O Michael Dunlop κέρδισε την κατηγορία Lightweight στο Classic TT

Ο Michael Dunlop πρόσθεσε άλλη μια νίκη στην καριέρα του στην ορεινή διαδρομή του Isle of Man

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

28/8/2025

Ο Ιρλανδός αναβάτης της MD Racing Honda έφτασε πρώτος στη γραμμή του τερματισμού, αφήνοντας πίσω του τον Ian Lougher και τον Adam McLean

Ο αγώνας ξεκίνησε στις 18:30, με την προηγούμενη βροχή να δίνει τη θέση της σε ξηρές και ηλιόλουστες συνθήκες, αν και σημεία της διαδρομής παρέμεναν βρεγμένα με αμφίβολη πρόσφυση. Ο Adam McLean (Laylaw Racing Yamaha) ήταν πρώτος στο Glen Helen, ο Dunlop πήρε το προβάδισμα από την αρχή, με διαφορά 1,9 δευτερολέπτων έναντι του Mike Browne και τον Lougher να ακολουθεί στην τρίτη θέση.

Στο Ballaugh, το προβάδισμα του Dunlop αυξήθηκε στα οκτώ δευτερόλεπτα, ενώ ο Browne αντιμετώπισε προβλήματα, χάνοντας σχεδόν μισό λεπτό. Στο επόμενο τμήμα προς Ramsey, η διαφορά του από τον Dunlop ήταν μόλις δύο δευτερόλεπτα, αλλά τα προηγούμενα προβλήματα τον έριξαν στην έκτη θέση.

Στο Ramsey, ο Dunlop αύξησε την απόσταση από τον Lougher στα 13,7 δευτερόλεπτα, με τον McLean στην τρίτη θέση μόλις 0,6 δευτερόλεπτα μπροστά από τον Sayle. Ο αγώνας των 400cc συνεχίστηκε με τον Oversby να προηγείται έναντι του Craig Neve κατά 1,6 δευτερόλεπτα και τον Paul Cassidy να ακολουθεί κατά 1,1 δευτερόλεπτα, στις θέσεις 10 έως 12.

Ο McLean ήταν πρώτος στο τέλος του πρώτου γύρου με μέση ταχύτητα 182,677 km/h, αλλά ο Dunlop ήταν ταχύτερος στα 185,258 km/h, προηγούμενος κατά 16,9 δευτερόλεπτα. Ο Lougher (181,556 km/h), ο Sayle (180,946 km/h), ο Hall (180,480 km/h) και ο Rhys Hardisty (177,123 km/h) συμπλήρωσαν την πρώτη εξάδα. Ο Browne έπεσε στο Brandywell, χωρίς ευτυχώς σοβαρούς τραυματισμούς.

Ο McLean είχε έναν αγώνα με πολλές ανατροπές, ξεκινώντας πρώτος αλλά τελικά καταλήγοντας τρίτος, μόλις 0,654 δευτερόλεπτα μπροστά από τον Sayle. Ο Dunlop τερμάτισε πρώτος με μέση ταχύτητα 185,388 km/h, κερδίζοντας με διαφορά 47,1 δευτερολέπτων, ενώ ο Lougher ολοκλήρωσε δεύτερος, με μόλις 2,1 δευτερόλεπτα να χωρίζουν τον Sayle από τον Hall, στην τέταρτη και πέμπτη θέση αντίστοιχα.

Στην έκτη θέση τερμάτισε ο Hardisty (Laylaw Racing Yamaha), μπροστά από τον Michal Dokoupil (Cookson Travel Yamaha) και τον Michael Sweeney (CSC Racing/IMSLTD Yamaha), με τον Neve να ολοκληρώνει στην ένατη θέση συνολικά. Ο Cassidy τερμάτισε μισό λεπτό πίσω, με τον Monaghan να ακολουθεί 5,8 δευτερόλεπτα πιο πίσω στην 11η θέση.

Ετικέτες

Isle of Man

Isle of Man Classic TT

Isle of Man Classic TT 2025

Mountain Course

McLean

Lougher

https://bit.ly/MOTO_675

Υπόλοιπα πρωταθλήματα

Joaquim Rodrigues - Βάζει τέλος στην 35χρονη αγωνιστική του καριέρα

Ένας από τους διασημότερους Πορτογάλους αγωνιζόμενους MX, Enduro και Rally αποσύρεται από το προσκήνιο

Από τον

Κώστα Γκαζή

26/3/2024

Το Σάββατο 23 Μαρτίου, ο Joaquim Rodrigues ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τους αγώνες μοτοσυκλέτας, μετά από 35 χρόνια εμπλοκής στους χώρους Motocross, Supercross, Enduro και Rally.

O “JRod” αγωνίστηκε για 20+ χρόνια στο Motocross αλλά και στο Supercross στις Η.Π.Α., ενώ έκανε το ντεμπούτο του στους αγώνες Rally ως μέλος της εργοστασιακής ομάδας της Hero MotoSports το 2016. Με τη Hero κέρδισε τον αγώνα Baja India το 2017, τον Pan-Africa το 2019, ήταν 3ος στο Abu Dhabi Desert Challenge 2021, και 4ος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Rally του 2021. Στο Rally Dakar καλύτερο αποτέλεσμά του ήταν η 11η θέση τη γενικής το 2021, ενώ είχε νίκη ημέρας (stage) το 2022. Το 2024 εγκατέλειψε μετά από πτώση και τραυματισμό το θρυλικό ράλι, μόλις στην 1η ημέρα του αγώνα.

