MotoGP: Επιστροφή σε δημόσιους δρόμους! Δυνατή υποψηφιότητα Ινδονησίας

Πιο δυνατό από ποτέ αυτό ενδεχόμενο
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

14/11/2018

Την ημέρα που άνοιγε η EICMA για τους δημοσιογράφους και όλα τα φώτα της δημοσιότητας ήταν στραμμένα στα νέα μοντέλα του 2019, η Dorna επιβεβαίωνε την δεύτερη επίσκεψη των Ezpeleta, πατέρα και γιου, στην Ινδονησία και συγκεκριμένα στο νησί Lombok δίπλα στο Bali. Αυτό από μόνο του μπορεί να μην συγκεντρώσει την προσοχή που του αξίζει, με δεδομένο πως ακούγεται μακρινό το ενδεχόμενο ενός νέου αγώνα στο εξωτικό νησί. Όχι όμως αν δει κανείς όλη την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτό, αλλά και τις πολύ συγκεκριμένες συνθήκες που ισχύουν για την Ινδονησία. Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή κι ας τα δούμε συμπυκνωμένα, καθώς αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που οι Ezpeleta πραγματοποιούσαν επίσκεψη στο συγκεκριμένο νησί..

Σχεδόν δύο χρόνια πριν, κι ενώ η Φιλανδία και το Μεξικό ήταν οι δύο πιο σοβαρές προτάσεις ανάμεσα σε δεκάδες, για την προσθήκη ενός ακόμη αγώνα, παρουσιάστηκε μία τρίτη και μάλιστα πολύ καλύτερη από όλες τις υπόλοιπες. Καλύτερη γιατί ήταν σε ένα μέρος που όλος ο κόσμος θέλει να δει αγώνα. Οι Ιάπωνες κατασκευαστές, η Dorna και οι Ασιάτες φίλαθλοι, όλοι τους θέλουν κάτι από κοινού: Την δημιουργία μίας πίστας στην Ινδονησία, εκεί που τόσες εταιρίες έχουν τεράστια εργοστάσια παραγωγής μοτοσυκλετών, κινητήρων κτλ.. Για παράδειγμα η Honda κατασκευάζει εκεί τον τετρακύλινδρο εν σειρά των 650 κυβικών που υπάρχει στο CB650F κι από το ’19 και σε αυτά εδώ τα νέα μοντέλα. Όπως διαβάσατε πρώτοι εδώ, το Tenere 700 που θα κατασκευάζεται σε τρία διαφορετικά εργοστάσια σε όλο τον κόσμο, θα έχει έναν κινητήρα που θα βγαίνει από το τεράστιο εργοστάσιο της Ινδονησίας και θα προμηθεύει όλες τις γραμμές παραγωγής. Αυτό που καθόλου τυχαία ο Rossi και ο Vinales επισκέπτονται κάθε χρόνο. Όπως αντίστοιχα και ο Marquez με τον Pedrosa –μέχρι τώρα- επισκέπτονταν το εργοστάσιο της Honda, που πριν από τέσσερα σχεδόν χρόνια σχεδίασε και τον κινητήρα που αναφέρεται πιο πάνω. Ο πρώτος της Honda που σχεδιάστηκε εκτός Ιαπωνίας, αν και φυσικά πήρε την έγκριση από τους Ιάπωνες που τον δοκίμασαν στην Ιαπωνία. Είναι επίσης σχετικά πρόσφατη η αναβάθμιση των Ινδονήσιων σχεδιαστών στον παγκόσμιο χάρτη των τμημάτων της Honda, ωστόσο ας μην μπούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες για το πώς εργάζεται το συγκεκριμένο διασυνδεδεμένο σχεδιαστικό τμήμα που το έχουμε αναλύσει παλιότερα. Η Suzuki έχει επίσης επενδύσει πολύ δυναμικά στην Ινδονησία.

UPDATE:
MotoGP & WSBK Ινδονησία 2021: Έκλεισε ο αγώνας σε δημόσιο δρόμο!

