Honda Africa Twin 2020: Μεγαλύτερος κινητήρας περισσότερος όγκος

Με την πιθανότητα ειδικής, χωμάτινης, έκδοσης
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

10/2/2019

Βρέθηκε η πηγή της είδησης για ανανεωμένο Africa Twin το 2020, που θα παρουσιάζει μικρή αύξηση κυβισμού και ιπποδύναμης, και ταυτόχρονα θα πληροί τις προδιαγραφές Euro5. Τις τελευταίες πέντε μέρες τα Αγγλικά site αναπαράγουν την ίδια είδηση, πως το Africa Twin θα έχει περισσότερα κυβικά από την νέα χρονιά και τις κατάλληλες αλλαγές για τις νέες προδιαγραφές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό από μόνο του δεν θα πρέπει να έχει καμία έκπληξη από την στιγμή που για τα επόμενα δύο χρόνια όλα τα μοντέλα της αγοράς θα βρίσκονται σε καθεστώς ανανέωσης. Ακόμη κι αν δεν ξέρεις τίποτα λοιπόν, μπορείς να βγεις και να πεις πως ανανεώνεται το ένα ή το άλλο για να δημιουργήσεις εντυπώσεις και να έχεις θέμα, χωρίς να κινδυνεύεις να πεις κάτι που δεν θα συμβεί κιόλας. Λες δηλαδή το αυτονόητο, περιμένοντας την απήχηση από εκείνον που δεν το έχει σκεφτεί. Στην περίπτωση του Africa Twin όμως, οι Άγγλοι επικαλούνται πηγές από την Ιαπωνία για να δώσουν περισσότερες πληροφορίες, χωρίς να αποκαλύπτουν ποιος τις έχει μεταφέρει. Φαίνεται όμως η πηγή να είναι γνωστός Ιάπωνας δημοσιογράφος, συνεργάτης της Honda, με αγωνιστικές περγαμηνές σε παγκόσμια Rally τις προηγούμενες δεκαετίες. Στην Ιαπωνία, χρόνια τώρα, υπάρχουν δημοσιογράφοι που εργάζονται ανοικτά για τους κατασκευαστές αποτελώντας τον τρόπο επικοινωνίας με το κοινό τους, σαν να λέμε για ένα γραφείο τύπου με προσωπικότητα, την στιγμή που στην επέκτασή του αυτό έχει περιλαμβάνει και ολόκληρες εφημερίδες, λειτουργώντας περίπου όπως τα πράγματα στο ελληνικό ποδόσφαιρο...

Από τον Δεκέμβριο του 2015 που το οδηγήσαμε στην Ν. Αφρική, το Africa Twin έχει πέσει εντός όλων των χρονοδιαγραμμάτων που είχαμε γράψει τότε, καθώς σε ακριβώς τρία χρόνια απέκτησε ηλεκτρονικό έλεγχο του γκαζιού και σε ακόμη δύο, έρχεται η πρώτη του μεγάλη ανανέωση. Αυτή, όπως λέει ο εντεταλμένος φίλος, περιλαμβάνει μία μικρή αύξηση του κυβισμού, φτάνοντας τα 1.080 κυβικά ώστε όχι μόνο να διατηρήσει την ιπποδύναμή της ενώ πλέον στριμώχνεται σε αυστηρότερα πλαίσια ρύπων, αλλά και να την αυξήσει. Αν και η ονομαστική αύξηση της ιπποδύναμης είναι κάτι που η Honda να θέλει να αποφύγει, ώστε να συνεχίσει να βρίσκεται στα πλαίσια των Ευρωπαϊκών ορίων διπλωμάτων για οδήγηση με μικρότερη ιπποδύναμη. Άλλωστε, όπως οι ίδιοι χαρακτηριστικά έχουν δηλώσει, η Africa Twin και ιδιαίτερα η έκδοση του Mega Test, θεωρείται πολύ ψηλή στην Ιαπωνία κι έτσι ευδοκιμεί κυρίως στην Γηραιά Ήπειρο. Η αλλαγή αυτή πέρα από μία καλή λύση απέναντι στις νέες προδιαγραφές, βοηθά και στην διατήρηση μία απόστασης από τις μικρότερες μοτοσυκλέτες που αποδίδουν το ίδιο ζυγίζοντας λιγότερο, όπως για παράδειγμα το αναμενόμενο 790 Adventure της KTM. Ταυτόχρονα έρχεται πιο κοντά και στο 1090 που επίσης απομακρύνθηκε περισσότερο όταν μεγάλωσε καθώς και πιο κοντά, ονομαστικά και μόνο, στα μεγαλύτερα on-off με την τεράστια διαφορά ιπποδύναμης.