Ο Joaquim Rodrigues μπροστά στο άγαλμα του Paulo Goncalves

Ο θάνατος του κουνιάδου του, Paulo Goncalves (είχε παντρευτεί την αδελφή του JROD), στο Dakar 2020 στάθηκε μεγάλο πλήγμα για τον Rodrigues.

Στην ανακοίνωση για το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας, ο JRod αναφέρει μεταξύ άλλων: “Για 35 χρόνια αφιέρωσα τον εαυτό μου ολόψυχα στο Motocross, το Supercross, το Enduro και, πιο πρόσφατα, στα ράλι. Πάντα το έκανα με ένταση και πάθος. Δεν θα είχε νόημα με άλλον τρόπο.
Η αφοσίωση που με οδήγησε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Motocross και στη συνέχεια στο πολυαγαπημένο AMA Supercross στις Ηνωμένες Πολιτείες με συνόδευσε σε όλη μου την καριέρα. Η ίδια αφοσίωση και ο ίδιος ενθουσιασμός με τον οποίο αφιέρωσα τον εαυτό μου στους αγώνες ράλι. Δεν ήταν εύκολο, δεν είναι ποτέ εύκολο. Το να φύγεις από το σπίτι σου ως παιδί για να ενταχθείς σε μια επίσημη ομάδα του παγκόσμιου Motocross δίπλα στον δύο φορές παγκόσμιο πρωταθλητή είναι ένα όνειρο για κάθε νεαρό αναβάτη, να ετοιμάζεις τις βαλίτσες σου και να πηγαίνεις στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνος σου, χωρίς να ξέρεις τι να περιμένεις από το πιο άγριο πρωτάθλημα supercross στον κόσμο. Ήρθε ένα σημείο όπου, περισσότερο από την έλλειψη κινήτρων, ένιωσα ότι ήταν καιρός να σταματήσω, να αλλάξω πορεία. Ο ενθουσιασμός δεν υπήρχε και πάντα σεβόμουν τις ομάδες, τους χορηγούς και όλους γύρω μου. Αυτό συνέβη και με τα Rally-Raids, μέσω των οποίων ερωτεύτηκα την έρημο. Ξεκινήσαμε τις περιπέτειές μας στο Ντακάρ με επιτυχίες, ήττες, χαρές, καλές και όχι και τόσο καλές μέρες, αλλά ποτέ δεν εγκατέλειψα αυτό που είχα βάλει σκοπό να κάνω, γιατί δεν είναι μέσα μου να τα παρατάω. Αλλά ήταν ο πόνος που ένιωσα με το ατύχημα του Πάολο εκείνη την καταραμένη 12η Ιανουαρίου 2020 που μου κόστισε περισσότερο και άλλαξε τα πάντα. Υπέφερα πολύ, αλλά, επίσης εξαιτίας του, επέστρεψα στο Ντακάρ. Ξεπέρασα τους φόβους και τις φοβίες μου και καταφέραμε να κερδίσουμε ένα στάδιο το 2022. Ξέρω ότι δεν ένιωσα ποτέ ξανά ο ίδιος οδηγός. Όχι επειδή φοβάμαι τα ατυχήματα, αλλά μια τόσο τεράστια απώλεια σε κάνει να βάζεις όλα τα υπόλοιπα σε μια άλλη προοπτική και να βλέπεις τη ζωή διαφορετικά. Δεν εγκατέλειψα ποτέ την προπόνηση, δούλεψα σκληρά και αφοσιώθηκα ώστε, μαζί με την ομάδα, να πετύχω τους στόχους που είχαμε θέσει. Όσο περνάει όμως ο καιρός, αρχίζουν να μπαίνουν αμφιβολίες για το αν αυτό είναι πραγματικά το σημείο που θέλουμε να είμαστε, και πρόσφατα αυτές οι αμφιβολίες εντάθηκαν. Πριν λίγο καιρό, παρακολούθησα τον αγώνα του Αμπού Ντάμπι από το περιθώριο και, για πρώτη φορά στην καριέρα μου, ένιωσα καλά που ήμουν εκεί χωρίς να συμμετέχω, χωρίς να θέλω να βάλω πρώτη ταχύτητα και να ξεκινήσω όταν είδα τους συναδέλφους μου στην πίστα. Ένιωσα ότι βρισκόμουν στο σωστό μέρος. Επιστρέψαμε στο σπίτι και μίλησα ανοιχτά με την ομάδα, η οποία αμέσως κατανόησε και αποδέχθηκε την επιθυμία μου να αποχωρήσω από τους αγώνες. Ένιωσα ότι ήταν καιρός να φύγω και ότι έπρεπε να το κάνω με τον ίδιο ειλικρινή τρόπο που πάντα διαχειριζόμουν την καριέρα μου. Δεν ήταν σωστό να είμαι εκεί έξω και να εξαπατώ τους χορηγούς και όσους πάντα με υποστήριζαν, κάνοντας τον εαυτό μου ρεζίλι, όταν το μυαλό μου μου έλεγε ότι ήταν καιρός να σταματήσω. Έτσι αποφάσισα να φύγω τη σωστή ώρα. Ελπίζω όλοι να κατανοήσουν την απόφασή μου. Όλοι πρέπει να ξέρουμε πότε πρέπει να σταματήσουμε και να σεβόμαστε αυτούς που θέλουν να σταματήσουν. Μια στάση δεν είναι αποχαιρετισμός. Ευτυχώς, η Hero έδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι κάτι περισσότερο από μια απλή ομάδα, είναι μια πραγματική οικογένεια, και με κάλεσε να παραμείνω στην ομάδα, την οποία ελπίζω να βοηθήσω, σε άλλο ρόλο πλέον, και να συμβάλω στις μελλοντικές επιτυχίες της.”