Πάμε στο συμπέρασμα των παραπάνω, που είναι το εξής αναμφισβήτητο: Οι Ιάπωνες κατασκευαστές θέλουν αγώνα στην νησιώτικη κι εξωτική χώρα, το ίδιο όμως και η ίδια η Dorna μιας και η κουλτούρα των ανθρώπων εκεί είναι άκρως μοτοσυκλετιστική. Αν δεν προσθέσεις τις χώρες της Λατινικής Αμερικής τότε η Ινδονησία είναι από μόνη της η τρίτη χώρα στον κόσμο από πλευράς πωλήσεων σε αριθμό μονάδων. Αρκετά κάτω από τα σχεδόν 20 εκατομμύρια της πρώτης Ινδίας και της Κίνας που ακολουθεί, αλλά εξαιρετικά υπολογίσιμη και με πλήθος κόσμου που παρακολουθεί τους αγώνες με πάθος. Τα 100.000 εισιτήρια θα μπορούσαν να είναι αστείο νούμερο για την Ινδονησία, παρά το περιορισμένο κατά κεφαλή εισόδημα.

Μένουν δύο τεράστια κι ανυπέρβλητα, ως τώρα προβλήματα. Το γεγονός πως δεν υπάρχει πίστα αλλά και η τεράστια διαφθορά σε ένα βασίλειο της γραφειοκρατίας. Μάλιστα το πρόβλημα της διαφθοράς είναι μεγαλύτερο από το ίδιο το γεγονός πως δεν υπάρχει πίστα! Είναι πιθανό να προσγειωθούν τα ειδικά αεροσκάφη της Dorna στο αεροδρόμιο έτοιμα να ξεφορτώσουν τις μοτοσυκλέτες και ξαφνικά να τους αρνηθούν την εκφόρτωση αν δεν καταβάλουν πρόσθετους φόρους ή υπέρογκες μίζες, δίχως να τους νοιάζει καθόλου ότι κινδυνεύουν να τινάξουν τον αγώνα κι όλο το πρωτάθλημα στον αέρα! Θα περίμενε κανείς πως μία κυβέρνηση που την ενδιαφέρει ο τουρισμός, όπως και τα μακροπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα έσοδα από έναν τέτοιο αγώνα, να καταφέρουν να συντονιστούν έστω για τις ημέρες εκείνες πριν και μετά. Όμως η κυβέρνηση της Ινδονησίας δεν είναι «ένα πράγμα», ούτε και θεωρούν την διαφθορά πρόβλημα παρά αναγκαιότητα, όπως έσπευσαν να προειδοποιήσουν την Dorna όλοι οι μεγάλοι που διατηρούν εκεί εργοστάσια και γραμμές παραγωγής…

Πριν από δύο χρόνια λοιπόν, τα δύο αυτά μεγάλα προβλήματα συνάντησαν ξαφνικά μία κοινή λύση. Δίπλα στο απόλυτα αναγνωρίσιμο κι εξωτικό Bali, από το καταπράσινο νησί Lombok, θα ερχόταν η πρόταση που θα άξιζε να συζητήσουν. Μία εταιρία είχε ξεκάθαρους τίτλους ιδιοκτησίας και απόλυτα εξασφαλισμένη ανεξαρτησία από την κυβέρνηση, για να χτίσει ένα τεράστιο resort με διάφορες ξενοδοχειακές μονάδες, εκθεσιακό κι εμπορικό κέντρο, γήπεδα γκολφ κτλ, σε μία από τις πιο τουριστικές παραλίες του νησιού. Ταυτόχρονα όλο το νησί είναι τελωνειακά ανεξάρτητο - και μερικώς διοικητικά ανεξάρτητο, έχει την δική του ΑΟΖ και την δική του αστυνομία. Πράγμα που σημαίνει λιγότερη γραφειοκρατία και περιορισμό της διαφθοράς. Αν μάλιστα ο αγώνας γίνει μέσα στο resort τότε δεν εμπλέκεται καθόλου η κυβέρνηση! Βέβαια τα resort αυτού του είδους δεν αποτελούν περιφραγμένες εκτάσεις, αλλά οι περιφράξεις είναι ανά ενότητα και μονάδα με τους ενδιάμεσους δρόμους να είναι ανοικτοί στην δημόσια κυκλοφορία. Και οι ενδιάμεσοι δρόμοι δεν είναι μικροί αλλά έχουν το μέγεθος λεωφόρου.

