Πανελλήνια Συγκέντρωση Μοτοσυκλετιστών: Λήγει το θρίλερ

Ορίστηκε η τοποθεσία για την 36η Παν. Συγκέντρωση
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/5/2017

Μετά από πολλά πισωγυρίσματα, αρκετές αλλαγές στην τοποθεσία και ένα μικρό θρίλερ με διαπραγματεύσεις, τελικά η Πανελλήνια Συγκέντρωση Μοτοσυκλετιστών έκλεισε τοποθεσία διεξαγωγής για τα Λουτρά Νέας Απολλωνίας.

Είχε προηγηθεί η Καλαμπάκα με μεγάλη βεβαιότητα, η Ηγουμενίτσα και τόσα άλλα μέρη, όμως τελικά μετά από ακυρώσεις και νέες διαπραγματεύσεις, για πρώτη φορά με τόσο μεγάλη καθυστέρηση, η Παν. Συγκ. Μοτοσυκλετιστών θα γίνει στα Λουτρά Βόλβης ή αλλιώς Λουτρά Νέας Απολλωνίας.

Πρόκειται για την δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη της Ελλάδας, με ιαματικά λουτρά ξακουστά από την αρχαιότητα. Το μικρό χωριό έχει ελάχιστους κατοίκους και τα τελευταία χρόνια γνωρίζει τον τουρισμό με επισκέπτες από τα Βαλκάνια, όταν πριν την κρίση συμπλήρωνε πληρότητα από ντόπιους. Η τοποθεσία έχει τεράστια ποσότητα γεωθερμίας, που κατά καιρούς έχει συζητηθεί ακόμα και η δημιουργία βιομηχανικής ζώνης για να βρει τρόπο εκμετάλλευσης η τεράστια αυτή ποσότητα ενέργειας. Μεμονωμένα ως μέρος, αξίζει μία επίσκεψη έτσι κι αλλιώς, ιδιαίτερα για τα ιαματικά λουτρά. Τι γίνεται με την Πανελλήνια όμως;

Η Πανελλήνια Συγκέντρωση θα έπρεπε να γίνει είτε στην Ν. Ελλάδα είτε κάπου πιο κεντρικά, με δεδομένο ότι έχει μονοπωλήσει την Β. Ελλάδα με ελάχιστα διαλείμματα τα τελευταία χρόνια. Το γεγονός αυτό όμως δεν είναι θέμα επιλογής. Τα σωματεία και οι λέσχες που απαρτίζουν την ΜΟΤ.Ο.Ε. αναλαμβάνουν αντίστοιχα να βοηθήσουν στην διοργάνωση και την διεξαγωγή. Κινητικότητα και διάθεση για αυτό, δεν δείχνουν κάθε φορά νέοι άνθρωποι αν και τους προτείνεται. Φτάνουμε έτσι την τελευταία στιγμή κάθε φορά, και φέτος το περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, να συζητείται στο τέλος η Β. Ελλάδα.

Η δυσκολία στην διαπραγμάτευση και στην επιλογή της τοποθεσίας, υπάρχει γιατί η Πανελλήνια χρειάζεται μία σειρά από μέτρα (βλ. έξοδα) από την μεριά του Δήμου που την φιλοξενεί, τα οποία δεν είναι και βέβαιο ότι θα αποσβεστούν από την κίνηση των ντόπιων επιχειρήσεων, μέσα από την επισκεψημότητα. Δεύτερος λόγος είναι η ασφάλεια και η ανησυχία των ντόπιων που γνωρίζουν ότι η Πανελλήνια συνοδεύεται – δυστυχώς – και από ατυχήματα. Τα τελευταία χρόνια, η πιο άμεση αντιμετώπιση της Τροχαίας έγινε στην Καστοριά. Με το Νεστόριο να φιλοξενεί την Πανελλήνια, ο κύριος όγκος των επισκεπτών βρισκόταν στην πόλη της Καστοριάς, που μετά την επίθεση σε περιπολικό το πρώτο βράδυ, η τροχαία έφερε διμοιρία των ΜΑΤ το επόμενο και χωρίς να επέμβει άμεσα χαλώντας το σκηνικό που είχε στηθεί, μοίραζε κλίσεις μέχρι το ξημέρωμα προχωρώντας και σε κατασχέσεις μοτοσυκλετών. Πριν από αυτό, κι από τότε, δεν έχουμε δει τόσο καλή αστυνόμευση...

Φέτος η τοποθεσία που έχει επιλεγεί, θα θέσει τους τοπικούς δήμους στα όριά τους. Με δεδομένο ότι το μικρό χωριό δεν προσφέρει «ζωή» εκτός του κάμπινγκ, οι μοτοσυκλέτες θα μετακινούνται αρκετά χιλιόμετρα μακρύτερα εκατέρωθεν ενός δρόμου που αποτελείται από μεγάλες ευθείες. Αυτό είναι το επόμενο πρόβλημα για την Πανελλήνια Συγκέντρωση και όλα τα σκηνικά που θα στηθούν από τα ίδια άτομα. Εδώ η ευθύνη θα πέσει, για άλλη μία φορά, στην τοπική αστυνομία και τροχαία, που είναι αμφίβολο αν θα έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα για να ελέγξουν τον κόσμο και να περιορίσουν τα φαινόμενα της Πανελλήνιας και κατ’ επέκταση τα ατυχήματα. Ευχόμαστε να μην είναι αυτή η περίπτωση και να μην συμβεί το παραμικρό!

Ήδη, σε άλλη συγκέντρωση / μοτοπορεία, πρόσφατα στην Β. Ελλάδα, ερευνάται ένα τραγικό δυστύχημα, για το οποίο αναμένουμε την ενημέρωση από την Τροχαία Σερρών πριν επεκταθούμε.

Με μία δόση υπερβολής, αλλά και κοντά στην πραγματικότητα, την ταχύτητα των μοτοσυκλετών ίσως ανακόψει το αέρινο τοίχος από μυγάκια / ζουζούνια κτλ που θα περιβάλλει την παλιά εθνική οδό. Την άνοιξη είναι αδύνατο να βγάλεις όλο τον δρόμο, αν δεν σταματήσεις για να καθαρίσεις ζελατίνα, έχοντας μερικά κιλά μαμούνια επάνω σου. Το πρόβλημα είναι πολλαπλά μικρότερο τον Ιούνιο, όμως φέτος τόσο οι βροχές που έχουν τραβήξει σε διάρκεια, όσο και οι λιγότεροι ψεκασμοί στην περιοχή, ίσως να παίξουν τον ρόλο τους. Για το κάμπινγκ ας προετοιμαστούν όλοι με τον καλύτερο τρόπο, για το χειρότερο σμήνος…

Ευχόμαστε λοιπόν, για ακόμα μία φορά, την επιτυχή διοργάνωση της Πανελλήνιας Συγκέντρωσης με μηδενικά ατυχήματα και στο καλύτερο δυνατό κλίμα. Τις επόμενες μέρες η ΜΟΤ.Ο.Ε. θα ενημερώσει και για το πρόγραμμα των εκδηλώσεων.

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.