Μεγαλύτερο θα είναι και το ρεζερβουάρ, ιδιαίτερα από την στιγμή που η Honda είδε την μεγάλη απήχηση της Adventure Sports, ή Big Tank, όπως είναι το παρατσούκλι που η ίδια της προσέδωσε. Ο κόσμος σε αυτή την ευρύτερη κατηγορία των μεγάλων on-off αρχίζει να διχάζεται ολοένα και περισσότερο, με άλλους να αποζητούν το όγκο κι άλλους να ζητούν την μείωσή του. Σε κάθε περίπτωση όμως επικρατεί ο όγκος στις προτιμήσεις, κι έτσι μία μικρή αύξηση πρέπει να είναι αναμενόμενη. Άγνωστο επίσης αν θα απαρνηθεί την σαμπρέλα, μία επιμονή που η Honda δικαιολογεί με την χωμάτινη ταύτιση του μοντέλου στο χώμα. Για τους αναγνώστες του ΜΟΤΟ, αυτό το είχαμε αναλύσει από τον Δεκέμβριο του 2015, όταν ο Ιάπωνας αυτός που τώρα δίνει τις πληροφορίες, διέλυσε τον εμπρός τροχό της Africa χτυπώντας ένα βράχο, την στιγμή που οι υπόλοιποι πίσω του είχαμε 150 στο κοντέρ. Απογειώθηκε στον αέρα, προσγειώθηκε άτσαλα και συνέχισε…. Όταν τελικά σταματήσαμε όμως φάνηκε πως η ζάντα ήταν για πέταμα και ο μόνος λόγος που συνέχιζε να έχει τιμόνι, παρά την τεράστια απόσταση που χώριζε το ελαστικό από την ζάντα σε ένα σημείο τους, ήταν το γεγονός πως τον αέρα συγκρατούσε η σαμπρέλα…

Ιδιαίτερα στην περίπτωση που θα θελήσουν να διατηρήσουν τον χαρακτήρα αυτό, οι πιθανότητες να παραμείνει η σαμπρέλα είναι μεγάλες. Κι ας φωνάζει η KTM πως με τόσα κιλά στα χίλια κυβικά δεν κερδίζεις αγώνα… όμως ζητούμενο για την Africa είναι η περιπέτεια στο χώμα και το ταξίδι, παρά οι αγωνιστικές περγαμηνές, κάτι που φαίνεται να παραμένει ως έχει. Αισιόδοξο λοιπόν το σκίτσο στην αρχική φωτογραφία για ένα «καθαρόαιμο» Africa Twin, αν και οι πληροφορίες συνεχίζουν, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο να δούμε και μία ειδική έκδοση… Σε κάθε περίπτωση ανανεωμένο θα είναι και το DCT για να ανταπεξέλθει στα νέα δεδομένα του κινητήρα, αν και στο μοντέλο του 2018, η λειτουργία του είναι πραγματικά εξωπραγματική, σαν να μαντεύει τις κινήσεις σου. Το νέο Africa Twin ίσως το δούμε από κοντά στο Τόκυο, στο μεγάλο σαλόνι μοτοσυκλέτας που διοργανώνεται κάθε δύο χρόνια, κι αμέσως μετά στην EICMA…

φωτογραφία με την πιθανή μορφή της το 2020 από το Ιαπωνικό AutoBy, όπως την δημοσίευσε το Βρεττανικό Bennetts:

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.