WESS 2019: Νικτής στο Erzbergrodeo ο Jarvis

Μια σημαντική επιτυχία!
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

3/6/2019

Δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η δεύτερη αλλά η πέμπτη φορά που ο Graham Jarvis κατακτά έναν απ’ τους δυσκολότερους αγώνες Enduro. Αναφερόμαστε στον αναβάτη που το περασμένο Μάρτιο είχε επισκεφτεί τη χώρα μας και συγκεκριμένα τη Θήβα για να παραδώσει μαθήματα, χάρη στην διοεγάνωση του Enduro Club Thivas. Έχοντας νικήσει και πέρσι, ο Jarvis ήρθε στον φετινό αγώνα του Erzbergrodeo με πολύ αυτοπεποίθηση, γνωρίζοντας όμως πως με την διαδρομή να είναι ασφυκτικά γεμάτη από αναβάτες, η νίκη δεν θα ερχόταν εύκολα. Παρ’ όλα αυτά, με την εμπειρία του και τη στρατηγική που ακολούθησε κατάφερε να κυριαρχήσει για πέμπτη φορά.

Όπως έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν, έτσι κι τώρα, ο Graham Jarvis ξεκίνησε ήπια και άρχισε αργά αλλά σταθερά να κινείται προς την κορυφή. Πέρασε με ασφάλεια το πρώτο check point του αγώνα 14ος και από κει κι έπειτα ξεκίνησε να προσπερνά τον έναν μετά τον άλλον αναβάτη. Μετά από μία ώρα αγώνα ήταν ήδη στη τρίτη θέση και με μικρή διαφορά απ’ τον πρώτο, έχοντας τη δυνατότητα να τον απειλήσει. Μετά τον πρώτο ανεφοδιασμό, όταν έφτασε στο Carl’s Dinner (σημείο της διαδρομής) έκανε την κίνηση ματ για να σφραγίσει τη νίκη του.

Απομακρύνθηκε απ’ τον Manni Lettenbichler και βρέθηκε στο Green Hell (άλλο ένα σημείο της διαδρομής) έχοντας τα ηνία του αγώνα. Παρά το γεγονός ότι δεν κατάφερε να ανέβει τον σχεδόν κάθετο λόφο με την πρώτη προσπάθεια, ο Jarvis παρέμεινε ψύχραιμος και δεν έχασε την αυτοσυγκέντρωσή του όταν είδε τον Lettenbichler να βρίσκεται πίσω του. Έπειτα, αφού ήταν στη κορυφή, με τη μεθοδικότητά του κατάφερε να παραμείνει μπροστά για το υπόλοιπο της διαδρομής, μήκους 35,2 χιλιομέτρων,η οποία περιελάμβανε επίσης το Dynamite και Lazy Noon, δύο αρκετά τεχνικά σημεία. Ο Graham Jarvis ολοκλήρωσε πρώτος τον αγώνα μέσα σε  2 ώρες και 27 λεπτά.

Σε δηλώσεις του, ο Jarvis ανέφερε: “Αισθάνομαι υπέροχα. Πιστεύω πως είναι η πιο σημαντική νίκη της καριέρας μου στο Erzberg. Πολλοί άνθρωποι σχολίαζαν την ηλικία μου και στα 44 μου έχω ορισμένες αμφιβολίες σχετικά με την αντοχή μου κατά τη διάρκεια του αγώνα. Όμως διατήρησα την αυτοσυγκέντρωσή μου και συνέχισα να πιέζω. Ήξερα πως είχα πολλή δουλειά να κάνω απ’ την εκκίνηση, αλλά τα γρήγορα κομμάτια του αγώνα που ήταν στην αρχή ποτέ δεν μου ταίριαζαν. Μόλις έφτασα στο Carls Dinner ξεκίνησα να ανακάμπτω. Ήταν διαφορετικό απ’ όταν το περπάτησα, όμως τα πήγα πολύ καλά. Κατάφερα να βρεθώ πρώτος πηγαίνοντας στο Green Hell.

