Laverty που βρέθηκε στην 2η θέση στην αρχή αλλά δεν τα κατάφερε το ίδιο την επόμενη φορά.

Επεισοδιακό το τέλος και στην Motο2 με τους Sam Lowes και Johann Zarco να συγκρούονται στον τελευταίο γύρο και τον Tom Luthi να παίρνει την πρώτη θέση, ανακατεύοντας την τράπουλα του πρωταθλήματος…

Επόμενος αγώνας στο μοναδικό Misano, στις 11 Σεπτεμβρίου, που το MOTO στέλνει ακόμα έναν τυχερό αναγνώστη του περιοδικού να παρακολουθήσει από κοντά την μάχη και το τρελό κλίμα που επικρατεί στην «αυλή» του Rossi!

Με ακριβώς πενήντα βαθμούς να διαχωρίζουν τους δύο πρώτους, μονάχα η τύχη μπορεί πλέον να αλλάξει την πορεία του πρωταθλήματος ή η απερισκεψία, όπως λίγο έλειψε πριν από λίγο!

 

 

 

Ετικέτες

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.