Suzuki - Πρώτο ηλεκτρικό δίκυκλο το 2024, 8 συνολικά ηλεκτρικά δίκυκλα μέχρι το 2030

Το Hamamatsu ανακοίνωσε τα σχέδια του για ανθρακική ουδετερότητα
Suzuki ηλεκτρικά σχέδια
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

27/1/2023

Η Suzuki έδωσε στη δημοσιότητα τα σχέδια της για την στρατηγική ανάπτυξης της μέχρι το 2030, σχέδια που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων την παρουσίαση της πρώτης ηλεκτρικής της "μοτοσυκλέτας" (το πιθανότερο είναι να αφορά scooter, με το Hamamatsu όμως να χρησιμοποιεί τη λέξη μοτοσυκλέτα) το 2024 και οκτώ συνολικά EV δικύκλων μέχρι το 2030. Παράλληλα, οι Ιάπωνες θα συνεχίσουν να παράγουν βενζινοκίνητες μεγάλες μοτοσυκλέτες, αλλά με συνθετικά καύσιμα.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, και από την απόσυρση της Suzuki από τα παγκόσμια αγωνιστικά δρώμενα μοτοσυκλετών, η ιαπωνική εταιρεία στοχεύει σε μία μεγάλη αναδιάρθρωση και αναπροσαρμογή των στόχων της, με άξονες την ηλεκτροκίνηση και τα συνθετικά καύσιμα, και την περίφημη ανθρακική ουδετερότητα.

Suzuki

Η Suzuki αναφέρεται στη στρατηγική της για το 2030, μιλώντας για παραγωγή ‘Sho-Sho-Kei-Tan-Bi (Smaller, Fewer, Lighter, Shorter, Beauty)’, ήτοι μικρότερα, λιγότερα, ελαφρύτερα και… “ομορφιά” -βάλτε όμορφα. Συνεχίζει κάνοντας λόγο για “lean management” (λιτή διοίκηση), και τις 3 αρχές της φιλοσοφίας Kaizen (συνεχής βελτίωσης).

Όσον αφορά στην ανθρακική ουδετερότητα της εταιρείας, η Suzuki στοχεύει να είναι ανθρακικά ουδέτερη (carbon neutral) μέχρι το 2050 στην Ιαπωνία και Ευρώπη, και μέχρι το 2070 στην Ινδία. Συγκριτικά η Honda κάνει λόγο επίσης για ανθρακική ουδετερότητα για όλα τα προϊόντα και τις εμπορικές της δραστηριότητες το 2050, ενώ το ίδιο υποστηρίζει και η Yamaha -όσον αφορά στους Ιάπωνες κατασκευαστές, η Kawasaki δεν είναι ακόμα τόσο ξεκάθαρη.

Στα αυτοκίνητα, η Suzuki προτίθεται να παρουσιάσει τα πρώτα μεταφορικά μικρά ηλεκτρικά οχήματα της στην Ιαπωνία μέσα στο 2023, με επόμενο στόχο την παρουσίαση έξι αυτοκινήτων και SUV μέχρι το 2030. Παράλληλα θα εξελίξει νέα υβριδικά μοντέλα. Στην Ευρώπη, τα μικρά battery EV τετράτροχα της εταιρείας θα έρθουν το 2024, με τα αυτοκίνητα και τα SUV το 2030, ενώ το ίδιο θα συμβεί και στην τεράστια αγορά της Ινδίας. Οι Ιάπωνες θα παράγουν και θερμικά τετράτροχα που θα χρησιμοποιούν CNG, biogas και μείγματα αιθανόλης.

Hayabusa

Στις μοτοσυκλέτες, η Suzuki θα παρουσιάσει το 2024 την πρώτη της μικρή ηλεκτρική “μοτοσυκλέτα”, με στόχο τη μετακίνηση στα αστικά κέντρα, ενώ στοχεύει στην παρουσίαση 8 συνολικά ηλεκτρικών δικύκλων μέχρι το 2030 -για μια αναλογία 25% με τα βενζινοκίνητα μοντέλα της γκάμας της. Για τα μεγαλύτερα μοντέλα μοτοσυκλετών της η Suzuki σκέφτεται να υιοθετήσει τη λύση της χρήσης ανθρακικά ουδέτερων καυσίμων -συνθετικά, βιοκαύσιμα, κλπ.

Αντίστοιχα η Honda έχει ανακοινώσει για την παρουσίαση 10 νέων ηλεκτρικών μοντέλων μοτοσυκλέτας σε παγκόσμια κλίμακα μέχρι το 2025, 7 scooter και 3 μοτοσυκλέτες. Όμως και η Kawasaki αναμένεται να παρουσιάσει τα ηλεκτρικά Z και Ninja που απευθύνονται στην Α1 μέσα στο 2023, ενώ έναν χρόνο αργότερα, το 2024, θα μπει στην παραγωγή και η υβριδική μοτοσυκλέτα του Akashi, που θα είναι η πρώτη στον κόσμο σε επίπεδο παραγωγής. Η Yamaha έχει ήδη παρουσιάσει μέσα στο 2022 έξι διαφορετικά ηλεκτρικά δίκυκλα που στοχεύουν αποκλειστικά στις αστικές μετακινήσεις και αποτελείται από ηλεκτρικά υποβοηθούμενα ποδήλατα έως και κανονικά scooter της Α1 κατηγορίας διπλωμάτων. 

