Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης συνεχίζει το οδοιπορικό του και, στη νέα ανταπόκριση από την Ίμβρο καταγράφει τον προορισμό όπως τον έζησε: την τελετή των Θεοφανίων στο λιμάνι του Κάστρου, καθώς και την παραμονή του στην πρωτεύουσα του νησιού. Μέσα από εικόνες και προσωπικές σημειώσεις, μας μεταφέρει την ατμόσφαιρα και την καθημερινότητα της Ίμβρου, συνοδεία του QJMOTOR FORT 350 EVO.
“Πριν επισκεφθώ την Ίμβρο, είχα μελετήσει διεξοδικά την πολυτάραχη ιστορία του αιγαιοπελαγίτικου νησιού, του οποίου ο μόνιμος πληθυσμός ανέρχεται σήμερα σε 200 περίπου Έλληνες (υπερήλικες στην πλειοψηφία τους) και σε 7.000 Τούρκους εποίκους. Μέχρι το 1964, η πληθυσμιακή αναλογία ήταν περίπου 6.100 Έλληνες και 200 Τούρκοι, γεγονός που καταδεικνύει ότι το “Πρόγραμμα Διάλυσης" που υιοθέτησε η τουρκική κυβέρνηση εκείνη την χρονιά πέτυχε εντέλει τον σκοπό του…
Σε τι αποσκοπούσε το διαβόητο "Πρόγραμμα Διάλυσης"; Βασικός στόχος ήταν ο αφελληνισμός της Ίμβρου (και της Τενέδου) και προέβλεπε, μεταξύ άλλων: α) την απαλλοτρίωση του 90% των καλλιεργήσιμων εδαφών στην Ίμβρο, β) την κατάργηση της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και του μειονοτικού εκπαιδευτικού συστήματος, γ) τον εξαναγκασμό των Ελλήνων αυτοχθόνων κατοίκων της Ίμβρου, μέσω των αναγκαστικών απαλλοτριώσεων της γης τους, να μεταναστεύσουν, δ) την ίδρυση νέων συνοικισμών και χωριών Τούρκων εποίκων στην Ίμβρο…
Το "Πρόγραμμα Διάλυσης" των Ελλήνων της Ίμβρου (και της Τενέδου) είχε ως αποτέλεσμα 5.800 Ίμβριοι (και 2.500 Τενέδιοι) να εγκαταλείψουν οριστικά τις πατρογονικές εστίες τους και να μετοικίσουν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η αποκορύφωση του δράματος των Ελλήνων της Ίμβρου σημειώθηκε το 1974 (χρονιά της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο), όταν υπέστησαν διώξεις, προπηλακισμούς και τρομοκρατία…
Η παρουσία μου στην Ίμβρο συνέπεσε με τον Αγιασμό των Υδάτων (Θεοφάνια), που πραγματοποιήθηκε στο λιμάνι του Κάστρου. Στην τελετή του αγιασμού χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Ίμβρου & Τενέδου Κύριλλος, πλαισιωμένος από τον τοπικό κλήρο, τον δήμαρχο Μυτιλήνης Π. Χριστόφα κι από δεκάδες Ρωμιούς κατοίκους του νησιού. Με βαθιά κατάνυξη παρακολούθησα την τελετή του αγιασμού, η οποία, εκτός φυσικά από κορυφαίο θρησκευτικό έθιμο, αντιπροσώπευε παράλληλα μια πράξη συλλογικής ταυτότητας και αφύπνισης για τους Έλληνες της Ίμβρου, οι οποίοι εξακολουθούν να στέκονται όρθιοι απέναντι στον χρόνο και στις αντιξοότητες που σημάδεψαν τον τόπο τους…
Αφού συνομίλησα και αντάλλαξα θερμές ευχές με τον Μητροπολίτη Κύριλλο και τους παραβρισκόμενους Έλληνες Ίμβριους, προσέγγισα την Παναγία (την πρωτεύουσα του νησιού), όπου και διανυκτέρευσα. Εδώ, ο μητροπολιτικός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, τα γραφεία της Μητρόπολης και το κτίριο που φιλοξενεί τον "Εκπαιδευτικό & Πολιτιστικό Σύνδεσμο Ίμβρου" δέχτηκαν την επίσκεψή μου…
Την επομένη, κάτω από άστατες καιρικές συνθήκες (ψιλόβροχο), θα ξεκινούσα με ανείπωτη λαχτάρα την περιήγησή μου στα σημαντικότερα ελληνικά χωριά της Ίμβρου (Άγιοι Θεόδωροι, Αγρίδια, Σχοινούδι). Οδηγώντας το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO, θα αναζητούσα τα διαχρονικά σημάδια και τις μισοσβησμένες μνήμες του άλλοτε ακμάζοντος ελληνικού στοιχείου, ενώ παράλληλα θα επιδίωκα να βρεθώ με ομογενείς της Ίμβρου για να αφουγκραστώ τα προσωπικά βιώματα, τις προσδοκίες και τις διαχρονικές αγωνίες τους…
γραφέα Μαξίμ Γκόρκι και του νομπελίστα πυρηνικού επιστήμονα Αντρέι Ζαχάρωφ, η Νίζνι Νοβογκορόντ χαρακτηρίζεται ως η “τρίτη πρωτεύουσα της Ρωσίας” και δικαίως καμαρώνει για τα -περισσότερα από 600- ιστορικά και αρχιτεκτονικά μνημεία της. Φυσικά και δεν μπόρεσα να τα δω όλα αυτά, αλλά σίγουρα πήρα μια αντιπροσωπευτική εικόνα αυτής της εξέχουσας μητρόπολης του ρώσικου πολιτισμού. Η γνωριμία μου με τη Νίζνι Νοβογκορόντ επικεντρώθηκε κυρίως στον εκτεταμένο χώρο του Nizhny Novgorod Kremlin, στον σκηνογραφικό πεζόδρομο Bolshaya Pokrovskaya και στις κλίμακες-σκάλες Chkalov Stairs, οι οποίες μού πρόσφεραν ένα αποκαλυπτικό πανόραμα του εθνικού ποταμού της Ρωσίας.
