VirtualGP: Ολοκληρώθηκε ο 3ος αγώνας

Χαμός στην εικονική Jerez!
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

4/5/2020

Την ώρα που η Dorna έχει επικεντρωθεί στο να σώσει το πραγματικό πρωτάθλημα, τα Virtual MotoGP συνεχίζουν ακάθεκτα την πορεία τους, με τον αγώνα στη Jerez όχι μόνο να ολοκληρώνεται επιτυχώς αλλά και όλες τις κατηγορίες να παίρνουν μέρος. Υπό κανονικές συνθήκες θα περνούσαμε το σαββατοκύριακο που μας πέρασε μπροστά απ’ τους δέκτες μας βλέποντας τον πέμπτο αγώνα που του πρωταθλήματος στη Jerez, αντ’ αυτού όμως είδαμε τον εικονικό αγώνα στην ίδια πίστα.

Όπως αναφέραμε και στο παρελθόν, οι Virtual Races έχουν αυξηθεί σε διάρκεια και μάλιστα ήταν η πρώτη φορά που πραγματοποιήθηκαν οι αγώνες όλων των κατηγοριών. Ως εκ τούτου, η συνολική διάρκεια της μετάδοσης έφτασε τις δύο ώρες και μόνο στο YouTube, μετρά ήδη πάνω από 50.000 προβολές. Επιπλέον, είχε και φιλανθρωπικό χαρακτήρα, καθώς μέσα απ’ το “Two Wheels for Life”, την επίσημη φιλανθρωπική δράση των MotoGP, όσοι ήθελαν είχαν τη δυνατότητα να δωρίσουν ένα ποσό για την καταπολέμηση του κορωνοϊού και όχι μόνο.

Στα MotoGP, ο Maverick Vinales κατάφερε να στεφθεί – επιτέλους – νικητής, σε έναν άκρως επεισοδιακό αγώνα με αμέτρητες πτώσεις. Η τύχη ήταν με το μέρος του, καθώς λίγο πριν το τέλος είδαμε τους Alex Marquez και Pecco Bagnaia, που είχαν νικήσει τον πρώτο και δεύτερο εικονικό αγώνα αντίστοιχα, να πέφτουν και τον Top Gun να βλέπει πρώτος την καρό σημαία. “Ειλικρινά, δεν περίμενα να κερδίσω,” είπε ο Ισπανός αναβάτης της Yamaha. “Το συναίσθημα της νίκης είναι πάντοτε πολύ ωραίο! Πέρασα πάρα πολύ όμορφα και ελπίζω να ισχύει το ίδιο και για τους συναθλητές μου, καθώς και τους θεατές που μας παρακολούθησαν. Ελπίζω ότι μπορέσαμε να συγκεντρώσουμε αρκετά χρήματα για το Two Wheels for Life.”

Στη Moto2, νικητής δεν ήταν άλλος απ’ αυτόν που τερμάτισε πρώτος στον περσινό αγώνα της κατηγορίας, ο Lorenzo Baldassari! Βέβαια, για να τα καταφέρει χρειάστηκε να παραμείνει όρθιος την ώρα που η μια πτώση διαδεχόταν την άλλη. “Ο αγώνας μου φάνηκε δυσκολότερος απ’ τους άλλους! Δεν είναι εύκολο να κερδίσεις. Είχα ιδρώσει και ήμουν τόσο αγχωμένος που δεν μπορούσα να ελέγξω τα δάχτυλά μου. Δεν θα μου έκανε εντύπωση αν μου έλεγαν ότι πάσχω από Σύνδρομο Διαμερίσματος.” (σ.σ. ένα ιδιαίτερα επώδυνο σύνδρομο, καθώς μέσα απ’ την μεγάλη αύξηση της πίεσης στους μύες σταματά η κυκλοφορία του αίματος και δεν επιτρέπει την παροχή οξυγόνου και θρεπτικών συστατικών προς τα μυϊκά και νευρικά κύτταρα της περιοχής.) O Baldassari συνέχισε λέγοντας: “Στην αρχή είχα επαφή με τον Luca, ενώ ξαφνικά ο Jake με χτύπησε. Ειλικρινά ήμουν τυχερός που δεν έπεσα. Μόλις πήρα τα ηνία του αγώνα προσπάθησα να διατηρήσω την ψυχραιμία μου και στο τέλος τα κατάφερα. Ήταν ένας πολύ καλός αγώνας.”

Τα πράγματα ήταν ακόμη πιο επεισοδιακά στον αγώνα ης Moto3, με τον Gabriel Rodrigo που είχε την pole position να πέφτει στην αρχή και να βρίσκεται σχεδόν τελευταίος. Ωστόσο, δεν το έβαλε κάτω και συνέχισε να προσπαθεί μέχρι που στο τέλος είδε πρώτος την καρό σημαία. “Ήξερα πολύ καλά πως οι εκκινήσεις ήταν το αδύναμο σημείο μου, όμως δεν ξέρω γιατί αλλά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως θα ήθελα στον αγώνα. Ήταν σκέτη καταστροφή! Όπως και να ‘χει δεν τα παράτησα και επέστρεψα δριμύτερος, πιέζοντας τον Tony (Arbolino) και έπειτα τον Raul (Fernandez). Το πιο σημαντικό είναι πώς περάσαμε ωραία και ελπίζω να ισχύει το ίδιο και για τον κόσμο που μας παρακολούθησε,” ανέφερε ο Rodrigo.

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.