Στις μικρές εξωλέμβιες μηχανές, η Suzuki θα παρουσιάσει τα πρώτα της ηλεκτρικά μοντέλα μέσα στο 2024, ενώ σχεδιάζει να έχει παρουσιάσει συνολικά 5 μοντέλα μέχρι το 2030, για μια αναλογία 5% σε σχέση με τα βενζινοκίνητα μοντέλα της. Για τα ισχυρότερα μοντέλα της σκέφτεται να χρησιμοποιήσει ανθρακικά ουδέτερα καύσιμα.

Παράλληλα η Suzuki εξετάζει μια ποικιλία λύσεων για την ηλεκτρική αστική κινητικότητα, όπως ηλεκτρικά οχήματα χαμηλών ταχυτήτων για μεγάλους σε ηλικία οδηγούς που έχουν επιστρέψει εθελοντικά τα διπλώματα οδήγησης τους, και το ηλεκτρικό μεταφορικό όχημα Mobile Mover που έχει εξελιχθεί σε συνεργασία με την M2 Labo.

Στην ανθρακική ουδετερότητα των εργοστασίων της, η Suzuki στοχεύει να την πετύχει στα εργοστάσια της Ιαπωνίας μέχρι το 2035. Παράλληλα προωθεί τη δημιουργία έξυπνων εργοστασίων για το μέλλον, ώστε να είναι ανθρακικά ουδέτερη και στη συνέχεια. Το εργοστάσιο του Hamamatsu, που παράγονται οι περισσότερες μοτοσυκλέτες της, αναμένεται να είναι ανθρακικά ουδέτερο μέχρι το 2027, νωρίτερα από τον αρχικό στόχο του 2030.

Σημειώστε πως στην Ινδία η Suzuki παράγει βιο-αέριο από την κοπριά αγελάδων για τα οχήματα CNG, ενώ στο εργοστάσιο του Kosai στην Ιαπωνία παράγει από τα τέλη του 2022 υδρογόνο κίνησης από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

R&D Δομή και συνεργασία με εξωτερικούς συνεργάτες

Suzuki

Οι Suzuki headquarters, Yokohama Lab., Suzuki R&D Center India, και Maruti Suzuki θα συνεργαστούν για αποδοτική εξέλιξη σε κάθε τομέα των μελλοντικών, προηγμένων και μαζικής παραγωγής τεχνολογιών. Επιπλέον, το Κέντρο Καινοτομίας της Suzuki (Suzuki Innovation Center) αναζητά νέες συνεργασίες και καινοτομίες στην Ινδία. Το Hamamatsu προτίθεται να συνεργαστεί και με εξωτερικούς συνεργάτες που θα περιλαμβάνουν start-up εταιρείες, Πανεπιστήμια, κ.α.

Η Suzuki θα επεκτείνει τη συνεργασία της με την Toyota Motor Corporation, παρόλο που θα συνεχίσει να είναι ανταγωνίστρια της. Μέσα από αυτή τη συνεργασία, η Suzuki θα συνεργαστεί για την εξέλιξη προηγμένων τεχνολογιών όπως της αυτόνομης οδήγησης, των μπαταριών ηλεκτρικών αυτοκινήτων, κ.α.

Ένα ακόμη όπλο της Suzuki είναι η Εταιρία Κεφαλαίου Επιχειρηματικών Συμμετοχών Suzuki Global Ventures, που ιδρύθηκε το 2022, με στόχο την επιτάχυνση των συνεργατικών σχέσεων με start-up εταιρείες.

Όσον αφορά στα έξοδα της εταιρείας, η Suzuki θα επενδύσει 2 τρις. Γιεν σε έξοδα R&D και 2,5 τρις. Γιεν σε δαπάνες κεφαλαίου μέχρι το 2030, ένα σύνολο 4,5 τρισ. Γιεν. Από αυτά, τα 2 τρισ. Γιεν θα αφορούν στις επενδύσεις για τα ηλεκτρικά οχήματα της εταιρείας, εκ των οποίων τα 500 δισ. Γιεν θα αφορούν σε επενδύσεις σχετικές με μπαταρίες. Δύο ακόμα τρισ. Γιεν θα πάνε σε τομείς όπως ο εξηλεκτρισμός, τα βιοκαύσιμα και η αυτόνομη οδήγηση. Τέλος, 2,5 τρισ. Γιεν σχεδιάζεται να επενδυθούν σε έξοδα για την κατασκευή εργοστασίων μπαταριών BEV οχημάτων, κ.α.

Ως νέο στόχο καθαρών πωλήσεων για το 2022 η Suzuki αναφέρεται στα 4,5 τρισ. Γιεν, που αυξάνονται -κατά την ίδια- με τέτοιο ρυθμό, που θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τον στόχο των 4,8 τρισ. Γιεν που έχει θέσει η εταιρεία για το 2025. Το Hamamatsu θα προσπαθήσει να διπλασιάσει τις καθαρές πωλήσεις των 3,5 τρισ. Γιεν του 2021, μέχρι τα 7 τρισ. Γιεν το 2030.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.