Ο Alfredo Gomez έδωσε επίσης έναν εξαιρετικό αγώνα και κατάφερε να τερματίσει τέταρτος, ενώ ξεκίνησε απ’ τη τρίτη θέση. Στην εκκίνηση χρειάστηκε να δώσει μια σκληρή μάχη με τους υπόλοιπους αναβάτες στην πρώτη ανάβαση της διαδρομής. Έκτοτε προσπάθησε να πλησιάσει τους τρεις πρώτους, μπαίνοντας με γρήγορους ρυθμούς μέσα στο Carl’s Dinner και πλησίασε τον συμπατριώτη του Mario Roman. Στο 23ο check point είχε βρεθεί μπροστά απ’ τον Wade Young στην τέταρτη θέση, όπου και ολοκλήρωσε τον αγώνα με τέσσερα λεπτά διαφορά απ’ τον τρίτο.

Πρώτος αυτή τη στιγμή στη βαθμολογία βρίσκεται ο Manuel Lettenbichler (KTM) με 1.960 βαθμούς, δεύτερος ο Mario Roman (Sherco) με 1.770 και μετά τη νίκη του στο Erzbergrodeo, ο Graham Jarvis (Husquvarna) ακολουθεί κατά πόδας στη τρίτη θέση με 1.690.

Ετικέτες

Ducati - Πήρε νίκη στο Isle of Man μετά από 29 χρόνια!

Όχι στο IOMTT, αλλά στην κατηγορία Classic του ManxGP, με τον Mike Browne και το ιστορικό 916
Mike Brown, Ducati 916
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

27/8/2024

Το 1995 η Ducati είχε πάρει τη νίκη στο Isle of Man TT, στην κατηγορία των μονοκύλινδρων (Singles) με τον Robert Holden και το θρυλικό Supermono. Ύστερα από εκείνη τη νίκη, εργοστάσιο του Borgo Panigale χρειάστηκε να περιμένει 29 ολόκληρα χρόνια για να καταφέρει να δει μοτοσυκλέτα του στην κορυφή του βάθρου σε αγώνα στο διάσημο νησί, ενώ η νίκη αυτή δεν ήρθε στο IOMTT, αλλά στον δεύτερο σε σημασία αγώνα που διεξάγεται στην ίδια διαδρομή του βουνού Snaefell, το Manx Grand Prix του 2024.

Κι όχι, δεν μιλάμε για κάποια από τις μεγάλες κατηγορίες που διεξάγονται με σύγχρονες superbike μοτοσυκλέτες όπως το Panigale V4, αλλά για την κατηγορία των κλασικών μοτοσυκλετών (Classic), με τον Mike Browne να κερδίζει καβάλα στο θρυλικό Ducati 916.

Μπορεί ο Ιρλανδός αναβάτης να ξεκίνησε αργά τους αγώνες Road Racing, στην ηλικία των 26 ετών, όμως σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα ο 34χρονος πλέον Browne έχει καταφέρει να δείξει δείγματα μεγάλου ταλέντου και εξαιρετικής ωριμότητας, καθώς έχει ανέβει σε βάθρα στο IOMTT ενώ έχει νίκες στο ManxGP και έχει τον ταχύτερο γύρο του νησιού στην ιστορία, όσον αφορά σε αναβάτες από τη Νότια Ιρλανδία -129,294 μίλια την ώρα (208 χλμ/ώρα) μέση ωριαία παρακαλώ...

Mike Brown

Τώρα, ο Browne έγραψε μια ακόμα σελίδα στα βιβλία της αγωνιστική ιστορίας του Isle of Man, δίνοντας χαρά στους φίλους της Ducati. Ο γρήγορος Ιρλανδός  πήρε τη νίκη στην κατηγορία Classic με διαφορά 13.973 δευτερολέπτων από τον δεύτερο, σε έναν αγώνα που σημαδεύτηκε από τη διακοπή του στα μισά λόγω κακών καιρικών συνθηκών. Αυτή είναι και η πρώτη νίκη για το 916 στη διαδρομή του νησιού -καλώς την κι ας άργησε, αφού η μοτοσυκλέτα βγήκε στην παραγωγή το μακρινό 1994.

Mike Browne

Σημειώστε τέλος πως η φετινή διοργάνωση του Manx Grand Prix είναι η χειρότερη από πλευράς καιρικών συνθηκών εδώ και πολλά χρόνια, με τα περισσότερα δοκιμαστικά να έχουν διακοπεί λόγω βροχής, και πολλούς από τους αγώνες να γίνονται μικρότερης διάρκειας.

Ετικέτες