Θυμηθείτε τι είχαμε γράψει για αυτό πριν λίγους μήνες: MotoGP σε δημόσιους δρόμους! - Το σχέδιο της Dorna

Πριν από δύο χρόνια οι Carmelo και Carlos Ezpeleta βρέθηκαν στα εγκαίνια των εργασιών για το τεράστιο resort, για να συζητήσουν ακριβώς αυτό το ενδεχόμενο και να δουν από κοντά τα σχέδια που προέβλεπαν τεράστιους δρόμους με επίσης τεράστιο χώρο για αμμοπαγίδες, βοηθητικούς δρόμους, μπαριέρες κτλ..

Στην πράξη το resort θα μπορεί να προσφέρει μία πολύ καλύτερη ευκαιρία για προσωρινή πίστα συγκριτικά με του Μακάο –σίγουρα- αλλά και του Μονακό και της Σιγκαπούρης, με δεδομένο πως εξ αρχής κατασκευάζεται με γνώμονα οι δρόμοι να λειτουργούν και ως πίστα, έστω και για μία φορά το χρόνο. Η κατασκευαστική εταιρία Vinci που βρίσκεται πίσω από όλο αυτό το εγχείρημα, ξέρει πολύ καλά τι κάνει και δεν κινείται ούτε τυχαία, ούτε μονάχα από το πάθος για τους αγώνες. Κι αυτό γιατί εξασφαλίζει και τα δικαιώματα της τέλεσης του αγώνα. Είναι λοιπόν ταυτόχρονα ο κατασκευαστής και ο διοργανωτής!

Σε κόκκινο κύκλο το κέντρο του resort αυτή την στιγμή, και σε οβάλ, το σημείο από όπου τραβήχτηκε η πιο πάνω φωτογραφία που δίνει στην δημοσιότητα το motogp.com

Οι εργασίες στα 1.310 στρέμματα, μία τεράστια έκταση που συνορεύει με την λιμνοθάλασσα που φαίνεται στις φωτογραφίες και πρακτικά κυκλώνει μία από τις πιο όμορφες παραλίες του νησιού στην περιοχή Mandalika, έχουν από καιρό ξεκινήσει κι αποτυπώνονται και στους χάρτες της Google. Όσο για το πόσο μακριά έχουν φτάσει οι διαπραγματεύσεις με την Dorna, υπάρχουν σαφείς ενδείξεις και πληροφορίες πως έχουν πρακτικά ολοκληρωθεί και πως η νέα «πίστα» οδεύει προς ένταξη το 2021.

εύστοχα -για την κατασκευαστική- στα εγκαίνια των εργασιών για το resort δεν υπάρχει καμία πίστα... αν τελικά γίνει εκεί αγώνας όπως όλα δείχνουν, θα είναι με ευθύνη κι έξοδα αποκλειστικά ιδιωτικής προέλευσης, όπως και η κατεύθυνση του κέρδους φυσικά...

Καταρχήν το ενδεχόμενο ενός αγώνα σε δημόσιο δρόμο το επανάφερε ο ίδιος ο Ezpeleta το 2017, σχεδόν έναν χρόνο μετά την πρώτη του επικοινωνία με την κατασκευαστική Vinci. Τότε το χαρακτήρισε ως ένα «solid project in a warm city» δίνοντας εξαρχής τόσο την σοβαρότητα των διαπραγματεύσεων, όσο και την κοντινή στον ισημερινό τοποθεσία… Ο Ezpeleta είχε πει τότε πως κομμάτι της πίστας θα μπορούσε να είναι δημόσιος δρόμος με τα paddock να φιλοξενούνται σε ένα εκθεσιακό κέντρο που θα προσαρμόζεται πλήρως στα δεδομένα του αγώνα τόσο για δοκιμές στην αρχή της σεζόν, όσο και για τις κατεξοχήν ημέρες του αγώνα, με το υπόλοιπο έτος να χρησιμοποιείται για άλλες εκδηλώσεις.

Αυτή την στιγμή υπάρχουν δεκαεννιά αγώνες που στην αρχή της τρέχουσας σεζόν υπήρχε αρκετά μεγάλη πιθανότητα να γίνουν είκοσι, μία πιθανότητα που απομακρύνθηκε για το 2019 καθώς έχει ανακοινωθεί το πρόγραμμα. Το φιλόδοξο σχέδιο του Μεξικού -όπως και της Φινλανδίας- δεν πρέπει ωστόσο να θεωρείται οριστικά χαμένο και μπορεί να επιστρέψει για το 2020. Σε κάθε περίπτωση όμως οι αγώνες δεν θα ξεπεράσουν αυτό τον αριθμό μέχρι το 2021, όμως από εκεί και πέρα ο Ezpeleta ανακοινώνει πως θα υπάρχουν μεγάλες αλλαγές, τόσο στις πίστες που θα απαρτίζουν την εικοσάδα, αλλά και σε νέες που θα προστεθούν. Πρώτη σε αυτή την λίστα και με το ενδεχόμενο μίας συμμετοχής για το 2021, πρέπει να θεωρείται η Ινδονησία και ο αγώνας στο δημόσιο δρόμο, μέσα στο εξωτικό resort των 1.310 στρεμμάτων…

η παραλία δεν θα χάσει τον χαρακτήρα της, σύμφωνα με την κατασκευαστική εταιρία...

Να θυμίσουμε επίσης κάτι ακόμη που θα φανερώσει ακόμη περισσότερο, τον πόθο της Dorna για αγώνα στην Ινδονησία, καθώς παράλληλα με τις παραπάνω ενέργειες συζητούσε και την αναβάθμιση μίας υπάρχουσας πίστας, με την εμπλοκή της κυβέρνησης κι όλα όσα αυτό σημαίνει. Μάλιστα η πίστα αυτή δεν θα πρέπει να θεωρείται ανώτερη από την δική μας στις Σέρρες, από άποψη υποδομών και χώρων, δίνοντας ένα μέτρο σύγκρισης για τον άθλο που σκεφτόταν σοβαρά, να αναλάβει η Dorna.

Και να σας θυμίσουμε και κάτι τελευταίο, ήταν μόλις το 2014, μόλις δύο χρόνια πριν αρχίσουν να διαδραματίζονται όλα αυτά που τώρα αναλύουμε, που ο Ezpeleta δήλωνε πως δεν υπάρχει περίπτωση τα MotoGP να αγωνιστούν σε δημόσιο δρόμο. Τότε τον είχαν ρωτήσει με αφορμή τον αγώνα της F1 στην Σιγκαπούρη… Αλλά το εξηγήσαμε, όλοι θέλουν έναν αγώνα στην Ινδονησία, ενώ σίγουρα και ο ίδιος ο Ezpeleta δεν φανταζόταν την προοπτική της εξ αρχής κατασκευής ενός δημόσιου δρόμου με την προοπτική των MotoGP.

Κι ένα τελευταίο. Χρόνια τώρα η Dorna επιθυμεί περισσότερες νέες πίστες, κοντά σε διεθνή αεροδρόμια, δίπλα σε ξενοδοχεία και κυρίως στη θάλασσα… ένα στοιχείο στο οποίο επιμένει για μία σειρά από λόγους. Για τις πιθανότητες ενίσχυσης του θεάματος στο κοντινό μέλλον, (μετά τα ηλεκτρικά κι όλα όσα έρχονται) για την αίγλη, την εικόνα του αθλήματος, την προσέλκυση του κόσμου, κι έπειτα από καθαρά τεχνικής φύσεως επιλογές. Το Lombok και η πρόταση της Vinci τα συγκεντρώνει όλα αυτά μαζί, κι ετοιμάζεται να γίνει η πρώτη πίστα της χώρας και η πρώτη που περιλαμβάνει δημόσιους δρόμους στο πρόγραμμα των MotoGP εδώ και πολύ καιρό!

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.